Red de club van Aletta Jacobs

De Vereniging voor Vrouwenbelangen, door Aletta Jacobs 115 jaar geleden opgericht , moet als herinnering aan een roemrucht verleden bewaard blijven, betoogt Cisca Dresselhuys....

Je moet maar durven: de vrouwenorganisatie van Aletta Jacobs opheffen. Maar dat is precies wat vandaag dreigt te gaan gebeuren in Utrecht. Na 115 jaar lijkt er een eind te komen aan de Vereniging voor Vrouwenbelangen (volledige naam: de Vereniging voor Vrouwenbelangen, Vrouwenarbeid en Gelijk Staatsburgerschap).

In een tijd waarin we worden doodgegooid met De Week van de Geschiedenis, het beste geschiedenisboek, De Nederlandse Canon, De Grootste Nederlander en een nieuw Nationaal Historisch Museum (dat maar liefst 50 miljoen euro gaat kosten), gaan we doodleuk de club opheffen,die ooit aan de wieg stond van het vrouwenkiesrecht en die van 1903 tot 1919 door Aletta Jacobs zelf werd geleid.

Als er ergens sprake is van een historisch monument op het gebied van de emancipatie van de Nederlandse vrouw, is het deze vereniging wel.

In het bloei-jaar 1919 – toen de Nederlandse vrouwen het actieve kiesrecht kregen – had de vereniging 21 duizend leden. Daar zijn nu nog maar een schamele 400 van over. Nooit heeft men één cent overheidssubsidie gehad.

Vrouwenbelangen was en is een vrijwilligersorganisatie, daar ging men zelfs prat op. Het blad wordt bekostigd uit de contributie van de leden (35 euro per jaar) en alle buitenlandse reizen, die gemaakt worden omdat Vrouwenbelangen vertegenwoordigd is in allerlei internationale organisaties (zoals de Verenigde Naties en de International Alliance of Women) worden uit eigen zak betaald.

Moegestreden, is het huidige bestuur, onder leiding van voorzitster Lyda Verstegen, vóór opheffing. ‘Het is mooi geweest. Laten we Vrouwenbelangen feestelijk opheffen, nu er nog velen zijn die dat betreuren’, schrijft de werkgroep Opheffing in het een na laatste nummer van het ledenblad.

‘Feestelijk opheffen’: dat is iets wat vrouwen heel goed kunnen. Hoe vaak heb ik niet ergens een vrouwenhuis of een emancipatiebureau feestelijk moeten sluiten. Met z’n allen in een zaaltje, toch nog versierd met een paar boeketjes bloemen, zelfgebakken cake bij de koffie en bij het glaasje rode wijn waren er altijd nog schalen met osseworst, leverworst en blokjes kaas. En een bloemetje voor mij, als hekkesluiter.

Vaak dacht ik: het is goed dat dit bureau/deze stichting wordt opgeheven. Het doel is bereikt en het getuigt van helder inzicht deze tent niet kunstmatig draaiende te houden.

Eeuwen van oefening in het op orde houden van huis en haard hebben van vrouwen gepassioneerde opruimers gemaakt.

Maar in het geval van Vrouwenbelangen is deze opruimwoede niet op z’n plaats.

In dit geval moet het ‘museumstuk’, want dat is deze vereniging inmiddels wel geworden, eerbiedig bewaard blijven. Als herinnering aan een roemrucht verleden, waarin niet alleen het kiesrecht bevochten en bereikt is, maar ook de abortuswetgeving op de kaart is gezet en tot de dag van vandaag de actie ‘Stem op een Vrouw’ gevoerd is. Overigens: er zijn twee enthousiaste afdelingen (Amsterdam en Rotterdam) die tegen de opheffing en vóór een doorstart zijn.

Nu begrijp ik best dat Vrouwenbelangen niet meer een vereniging is of kan zijn met maandelijkse clubavonden met een degelijke inleiding en aansluitende discussie. Dat is een gepasseerd station. Wat ik wél zou willen, is dat veel geëmancipeerde vrouwen (en mannen) 35 euro per jaar betalen voor het in stand houden van deze vereniging met een rijke historie. Van dat geld kan dan een blad worden gemaakt.

Net zoals gebeurt bij het Republikeins Genootschap, waarvan je lid bent en waaraan je contributie betaalt zonder dat er een verenigingsleven bestaat. Je krijgt voor je geld een blad en als er een maatschappelijke discussie is omtrent de (on)wenselijkheid van de monarchie, is er altijd een goedgebekt clublid dat zijn of haar zegje kan doen.

Kom op Femke, Guusje, Agnes (2x) , Margriet, Neelie, Fleur, Heleen, Myrthe, Naëma, Jet, Sharon, Maria, Jetta en al die andere geëmancipeerde vrouwen, die nooit hun werk hadden kunnen doen zonder de inzet van Aletta Jacobs: betaal 35 euro per jaar om Vrouwenbelangen te redden.

En: kom op, Ronald Plasterk: laat een piepklein deel van die 50 miljoen voor het Nationaal Historisch Museum ten goede komen aan de club van Aletta.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden