Column Aaf Brandt Corstius

Pukkels uitknijpen op primetime televisie, hoe verzint TLC het?

Kijken naar pukkels die uitgeknepen worden op tv is net zoiets als kijken naar Angela de Jong op tv – de ene helft van de wereld vindt het geweldig, de andere helft kan het niet aan van verschrikkelijkheid.

Er is niet een gematigde groep die zegt: ach, ik vind het kijken naar pukkels die uitgeknepen worden wel oké, of best prima, of moewa. Nee, je vindt het fantastisch of je vindt het echt, écht heel erg.

Ik behoor tot de laatste categorie. Sterker nog, ik dacht jarenlang dat niemand op deze aarde het prettig vond om te kijken hoe een pukkel werd uitgeknepen. Ik ontdekte het pas met de komst van internet; dat er hele volksstammen bleken te bestaan die het prettig vinden om YouTubefilmpjes te bekijken van grote rode pukkels met witte – ik kan het niet eens aan dit op te schrijven, merk ik. Dus dan doe ik het ook maar niet.

Maar die volksstammen bestaan, sterker nog, ik heb naaste vrienden en familieleden die het lekker vinden om daarnaar te kijken. Ik vermeed die YouTubefilmpjes gewoon en sprak er verder maar niet te veel over met ze.

Nu was ik de afgelopen negen dagen alleen thuis met de kinderen, want mijn man was naar een zonnig oord gereisd, en dan kijk je ’s avonds in je eentje tv. Prima, dacht ik.

Maar er bleek ineens een gevarenzone op mijn tv te bestaan, en dat was kanaal 17. TLC. Elke avond als ik daar onbevangen langs zapte, was er een programma bezig dat Dr. Pimple Popper heet. Dit is in het kader van hoe verzin je het: hoe verzin je het dat er een dokter bestaat die zich specialiseert in pukkels uitknijpen, hoe verzint die dokter het vervolgens om zichzelf trots de geuzennaam Dr. Pimple Popper te geven, en hoe verzint TLC het om daar een programma over te maken dat zo midden in de primetime geprogrammeerd is, dat ik er altijd langszap? En dan keihard door moet zappen, mijn vingers wisten niet hoe snel ze het knopje van de afstandsbediening moesten indrukken.

Al ben ik één keer teruggegaan. Om te kijken. De eerste keer dat ik het programma zag. Ik dacht: dit moet ik weten. Ja, het is misschien toch goed om te weten wat hier gebeurt. Het was een beetje zoals die ene keer dat ik als 12-jarige besloot een stukje van The Exorcist te kijken op tv en daarna jarenlang nachtmerries had.

Ik zag een vrouw in beeld en die vrouw vertelde dat ze een pukkel ter grootte van een avocado in haar nek had. Dat hoefde ze op zich niet te vertellen, dat was heel duidelijk.

Voordat Dr. Pimple Popper eraan te pas kwam, was ik weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.