Reisbureau Niets fijner dan het gevoel een eilander te zijn

Het Reisbureau van volkskrant-reizen.nl verzamelt geheimtips. De schoonste lucht, de verste vis, de beste vakantieplek op de rand van de wereld....

Wat is dat toch, die fascinatie voor eilanden? Wat maakt voor velen een eiland per definitie aantrekkelijker dan, pak ‘m beet, een provincie? Waarom had niet alleen Boudewijn Büch last van een eilandobsessie, maar komen ook de reizigers op Volkskrantreizen.nl loftuitingen te kort om ‘hun’ eiland te prijzen?

Patrick Bogaart heeft een verklaring: het is ‘de paradoxale combinatie van vrijheid en beperking’. Een eiland is per definitie eindig en daarmee beperkt in de mogelijkheden tot ‘exploratie’. Maar dat biedt wel weer de mogelijkheid het héle eiland te ontdekken, wat een bevredigend gevoel geeft.

Voorwaar geen slechte poging!

Of is het simpeler dan dat? Dies van Soelen over Cuba: ‘Mijn eiland, omringd door de zee, altijd weer de zee.’

* Nog bevredigender dan een eiland, is een eiland dat heel ver weg ligt. Tasmanië bijvoorbeeld. 240 kilometer ten zuiden van Australië, richting Zuidpool. Zowel Bernadette Giessen als Karin zijn er wild van. Bergen, regenwouden, eindeloze stranden, bijzondere dieren die je nergens anders treft. De bonus: ‘Hier adem je de schoonste lucht ter wereld’, volgens Bernadette.

Nog iets verder: Bruny Island, voor de kust iets ten zuiden van de Tasmaanse hoofdstad Hobart. Daan heeft er heerlijk ‘gehiket, gechilld en gebarbecued’. Karin ging er naar Lands End, het laatste stukje land tot Antarctica. Er liggen zeehonden zover het oog reikt, en met een beetje geluk zwemmen ze op met de boot: samen met dolfijnen.

Baas boven baas: Stewart Island, onder het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. Het heeft slechts honderd inwoners, want het bestaat voor het grootste gedeelte uit Nationaal Park. En juist daarom de moeite waard als je in de buurt bent, vindt Patrick Kabouw.

* Ook de Caribische Zee kent eilanden die het verlangen aanwakkeren stante pede een ticket - met CO2-compensatie - te boeken. Caye Caulker ligt voor de kust van Belize, en is fantastisch voor iedereen die van Bob Marley houdt, aldus Sandra. Goedkoop eten en onderdak, verse vis op het strand, schitterende koraalriffen voor de kust. Cor Verhoef heeft er een jaar gewoond en brengt enige nuance aan: onder het ‘reggaevernis’ gaat een hoop narigheid schuil. Crackverslaving onder jongeren met de daar uit voortkomende criminaliteit, hoge werkloosheid, en ‘een abonnement op hurricanes’.

Ook Curaçao kent problemen, maar de positieve indrukken hebben de overhand. Er is geen fileleed, er wordt niet gezeurd over het weer, en de natuur is zowel boven als onder water schitterend (Cornelis van Berge). Vergeet vooral de westkust niet, want die is het mooist. (Henk Labots)

En Dies van Soelen mijmert vol heimwee: ‘Cuba, que linda es Cuba! Strand, palmen, muziek, dansen. Werken in de gloeiende zon, afkoelen in een tropische regenbui’. Tja, wie wil daar nou niet naar terug.

* Ook de uiterste randen van Europa zijn in trek. Jan-Willem roemt IJsland om ‘het mooiste landschap van Europa’. Angela vindt dat van Sao Jorge, een van de Azoren. Tijdens het dalen en klimmen tussen zeeniveau en duizend meter daarboven zie je ‘alle schakeringen van blauw en groen: lucht, water en de kilometers lange hortensiahagen’. En ook Pico, de hoogste berg van Portugal een eiland verderop, is nooit ver weg.

Ina Honebecke gaat liever naar de Isle of Hoy, onderdeel van de Orkney-eilanden, die op hun beurt weer bij Schotland horen. Neem de ferry vanuit Aberdeen naar Kirkwall (6 uur), rij naar Houton, en weer op de ferry naar Lyness. Bij de vuurtoren op Cantick Head zijn twee cottages te huur, die uitkijken over de eindeloze oceaan. De ultieme vakantiebestemming op de rand van de wereld, vindt Ina.

Een stukje verder op die rand - in het noordwesten van Noorwegen - liggen de Lofoten, een eilandengroep waar Ellen Schoof goede herinneringen aan heeft. Vooral de nachtelijke wandel- en boottochten in de zomerzon langs plaatsen als Svolvær en Langøya zijn een bijzondere ervaring.

* Maar waarom zo ver weg als je ook naar Vlieland kunt, vindt Diederik de Korte. Niets mooier dan de ronding waar de zee en het wad elkaar raken. Geen beter geluid dan de kabbelende golven, de meeuwen, de naderende boot, het 'gekwak' van de wadvogels. Niets fijner dan het gevoel een eilander te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden