Wat zijn dit voor vragen Lauren Verster

Presentatrice Lauren Verster over draagmoederschap, tantra en de tweede naam van haar dochter: Wambleesha

Lauren Verster Beeld Frank Ruiter

Presentatrice Lauren Verster (39) over draagmoederschap, tantra en de tweede naam van haar dochter. ‘Over de naam dacht ik dat we het eens waren.’

Voor of tegen commercieel draagmoederschap? (1)

‘Gek dat ik zo lang over deze vraag moet nadenken, terwijl ik de afgelopen drie jaar met Ik wil een kind bezig ben geweest. Daarin volg ik mensen – singles, homoseksuele stellen, stellen met medische beperkingen – met een onvervulde kinderwens. Zij zoeken een eicel- of spermadonor, draagmoeder of co-ouder.

‘Commercieel draagmoederschap wil zeggen dat iemand in ruil voor geld een kind draagt. In Nederland is het verboden.

‘Als de eicel waaruit het kind wordt geboren niet van de draagmoeder is, fungeert zij slechts als huisje. In zo’n geval ben ik voor. Ik denk dat het kind dan later niet zal kampen met de vraag: wie is mijn moeder? Maar als de eitjes wel van de draagmoeder zijn, ben ik tegen. Je koopt dan een kind. Dat voelt niet goed.

‘Toen ik met het programma begon, was ik 36 en had ik net een nieuwe relatie. Shit, dacht ik, als het mij niet lukt, ben ik hier al helemáál dag in dag uit mee bezig. Anderhalf jaar geleden geleden kreeg ik een dochter. Nu ben ik opnieuw zwanger.’

Op pad met de Ku Klux Klan of de Westboro Baptist Church, bekend van de God hates fags-borden?

‘Louis Theroux heeft over beide groepen reportages gemaakt. Vroeger was hij mijn idool omdat hij duistere, onbekende werelden portretteerde. Dat wilde ik ook.

‘Doe mij maar de KKK. Geloof vind ik zo moeilijk. Met religieuze extremisten blijf je discussiëren over wat ze nou geloven en waarom. Dat kan eindeloos doorgaan.

‘Voor het programma Fobiac ben ik ooit vijf dagen bij een chapter van de KKK geweest in Pulaski, in de Amerikaanse staat Tennessee. Ik verwachtte een grote, georganiseerde organisatie vol agressie, maar het was een achterlijk inteeltclubje in een kantine. Iedereen was familie van elkaar.

‘Om dit soort reportages te maken voor programma’s als Fobiac, Lauren verslaat en Lauren! heb ik meer dan tien jaar gereisd. Daar heb ik het nu wel mee gehad: altijd een jetlag, ’s ochtends nooit naar yoga. Een paar jaar geleden kreeg ik kokhalsneigingen als ik Schiphol zag.

‘Voor zo’n KKK-verhaal móét je naar het buitenland. Nederland is klein, hier zijn weinig van dat soort extreme fenomenen. Ik wilde ooit een verhaal maken over polyamoristen, mensen met meerdere liefdesrelaties. In New York vond ik een flat vol, ze woonden met honderden bij elkaar. Hier vond ik drie losse zielen die er nog één relatie bij hebben.

‘Bovendien zijn we in Nederland aan veel regels gebonden. In Brazilië liep ik zo een gevangenis binnen. ‘Veel succes met de interviews, we horen het wel als je klaar bent’, zei een bewaker dan. In Nederland zou dat nóóit kunnen. Voor iedereen die je wilt spreken, moet je een brief hebben. En bij gesprekken zitten begeleiders, beveiligers.’

Gedreven door adrenaline of nieuwsgierigheid?

‘Nieuwsgierigheid. Omdat ik die avontuurlijke tv-programma’s heb gemaakt, denkt iedereen dat ik een adrenalinejunk ben. Dat klopt niet. Natuurlijk was ik zenuwachtig toen ik in 2012 voor Lauren verslaat een reportage ging maken over de Farc (de Colombiaanse rebellenbeweging, red.).

‘Ook andere aspecten van tv-maken vind ik naar: op een podium staan, herkend worden op straat. Ik heb een hekel aan make-up, maar doe het altijd op omdat ik te ijdel ben en het idee heb dat het bij tv hoort. Thuis loop ik het liefst in mijn hoodie.

‘Laatst las ik dat passie in het Latijn ‘lijden’ betekent. Als je bereid bent te lijden om iets voor elkaar te krijgen, is dat een passie. Grappig, dacht ik, want ik wil alles opzuigen wat zich op deze rare aardbol afspeelt en dat verhaal doorvertellen, maar daarvoor moet ik wel mijn zenuwen voor lief nemen.’

Tantra of ecstatic dance?

‘Het zijn allebei hobby’s van me. Ik kies voor ecstatic dance. Dat kan in je eentje, bij tantra heb je altijd iemand nodig.

‘Meestal doe ik ecstatic dance ’s ochtends in een nachtclub met een groep van soms honderd mensen. Het houdt in: urenlang dansen zonder drank, drugs of gesprekken. De dj begint rustig en bouwt langzaam op naar een extatisch hoogtepunt. Het is heerlijk. ‘Jezus, je ziet eruit alsof je zeven keer bent klaargekomen’, zeiden vriendinnen na afloop tegen me. Ik zat te glimmen.

‘Tantra heeft een vreselijk imago: het wordt gebruikt om massale orgies in spirituele woorden te verpakken, of om mensen te misbruiken. Maar het draait om intimiteit, niet noodzakelijk om seks.

‘Er zijn net zoveel verschillende soorten tantra als yoga. Bij een makkelijke oefening gaat je geliefde op zijn buik of rug liggen en zet je de timer op twintig minuten. Je streelt hem van kruin tot voetzool, ieder deel van het lichaam even lang: je mag niet blijven hangen bij geslachtsorganen of tepels. Als je aan iets anders dreigt te denken, moet je je direct weer focussen op de massage. Eigenlijk is het een meditatie: je gedachten worden rustiger, waardoor je intenser voelt, ruikt en ziet. Zo ervaar je meer intimiteit met je geliefde dan ervoor, toen je nog aan de boodschappen van morgen dacht.’

Voor of tegen commercieel draagmoederschap? (2)

Ik wil een kind was gepland voor een jaar, maar ik ben er drie jaar mee bezig geweest. Deelnemers kregen te maken met zoveel vreselijke hobbels, zoals een buitenbaarmoederlijke zwangerschap van de draagmoeder, waardoor het proces van voor af aan moest beginnen. Of we hadden een leuk lesbisch stel dat op zoek was naar een homostel voor een co-ouderschap. Na anderhalf jaar waren ze daarin geslaagd, maar dan wilden de mannen niet in beeld.

‘Twintig jaar geleden heerste een taboe op draagmoederschap, maar dat is grotendeels verdwenen. De speeddates die worden georganiseerd om een draagmoeder te vinden, zitten bomvol.

‘Ondertussen loopt de politiek achter. Als een lesbisch stel een kind krijgt, heeft alleen de barende vrouw in juridisch opzicht rechten. De ander kan, als de relatie bijvoorbeeld eindigt, geen enkele aanspraak maken op het kind.’

Ibiza of Praag?

‘Ibiza. Ik ben kwart-Tsjechisch, maar heb daar verder weinig mee. Ik ben een keer in Praag geweest. Mooie stad.

‘Over Ibiza heb ik in 2016 Lauren! op Ibiza gemaakt. In het hoogseizoen vind ik het er vreselijk: te duur, te druk, te poshy. Maar in de winter is het fantastisch: een prachtig, ongerept eiland. Het huis van de vriend waar ik slaap, staat tegen een rots waar de zee tegenaan klotst.

‘Voor de opnamen van Lauren! op Ibiza was ik overspannen door veel te hard werken, maar er stond nog een reeks op de planning. ‘Kunnen we iets verzinnen waarbij je op één plek blijft?’, zei mijn baas. Toen dacht ik: op Ibiza ken ik allerlei excentrieke figuren met mooie verhalen.

‘De serie kreeg kritiek. Ik zou vakantie zijn gaan vieren van belastinggeld. Ik snap de connotatie wel: Ibiza, vakantie. Maar het was wel de goedkoopste productie die ik ooit heb gedraaid. Ik sliep gratis bij die vriend.’

Nissan Figaro of BMW 7.28i?

‘De BMW. Ik vond de Figaro, die ik een paar jaar geleden verkocht, grappig. Maar hij was tuttig, een babyblauw poederdoosje. De BMW die ik nu heb, is mintgroen en robuuster. Hij komt uit 1985.

‘Oude auto’s vind ik mooi, nieuwe lelijk. De een vind ik nog afschuwelijker dan de ander. Heb je op de A2 weleens om je heen gekeken? Zo weinig romantiek of eigenheid.

‘Natuurlijk zitten er nadelen aan een oude auto: geen airbag of airco en als iets kapotgaat moet de garage het altijd bestellen.

‘Ik hou van oude dingen. Veel kleding schaf ik aan bij de kringloopwinkel, voor mijn kind koop ik er alles. Ze hebben daar zo veel: kinderwagens, kinderbedjes, speelgoed, kleding. Mensen flikkeren al hun spullen weg, maar je kunt ze net zo goed opnieuw gebruiken.’

Mutusingi of Wambleesha?

‘Wambleesha, de tweede naam van mijn dochter. Mijn geliefde en ik kwamen niet uit de naam, toen ik een site met buitenlandse namen erbij pakte. Deense, Georgische, Indiaanse. ‘Wat denk je van Wambleesha of Mutusingi?’, zei ik voor de grap. ‘Superleuk’, zei hij.

‘Na haar geboorte ging Jasper haar erkennen bij de gemeente – ik had een keizersnede gehad en kon geen kant op. Over de naam dacht ik dat we het eens waren. ‘Leentje, hè?’, zei ik. ‘Ja, of Wambleesha of Mutusingi…’ Ik dacht dat-ie een grap maakte, maar hij meende het. ‘Schat’, zei ik, ‘we krijgen waarschijnlijk een oer-Hollands, blond meisje. Ik ga haar dit niet aandoen.’ Vlak voordat hij wegging, zei hij: ‘Mag ik dan als tweede naam Wambleesha?’ ‘Ga je gang’, zei ik. ‘Als je het later maar aan haar uitlegt.’ Wambleesha betekent witte adelaar.’

De zesdelige serie Lauren! Ik wil een kind begint 20 augustus om 21.10 uur bij Avrotros op NPO3.

Lauren Verster

1980 Geboren in Den Bosch

1993 Atheneum aan St. Janslyceum in Den Bosch

1999 Communicatiewetenschappen aan de UvA

2006 De Jakhalzen bij De Wereld Draait Door

2008-2012 Presentatrice Veronica

2009-2012 Lauren verslaat!

2012-nu Presentatrice Avrotros

2014-2019 Lauren!

2017 The Big Escape

2019 Ik wil een kind

Lauren Verster woont met haar vriend Jasper Diepeveen en hun dochtertje Leentje in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden