Columnarthur van amerongen

Paul Blanca en ik deelden onze dope en ik voelde me altijd op de een of andere manier beschermd door hem

null Beeld

Op het Facebookwandje van schilder Peter Klashorst stond afgelopen zaterdag dat fotograaf Paul Blanca dood is. Nou ben ik altijd een beetje terughoudend met het delen van overlijdensberichten op social media. Toen Dr. John the Night Tripper – het pseudoniem van pianist, zanger en songwriter Malcolm John (Mac) Rebennack Jr. – overleed, deelde ik zijn dood op Twitter en Facebook. Vervolgens werd ik overladen met talloze blijken van medeleven en condoleanties terwijl ik de beste man nog nooit ontmoet had. ‘Heel veel sterkte met dit grote verlies, Arthur, ik leef met je mee.’

Vandaag de dag moet je ook nog eens oppassen voor neprouwberichten. Ik ben daar gelukkig nooit ingestonken maar als ik bijvoorbeeld lees dat Shane MacGowan van the Pogues voor de zoveelste keer is teruggekeerd naar zijn Schepper, ga ik dat toch even checken bij de serieuze kanalen.

Wanneer iemand dan daadwerkelijk dood blijkt te zijn, dient zich het volgende dilemma aan: hoe herdenk je de gestorvene zonder jezelf pontificaal in de schijnwerpers te plaatsen? Zo slaagde braderiezangeres Glennis Grace er in om de moord op Peter R. de Vries publicitair te verzilveren en op de lewaja (joods voor begrafenis) van Ischa Meijer stal Freek de Jonge ongevraagd de show.

Paul Blanca is echt dood want heel kort nadat ik het ‘nieuws’ bij Peter Klashorst las, stuurde Gabriel Kousbroek mij een berichtje. Hij had een maand geleden nog contact gehad met de geweldige fotograaf (Robert Mapplethorpe noemde Blanca ooit zijn enige echte concurrent), die aan slokdarmkanker leed. Gabriel deed diverse projecten met Blanca en er was nog even sprake van dat de tekenaar een roman over Pauls hondje Dreutel zou illustreren. Gabriel kreeg vervolgens één lange zin die honderden pagina’s besloeg en bedankte vriendelijk voor de eer.

Ik kende Paul Vlaswinkel (zijn echte naam) vooral van de Zeedijk. We waren allebei verslaafd aan de heroïne en scharrelden bij nacht en ontij rond op de Wallen. Onder junkies heerst in de regel weinig solidariteit maar Paul en ik hadden geen last van jalousie de métier. We deelden onze dope in naar pis riekende portieken en ik voelde me altijd op de een of andere manier beschermd door Blanca, die een bijzonder gevaarlijke uitstraling had. Ik was vorige week even een hapje eten op de volledig gegentrificeerde Zeedijk en werd overvallen door een obscure nostalgie naar de ruige jaren tachtig. Blanca was een van de laatste der Mohikanen. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Paul Blanca Beeld Gabriël Kousbroek
Paul BlancaBeeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden