De GidsEindelijk weekend

Ruud de Wild maakt kunst in zijn atelier in Amsterdam-Noord

Beeld Ivo van der Bent

Het is Eindelijk Weekend. Radiopresentator Ruud de Wild (51) giet, kijkt en strijkt in zijn atelier in Amsterdam-Noord.

Zijn atelier ligt op het laatste níét platgewalste stukje Amsterdam-Noord, vermoedelijk door de ronkende katalysatorenfabriek aan de overkant. Maar het is een kwestie van tijd voordat Ruud en zo’n 350 andere creatieven, beroepsrommelaars en grote-waffel-zûne-hartje-honden het veld moeten ruimen op zoek naar (n)ergens anders – uiteraard ten faveure van stevig geprijsde woontorens. Maar goed, komt tijd, komt raad en bovendien is hij niet per se gehecht aan deze plek.

Binnen is het alles wat je mag verwachten. Meters wachtende doeken, tafels vol flesjes, tubes, kwasten, schetsen, om de hoek een kamerbrede kast met – hé, toch uniek – een flinke verzameling robots. ‘Ik heb ze allemaal, of in ieder geval de honderdvijftig die ertoe doen in de wereld. Ik denk dat ik in Nederland wel meedraai met de top-10.’ Verder uitgestald: speelgoed uit Tsjernobyl, een theekannetje van British Railways, oude muziekcassettes, een Marconi Award, motorminiaturen en ja, hij kijkt er ook nog weleens naar. ‘Dan denk ik: o, leuk.’

Ruud zit hier vier dagen per week. Soms alleen, soms werkt vriendin Olcay aan het grote bureau, in het weekend komen vaak zijn drie kinderen mee. Dat zijn trouwens ook meteen de énige mensen die welkom zijn. ‘Ik houd niet van delen en ik weet nu precies waar alles ligt.’ Vandaag giet Ruud een zilverkleurig goedje in een bak, ‘het lijkt wel gif,’ zo sneldrogend. Neonoranje volgt. Hij kijkt, hij strijkt, boven de onzichtbare dampen passeert een gesprek. Over de mooiste letter ooit ontworpen (de Helvetica), over gedisciplineerd leven (‘Hier zijn, radio maken, sporten – dat is het’) en zijn vader, die drukker was van beroep en de Helvetica zéker niet de ultieme letter vond. O, en over de termen ‘foute muziek’ en ‘guilty pleasure’, belachelijk en vooral elitair, ‘het is simpelweg een kwestie van smaak’.

De verf hardt uit, de blik dwaalt naar buiten. ‘Drie jaar geleden tekende ik een contract voor één maand, en kijk nu eens. Het is beter als je niet weet waar het eindigt.’

Mooie naam voor een schilderij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden