Reisgenoten De lelijkste plek ter wereld, deel 2 (wordt vervolgd)

Volkskrantlezers wisselen op volkskrantreizen.nl ervaringen uit. In ‘Reisgenoten’ elke week een samenvatting van wat er zoal wordt verhaald op het net....

Dit stuk is verplichte kost voor iedereen met een dip. Dat vindt tenminste Cor Verhoef. Hij heeft alle 183 reacties op volkskrantreizen.nl over de lelijkste plek ter wereld doorgelezen, en vond dat ‘allemachtig heerlijk’. Zo veel lelijkheid, daar wordt een mens vrolijk van. Dus geen getreuzel, hier komen enkele afschuwelijke plaatsen in het buitenland om de herfstdepressie te verdrijven.

’Come friendly bombs and fall on Slough!’, zo begint een gedicht van John Betjeman uit 1937. Nog steeds heel actueel, vindt Jaap Meiresonne, want Slough wordt gekenmerkt door ‘vervallen industrie en een totaal gebrek aan stadsplanning’.

De Britten hebben meer lelijke steden. Coventry bijvoorbeeld. Gebombardeerd in de Tweede Wereldoorlog en daarna is ‘de puinzooi volgestort met afzichtelijke non-architectuur’. Frieda van de Poll krijgt ‘braakneigingen’ van de nieuwe kathedraal die ‘plompverloren op twee meter naast de oude, afgebrande werd gezet. Jaren-vijftigstijl gaat er hand in hand met christelijke hoogmoed’.

Ook de stad Milton-Keynes (80 km van Londen) moet het ontgelden. ‘Een droevig asfaltgrid met rotondes en een veel te groot overdekt winkelcentrum, geboren in een vlaag van planningsverbijstering en futurisme in de jaren zestig.’ Oscar waarschuwt voor een ‘websamenzwering’ die de stad beschrijft met termen als ‘modernisme, lineaire parken en visie’. ‘Niets van geloven, niet naar luisteren, niet uitstappen op weg van Londen naar het noorden.’

In Noord-Finland ligt Ylitornio, waar ze volgens Joop Wassenaar ‘s avonds maar het licht uitdoen’ om de lelijkheid niet te hoeven zien.

Nog noordelijker, op Spitsbergen, ligt Barentszburg. Het is er zo depressief dat je ervan opknapt, aldus Joop Hagendijk. ‘De opgezette ijsbeer in het museumpje is nog sneuer dan de droevige Russische mijnwerkers die door de modder sloffen. Zelfs Lenin kijkt er droef vanaf zijn sokkel.’

Nu kijken meer mensen sip bij het aanschouwen van communistische architectuur. Zoals Joost in Katowice, Polen. Hij vertelt over ‘grauwe, communistische blokkendozen en klinisch dode werklozen met een halve liter verschraald bier op het terras – om negen uur ‘s ochtends’. Volgens T. Tieman helpen de inwoners bestuurders van buitenlandse auto’s er ‘de weg vandaan te wijzen’.

In Roemenië was een conducteur al even behulpzaam toen deze Arwen de Graaf aanraadde een trein te nemen die zo kort mogelijk stopte in Copsa Mica. Helaas stond de trein nog zo lang stil dat Arwen genoeg tijd had om te zien dat alles er zwart is van de aanslag van de roetfabriek. ‘De huizen, de mensen, de hoge muren en buizen van de fabriek, en het half ingestorte skelet van een oudere fabriek.’

Copsa Mica lijkt wellicht op Nikkel, in Rusland. Volgens R. Peeten is het er ‘één grote apocalyptische greenpeace-poster’. Pim van der Horst kan dat beamen. Er staan ‘oude, verroeste fabrieken’ en daaromheen liggen zwart uitgeslagen hellingen waarvan het nog maar de vraag is of er ooit weer iets gaat groeien.

Bij dit soort landschappen denkt Olaf de Groot aan Tolkiens beschrijving van Mordor. Ook Soufli in Griekenland, vlak bij de Turkse grens, voldoet aan die karakteristieken. ‘Een klein plaatsje, bestaande uit twee blubberpaden, omringd door vieze, vervallen huizen.’ De omgeving is een veengebied. ‘Mistig, modderig, met hier en daar een dode boom of een klein struikje. Het is er werkelijk vreselijk.’

Buiten Europa valt ook genoeg te gruwelen. Wat te denken van Lago Agrio, in het oosten van Ecuador. Volgens Mac is alles er van olie: ‘de straten, de trottoirs, de pijpleidingen langs de weg, tot de hoeren en de bars aan toe.’

Of Pontianak op Borneo, dat door R. Appels een zwetende oksel wordt genoemd, en waar de latexfabriek de hele stad vervuilt. Of de wijk Musashi-Sakai in Tokio. ‘De antennes van betonnen winkelcentra kruisen de vele telefoonlijnen. De kleuren variëren van fluorescerend geel tot donker-neon-blauw, vermengd met grijs als constante onderkleur’ zegt Maurits Meijers.

Maar er zijn meer lelijke plekken op de wereld.

Daarom volgende week deel drie! Dan maakt Reisgenoten de tien plaatsen bekend waar je op kunt stemmen voor de verkiezing ‘Lelijkste plaats op aarde’.

Michiel van der Geest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden