Column

Piemels zien er toch wel raar uit, met of zonder voorhuid

Nee, Hayat weet het pertinent zeker: geen besnijdenis voor haar zoontje. Maar wat als hij daardoor buiten de groep valt?

Beeld Eva Roefs

Mijn zoontje heeft een lief, klein piemeltje. Daar is hij mee geboren, gelukkig, en het ding werkt al even goed als de rest van zijn wonderlijk perfecte lijfje. Hij plast hele luiers, rompertjes en slaapzakken vol. Niets meer aan doen. Al mijn Marokkaanse en Turkse vriendinnen hebben er wél nog wat aan gedaan en hun zoontjes laten besnijden. Vanzelfsprekend, natuurlijk.

Het afgelopen weekend is mijn neefje besneden en na de feestelijke gebeurtenis wordt me opgewekt gevraagd wanneer onze kleine aan de beurt is. Op mijn antwoord dat ik eigenlijk geen goede reden kan bedenken om het ritueel op mijn zoontje uit te voeren en dat ik sterk twijfel, valt een ongemakkelijke stilte. Dag feeststemming. Ik voel de bui hangen en zeg dat besnijdenis in de islam geen fard, verplichting, is, maar 'slechts' een aanbeveling, waarmee in vroeger tijden de persoonlijke hygiëne werd gediend.

Nu heb ik niet heel veel verstand van de perikelen die gemoeid zijn met het onderhoud van een piemel, maar ik geloof dat mannen anno 2016 met een dagelijks wasje hun knop ook wel schoon krijgen. Dus, besluit ik mijn verdediging, als er geen goede reden meer voor is, vind ik het zielig om mijn zoontje pijn te doen.

Daarnaast eer ik liever een ander islamitisch voorschrift, namelijk dat je de schepping van God niet mag veranderen en dat het ons gegeven lichaam al volmaakt is.

Ik krijg een fel weerwoord, dat erop neerkomt dat 1) de besnijdenis een belangrijke traditie is die in ere dient te worden gehouden en 2) dat ik, door mijn kind niet te besnijden, hem buiten de groep plaats. Zonder besneden piemel hoort hij er niet bij. 'Je wordt gewoon keihard uitgelachen, hoor.'

Na het gesprek blijf ik zitten met een rotgevoel. Een moederhart is tamelijk allergisch voor elke vorm van sociaal leed van haar kind; soms kan ik me nu al afvragen of hij later op school wel 'leuk zal meekomen'. Maar nu blijkt dat ik helemaal niet hoef te wachten totdat hij vier is, hij hoort er nu al niet meer bij.

Een operatie doen om erbij te horen. Is dat waarom we onze zoontjes nog steeds moeten besnijden? En hoe gek is dat eigenlijk? Een beetje prikken en snijden in je lijf om erbij te horen wordt juist steeds normaler. Van onschuldige botoxprikjes en lipfillers tot complete verbouwingen waarbij, jawel, ook de intieme delen tegenwoordig worden gelift en bijgesneden.

Oké, die vergelijking gaat niet helemaal op, want aan je lichaam sleutelen om aan een schoonheidsideaal te voldoen is oppervlakkig en seksistisch, terwijl besnijdenis op het Verheven Plan van De Religie staat. Zelfs als die besnijdenis stiekem niet zoveel te maken heeft met religie, maar een oude en inmiddels overbodige traditie is. Ach, alleen een zeikerd heeft het over randzaken als het verschil tussen gebruik en geloof. De rest weet allang hoe het zit en volgt trouw de groep - die weet immers precies waar we mee bezig zijn.

Nu wil ik graag bij de groep horen, maar ik wil even zo graag iets te zeggen hebben over mijn eigen lijf. En ik wil ook het lijf van mijn zoontje niet ongevraagd laten bewerken: dat moet hij later lekker voor zichzelf uitzoeken. Als hij zich dan alsnog wil laten besnijden, moet hij dat vooral doen, klinieken te over die bij jong en oud de ingreep uitvoeren. Andersom is de route een stuk lastiger: ik kan moeilijk z'n voorhuid op kweek houden voor het geval hij zich incompleet voelt zonder z'n hoedje.

Wat ik me vooral afvraag, is waarom mijn afweging een probleem is voor de groep. Niemand heeft er toch last van hoe het piemeltje van mijn zoon erbij hangt? Er gaat zonder besnijdenis ook niet ineens minder Marokkaans en méér Nederlands bloed door z'n aderen stromen, alsof dat überhaupt een wedstrijd is. Hij is een volmaakte mix van twee ouders, zonder dat hij ooit hoeft te kiezen bij wie hij meer of minder hoort.

Nee dank je, ik sla deze traditie liever over. Dat mijn familie en vrienden die wel in ere houden, is prima. En als ze dat niet meer willen doen, is dat ook prima. Laat iedereen daar alsjeblieft vooral vrij in en bewaar die sociale uitsluiting voor zaken die er wel toe doen. Piemels zien er toch wel raar uit, met of zonder voorhuid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden