Pol Marchal krijgt nu toch wel enge trekjes

De Volkskrant peilt wekelijks de media-ervaring van Nederlanders in vier leeftijdscategorieën. Deze aflevering: De tieners en hun emoties...

Huilen om een bericht op televisie of in de krant heeft geen van de scholieren ooit gedaan. Wel kwaad geworden. Bijvoorbeeld bij beelden van gevechten tussen de Hutu's en Tutsi's, of bij een aanval op burgers in Bosnië. Liv Freeman (17), uit Utrecht: 'Iedereen zegt altijd voor zichzelf dat ie er in zijn eentje niets aan kan doen, maar als tienduizenden mensen dat zeggen, en er gebeurt nog steeds niets, dan word ik wel kwaad van machteloosheid.'

Huilen doen ze pas bij sommige films. Eva Meijering (18, Amersfoort): 'Als ik in de krant over een verkrachting lees, vind ik dat erg. Dat moet mij of mijn zusje niet overkomen, denk ik dan. Volgende bericht. Maar bij een goede film, die waar gebeurd zou kunnen zijn, kan ik me zo inleven. Bij A time to kill dacht ik een paar keer: het is maar film. Toch fietste ik aangeslagen naar huis. Dat heb ik niet bij beelden van de opening van het zoveelste massagraf in Srebrenica.'

Nieuws wordt vooral in de schoolpauzes besproken. In de klas zelf worden discussies, zo die er al zijn, sneller naar een algemeen onderwerp als euthanasie of doodstraf verlegd. De leraren zijn kennelijk een beetje teruggekomen van het in de klas discussiëren over actuele gebeurtenissen.

Carolien de Vreeze (17, Utrecht): 'De laatste discussie ging over dat Ierse meisje, dat geen abortus mocht laten plegen in Engeland. Die zaak speelde een paar jaar geleden. Dat liep zo hoog op dat we in de pauze gewoon zijn doorgegaan.'

Problematisch bij het voeren van discussies over gebeurtenissen of ideeën is het gelijk krijgen en het gelijk geven. Meestal gebeurt het laatste in stilte. Joel Prak (18, Culemborg): 'Dan denk je: hij heeft eigenlijk gelijk, maar ben je te trots om dat toe te geven.'

Bovendien, wat is gelijk? Veel lessen maatschappijleer gaan op aan het vergelijken van kranten en tijdschriften. Een beetje saai, dat wel. Vooral ook omdat bij dergelijke lessen geen 'leuke' berichten worden gebruikt, terwijl die toch favoriet zijn.

Bijvoorbeeld over een boosaardige buurvrouw die een oor van haar buurman heeft afgebeten, over Madonna die een dochter heeft gekregen, of over een Poolse vrouw die van westerse mannen geld en liefdesbrieven aftroggelt en die zelf een man met baard blijkt te zijn. Om dat soort nieuws moeten de panelleden lachen, al slaan ze voor het leuke nieuws de krant niet open.

De krant wordt überhaupt weinig opengeslagen. Vaak blijft het bij een blik op de voorpagina en dan vooral de tekst bij de dragende foto. Tijdschrijften gaan wel open. Yes, Hitkrant, Viva, Donald Duck en, afhankelijk van de rest van het gezin, Fancy, Vrij Nederland of Elsevier. Joel Prak: 'Mijn moeder is verslaafd aan de Donald Duck. Ze koopt hem altijd los. Dat snap ik niet, want als ze een abonnement zou nemen, is ze veel goedkoper uit.'

Hoe graag ze 'leuk' nieuws ook opslaan, soms worden ze er een beetje nijdig van. Bijvoorbeeld over het nieuwtje dat de neus van Michael Jackson in de soep was gevallen, zoals Ryan Jangli (16, Amsterdam) in Hitkrant had gelezen. Daar wordt over gepraat op het schoolplein.

Nijdig worden ze ook een beetje van de zaak Dutroux. Pol Marchal, de vader van de vermoorde An, gaat nu toch wel erg enge, publiciteitsgeile trekjes krijgen. Carolien de Vreeze was het afgelopen weekeinde bij haar grootouders, toen de beelden van de Witte Demonstratie in Brussel de televisiejournaals beheersten.

Carolien: 'Er waren mensen op bezoek die het allemaal maar onzin vonden. Die Belgen hadden zich nooit iets aangetrokken van wat er in de wereld gebeurt, en nu er een paar meisjes vermoord waren, stonden ze op hun achterste benen. Ze vonden het maar overdreven. Dat werd een scherp gesprek. De volgende dag heb ik de krant toch maar eens opgeslagen om er over te lezen. Normaal doe ik dat niet zo gauw. Ik heb weinig gezegd. Daar ergeren mensen zich wel eens aan, dat ik in discussies altijd zo rustig blijf.'

Zelf de straat opgegaan om aan een demonstratie deel te nemen, is niemand van de panelleden nog overkomen, afgezien van Carolien, die in de jaren tachtig een keer in Den Haag met haar ouders vanuit de buggy tegen de kruisraketten demonstreerde. Maar pa en ma zijn nu 'brave vijftigers' geworden.

Liv Freeman had vorig jaar de kans om de studentenprotesten bij te wonen op het Centraal Station in Utrecht. Ze is niet gegaan. Een vriendin wel. Die had ook bij de demonstranten op de rails gezeten. Dat schijnt leuk te zijn geweest, mede omdat er leuke jongens tussen de rails zaten.

Gijs Zandbergen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden