Salhi en Abdeslam zoeken hun zevende kerk

Salhi kookt voor de groep in de Heilige Martelaren van Gorcum, een kerk in Amsterdam-Oost. Vanavond visjes - salmoniti en gorollis - in het vocht van tomaten, paprika, courgette, ui en groene peper....

Salhi Abdelmalek kookt sinds half maart, na de hongerstaking, voor de zeventien witte illegalen die al meer dan een half jaar hun tijd in fnuikende ledigheid doorbrengen in tot nu toe zes kerken. In afwachting van een verlossende regeling door staatssecretaris Cohen van Justitie. Maar ook de jongste 'versoepeling' door Cohen biedt deze groep geen soelaas.

Salhi bijvoorbeeld heeft de pech dat hij niet minimaal zes jaar achtereen legaal heeft gewerkt in Nederland. Een paar jaar wit, paar jaar zwart, paar jaar wit weer, tussendoor teruggeweest in Marokko omdat hij ziek werd, enzovoort.

Dus zal Salhi vooralsnog blijven koken. Terwijl hij van huis uit gewoon bakker is, en zich als zodanig ook al die jaren in Amsterdam heeft kunnen redden.

De meesten van de Marokkaanse mannen en een vrouw (31 tot 54 jaar) die in Amsterdamse kerken hun toevlucht zochten , voldoen niet aan een andere eis. Zij hebben de aantekening 'valsheid in geschrifte' in hun dossier.

Abdeslam is een van hen. Hij kwam negen jaar geleden uit Marokko naar Nederland en vond binnen een paar dagen werk bij een schoonmaakbedrijf. Men vroeg hem twee pasfoto's en plakte die op twee documenten waar Abdeslam zijn handtekening onder zette. Zonder te snappen wat erboven stond. Maar het was in orde, zei men. En Abdeslam ging werken en van zijn loon werd een substantieel deel ingehouden voor belasting en premies. Achteraf bleken die papieren niet te kloppen. Ook Abdeslam valt dus niet binnen Cohens nieuwe criteria.

Pastor Nico treedt de sacristie van de Heilige Martelaren van Gorcum binnen en geeft handen aan de aanwezige witte illegalen en hun ondersteuners, vrijwilligers van kerken en andere goedwillenden die bij toerbeurt hen overdag gezelschap houden.

Pesten en hartenjagen, een ander kaartspel, rummikub, theedrinken, tafeltennis, samen opeten wat Salhi heeft bereid, vergaderen. Waarna de witte illegalen in de sacristie achterblijven om te gaan slapen in de stapelbedden achter de gordijnen.

De lange duur van het wachten begint hun zwaar te vallen. En nog meer de dagen van nietsdoen en van min of meer opgesloten zitten in kerken. En er is nog geen uitzicht op iets anders. 'Keuze hebben we niet', zegt Abdeslam. Na dertien, vijftien, soms zelfs negentien jaar in Nederland gewerkt te hebben, kunnen ze niet terug naar Marokko. Of omdat ze schulden hebben of ziek geworden zijn, of kinderen achtergelaten hebben in Marokko voor wie ze in Nederland geld gingen verdienen.

De groep is daarom voor de volgende weken een zevende kerk in Amsterdam aan het bespreken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden