Popprijs voor bont modelorkest

Kyteman’s Hiphop Orchestra markeert het einde van de muzikale verzuiling in Nederland. Iedereen doet het met iedereen. Het worden mooie tijden....

GRONINGEN De jury was er snel uit, de voorbeschouwers waren het eens en toen presentator Giel Beelen nog even een verbale volksstemming hield in de grote zaal van de Groningse Oosterpoort, bleek ook het oordeel van het Noorderslag-publiek vrijwel eensluidend.

‘Wie moet de Popprijs winnen?’ vroeg Beelen.

‘KYTEMAN!’, bulderde de meute, en een paar tellen later schoof het gordijn opzij en stonden ze daar: niet alleen Colin ‘Kyteman’ Benders (1987), maar zijn hele hiphoporkest, springend, juichend, joelend, elkaar links en rechts in de armen vallend in de rituele regen van Noorderslag-bier.

De Popprijs van 2009 komt het hele collectief toe. Juist Kytemans bonte hofhouding van strijkers, blazers, percussionisten en rappers tilde het werk van debuutalbum The Hermit Sessions naar een zeldzaam plan. Vooral dankzij zijn orkest groeide de Utrechtse trompettist en bandleider in een krap kalenderjaar uit van ‘gewoon’ een sterke debutant tot een live-fenomeen dat het jaar afsloot in een uitverkochte Music Hall.

Zelf had Benders nog even geprobeerd een rookgordijntje op te trekken. De Popprijs? Hij wist van niets, op zaterdag 16 januari moest hij in Hamburg zijn. Ammehoela. Zoals we het hele jaar hebben gevoeld dat hij goudeerlijk en ontroerend oprecht was, zo voelden we nu dat hij jokte. Er kon geen twijfel bestaan.

Wat het orkest gaat doen met het prijzengeld? Eerst maar eens met z’n allen een middag paintballen, zei de grote man met de halflange dreadlocks.

Kyteman’s Hiphop Orchestra is niet alleen een winnaar die je de zege intens gunt, maar ook een die in menig opzicht model stond voor Noorderslag 2010 en voor het nederpopjaar 2009: het jaar dat in Nederland het einde markeerde van de muzikale verzuiling. Rap en rock, dance en jazz, er lijken geen muren meer tussen te staan. En: iedereen doet het met iedereen.

In het Kyteman-orkest herkenden we bijvoorbeeld tubaspeler Patrick Votrian (bekend van ex-Popprijswinnaar De Kift), maar ook toetsenman Jori Collignon van C-mon & Kypski, die eerder op de avond met zijn eigen band én het Metropole-orkest op het podium stond. Band en orkest speelden samen met bijvoorbeeld Benjamin Herman, die ook solo optrad én met zijn New Cool Collective.

Ook van de partij bij C-mon & Kypski en het Metropole-orkest: Torre Florim, die ook nog zou optreden met Roos Rebergen van Roosbeef én zijn eigen rockband De Staat.

Bij Tim Knol speelde Anne Soldaat de sterren van de hemel, wat hij diep in de nacht nog eens deed met zijn eigen band (met leden van Johan en Gem). Beatband The Madd haalde rapper Dio erbij. Bij neogabber Promo doken de rappers van Flinke Namen op. Typhoon deed het in de kleine uurtjes met New Cool Collective.

Samen spelen is leuk, het kan mooie muziek opleveren en saamhorigheid telt. Niet eerder presenteerde de voorhoede van de Nederlandse popmuziek zich in al zijn diversiteit zozeer als een gevoelsmatige eenheid.

Noorderslag 2010 kon de kwaliteitshausse van 2009 amper bolwerken, zo bleek in Groningen: 54 optredens op tien podia en nóg stroomde het Nederlandse aanbod over naar de podia van Eurosonic, het internationale showcasefestival op podia in de binnenstad van Groningen, de avonden voor Noorderslag.

Sterke acts als 2562, Wouter Hamel, Esmée Denters en Audiotransparent waren alleen tijdens Eurosonic te zien, waar in magerder jaren geheid een plekje op Noorderslag voor hen zou zijn ingeruimd. El Pino & The Volunteers waren zelfs alleen te zien in de onofficiële ‘schaduwprogrammering’ rond Noorderslag. Ook die wordt steeds uitgebreider en hoogwaardiger.

Het geeft aan dat niet alleen de Nederlandse pop, maar ook het Noorderslag-weekeinde als evenement gouden tijden beleeft: de buitenlandse aandacht (muziekindustrie, maar ook media) was merkbaar forser dan voorheen.

Niet alles was goed, maar het Noorderslag-programma deed, ondanks het woekeren met de ruimte in de Oosterpoort, keurig recht aan de stand van zaken. Het slaagde er zelfs overtuigend in om de gebruikelijke ‘samenvatting’ van 2009 te koppelen aan een vooruitblik op het komende jaar.

Singer/songwriter Tim Knol (schitterende liedjes en wat een stem), de hechte Maastrichtse rockband The Mad Trist, het buitengewoon sterke Friese electropunktrio Daily Bread maar ook het herboren Bettie Serveert; ze kwamen in Groningen even langs om te demonstreren waarom we de komende tijd nog veel van ze zullen horen. Het worden mooie tijden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden