ReportageHoe is het daar?

Programmamaker Nicolaas Veul viert vakantie op het water

Nicolaas Veul (Paris-shirt) en zijn vriend (pet) met hun vrienden.Beeld Erik Smits

De kunst van het vakantievieren volgens een bekendere Nederlander. VPRO-programmamaker Nicolaas Veul (36) gaat dit jaar op cruise, met een vaarhuis.

Een vaarhuis…?

‘Ja, een cruise met een varend huis, over het Sneekermeer. Het is een soort privéhotelletje op het water. Ik had op Instagram gevraagd: wie weet een leuke vakantie in Nederland? Daarop kreeg ik een berichtje van de eigenaar. Mijn vriend werd 30 en ik dacht: dat zou echt heel vet voor hem zijn, want hij is gek op zwemmen. Dus huurde ik het twee nachtjes af als een verrassing voor hem en zeven vrienden.’

Hoe ga je van de ene naar de andere plek?

‘Een schipper bedient het roer en brengt je na een tourtje over de Friese meren naar een mooie plek. Hij meerde ons ergens in de luwte, bij het riet, waarna hij met een rubberbootje vertrok. Daar hebben we heerlijk gezwommen, ook ’s nachts.’

Is dat eng?

‘Ik vind het echt heel erg lekker om ’s nachts te zwemmen, ik hou van de vrijheid van het water en voel me altijd extra levend na een goeie plons. Maar ’s nachts is beduidend spannender dan overdag, ik had dat als jongetje vroeger niet gedurfd. Ik had een vissenfobie. Ik was bang voor allerlei visjes, en helemaal voor de meerval. Toen ik klein was, heeft een vriendje mij daarvan een plaatje laten zien, dat beest is echt zo eng. Het lijkt niet eens op een vis, maar op een soort duivel van zoete wateren. Tijdens het zwemmen was ik altijd bezig met wat er diep in de donkerte naar mijn spartelende voetjes aan het loeren was. Ik ben er gelukkig overheen gegroeid. Maar heel soms als ik iets voel tijdens het zwemmen, slaak ik nog een gilletje en zet ik een flinke schoolslag in.’

Is je vakantie door het coronavirus dit jaar anders dan anders?

‘Door corona zit een verre reis er nu überhaupt niet in, maar ik was sowieso al niet meer zo enthousiast om de hele wereld over te vliegen in verband met de klimaatcrisis. Mijn vriend en ik hebben net een volkstuintje toegewezen gekregen. Dat is part of the plan om het voortaan wat dichter bij huis te zoeken.’

Als je in die tuin zit, zie je vooral heel veel werk, hoor ik van tuinbezitters.

‘Het is veel werk, maar dat is leuk joh. Ik vind het een leuke bezigheidstherapie voor onze relatie omdat je echt samen een project draagt. Het is nu nog een gigantische overwoekerde troep. Je moet keihard werken om het je eigen te maken, maar op een of andere manier ontspannen we daar juist van.’

Hebben jullie nog een bepaalde rolverdeling?

‘Ik knip alles kapot en hij harkt het bij elkaar. Ik vlieg alle kanten op, hij is meer van: we pakken het punt voor punt aan. Ik werd de eerste dag heel ongelukkig omdat ik alle taken in mijn hoofd al voor me zag, hij is in die zin wat stabieler. Je moet het punt voor punt doen en genieten van de progressie, anders wordt het nooit leuk, zei hij.’

Is er nog iets specifieks waarvan je direct een vakantiegevoel krijgt?

‘Zwemmen is voor mij echt vakantie. Dan voel ik me opeens weer kind, blij en vrolijk, alsof alles van me afvalt. Het is rustgevend, en tegelijkertijd moet je blijven bewegen en gefocust blijven. Eigenlijk is het de ultieme meditatie. Ik zwem overigens wel het liefste in zoet water of een zwembad. Als ik in de zee zwem, kan ik me moeilijk echt ontspannen, dan ben ik veel alerter. Tijdens een lange zwemtocht ben ik vroeger een keer gepakt door een reuzenkwal. Dat was echt erg, mijn hele been was verbrand. Ik kon me nog amper bewegen. Dat voorval heeft ook wel meegespeeld bij mijn vissenfobie.’

Was het een Nederlandse kwal of zo’n enge buitenlandse? Dit klinkt vast heel racistisch opeens.

‘Hoe durf je! Het was een Spaanse kwal. Mijn hele been was een grote brandwond. Ik denk dat zijn hoofd een meter doorsnede was, met van die lange strengen. Ik probeerde van hem weg te zwemmen en kwam met één been in die strengen. Dat deed zo’n verschrikkelijke pijn. Ik was heel ver van de kust, maar gilde zo hard dat het hele strand opveerde om te kijken wat er met dat kleine blonde hoofdje in de verte gebeurde.’

Hoe ben je aan de kant gekomen?

‘Een been kon ik niet meer bewegen, dus dan zwem je gewoon zonder je benen. Eenmaal op het strand hebben ze over me heen geplast. Dat hoort zo.’

Jak.

‘Ja, dat was echt gruwelijk. De brandwond is alweer lang verdwenen, maar ik zwem nog altijd liever in de Friese meren.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden