Column Sylvia Witteman

Probeer in de horeca maar eens wat te bestellen, als de lente is losgebroken

Met de lente is ook de terrasjesoorlog weer losgebarsten: speuren naar een plekje in de zon, rondbedelen om stoelen, vergeefs wachten op een ober en dan je moeizaam bevochten tafeltje weer verlaten om in de lange rij voor de bar te gaan staan, waarachter twee melig bekaterde werkstudenten een kwartier doen over elke lauwe flat white, terwijl ze elkaar ginnegappend belagen met een slagroomspuit.

Wilt u dit verhaal liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Vóór in de rij stond een kleuter die van zijn vader eindeloos mocht twijfelen tussen twee ijsjes: de Calippo ice tea green en de Calippo ice tea peach. In mijn tijd kon je kiezen tussen een Raket of een knal voor je kanis en dat dan alleen nog op zondag. Nee, dat komt nooit meer terug.

Toen de kleuter eindelijk zijn ijsje had, maakte hij plaats voor een jong meisje dat erg mooi was en daar van alles aan ontleende, onder andere het recht om pas na te gaan denken over haar bestelling toen ze eindelijk aan de beurt was. Op de vraag wat of het wezen mocht keek ze blij verrast, alsof haar een speciale gunst werd verleend. Ze zou spoedig gewend raken aan speciale gunsten, denk ik.

‘O!’, zei ze. ‘Spa rood, denk ik... of... hebben jullie ook verse gemberthee?’ Dat was een domme vraag. Het halve terras zat aan die moderne verfrissing, wat huisgenoot P. onlangs de verbaasde vraag ontlokte ‘waarom iedereen water zat te drinken met stukjes aardappel erin’.

Ja, beaamde de werkstudent, ze hadden verse gemberthee; zijn collega zette het mes al in zo’n geurig bruin knolletje, maar het meisje wuifde bezwerend en riep: ‘O, wacht even, sorry, sorry... Hebben jullie misschien ook verse múntthee?’ Ook dat was vragen naar de bekende weg. Zelfs op de maan bestaan er geen terrasjes meer zonder verse muntthee; van mij hoeft het niet, je kunt net zo goed een tube tandpasta aan je mond zetten, maar ieder zijn meug.

Het meisje lachte lief en zei: ‘Kunnen jullie heel misschien ook thee maken van half gember, half verse munt?’ Terwijl de student lijdzaam knikte kwam de kleuter weer aanstappen, brullend, aan de hand van zijn vader. ‘IJsje laten vallen... Mag hij snel even een nieuwe uitzoeken?’ Dat mocht. Het meisje, intussen, verklaarde aarzelend, dat ze ‘misschien tóch spa rood’ wilde. Een dikke vrouw kwam vragen om een bak water voor haar hond. De kleuter stond snikkend opnieuw te twijfelen tussen die twee Calippo’s.

In mijn tijd at je een gevallen ijsje met zand en al op, dat ‘schuurde de maag’.

Ik wachtte, met mijn voor het leven blank geschuurde maag.

Buiten begon het te regenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden