column eva hoeke

‘Papa woont momenteel even op kantoor, jongens’

valentina vos Beeld valentina vos

Het was ergens in mei vorig jaar dat de Man op een avond in beschonken toestand thuiskwam met de mededeling dat het geldschip nu toch echt binnen zou gaan varen. Hij was op het afscheidsfeest van Jorgos geweest, een laten we zeggen nogal markante Arnhemmer die daar een Grieks restaurant bestierde dat als clubhuis fungeerde voor spelers van de Arnhemse voetbalclub Vitesse. Bestierde, want hij hield ermee op. Voor Jorgos, die ik kende van de keer dat hij me van boven tot onder had bekeken en hij in plat Ernems had gezegd: ‘Zo-hoo, da’s een aanwinst voor de zaak’, was een afscheidsfeest georganiseerd waarop al het vlees uit de vriezer werd opgemaakt en het interieur aan het eind van de avond naar goed Grieks gebruik zou worden stukgegooid. Ergens tussen het schransen en zuipen door had oud-­Vitessespeler Theo Janssen de Man gevraagd een boek over hem te schrijven. ‘Gewoon, met korte hoofdstukken en grote letters, waar je ook nog een beetje om kunt lachen.’ Hij had ja gezegd, en dus lag hij nu hikkend op de bank te vertellen dat dit een fluitje van een cent ging worden, sterker, van dit project gingen we nou eens allemáál plezier hebben. ‘Binnenkort verhuizen we met z’n allen naar Arnhem’, hoorde ik hem zeggen, want die droom kwam ook weer helemaal tot leven.

Nu heeft mijn man vaak mooie plannen, maar plánnen kan ie niet, en dus hoorde ik er lange tijd niks meer van. Af en toe ging hij naar Arnhem voor een gesprek met Theo, die het schrijven van een boek vergeleek met het schudden aan een boom waar soms wat uitviel. Pas richting november – de eerste deadline was al geweest – verdween de Man steeds vaker naar zolder. Soms kwamen er stukken tekst naar beneden, vaker ging er servies mee naar boven. Ik wilde niet zeuren, maar zei wel tegen vriendinnen dat de verdeling van de zorgtaken scheef begon te lopen.

Eind november kwam de mededeling dat het boek voor Sinterklaas af zou zijn. Toen ik hem daar op 6 december op wees, zei hij dat ik hem verkeerd had verstaan. Kerst, hij bedoelde Kerst. Het kwam er uiteindelijk op neer dat niet alleen Kerst maar ook Oud & Nieuw in het teken stond van de Dikke Prins, zoals hij Theo Janssen inmiddels was gaan noemen, iemand die zelf overigens wel een heerlijk leventje leidde, getuige de Instagramfoto’s van hem en zijn dochter in dezelfde kersttrui. Om 12 uur ’s nachts stuurde Theo een filmpje van een vogel die Happy new year zong en daarna ontplofte, alsof hij aanvoelde wat 93 kilometer verderop de sfeer was.

Kort daarna vertrok de Man naar zijn werkplek in Amsterdam, wat beter zou zijn voor de concentratie. ‘Papa woont momenteel even op kantoor, jongens’, antwoordde ik de Dochters (1 en 3) na drie dagen afwezigheid. Toen ik hem belde zei hij dat het nu echt opschoot, wel ging hij even de stad in voor een schone trui. Mij beloofde hij een mooie ring, of nog een kindje, ik mocht kiezen. Grappig, want na het boek kwam de boekpromotie, waardoor ons fysieke contact beperkt bleef tot het door zijn haar halen van een kam, omdat hij op een foto voor De Gelderlander had gezien dat zijn haargrens aan het wijken was. De apotheose – de boekpresentatie in het Arnhemse poppodium Luxor – viel precies rond mijn verjaardag, toen ik vroeg of hij dat niet was vergeten, zei hij: ‘Eerlijk gezegd komt het wel heel slecht uit.’

Het boek is er inmiddels, we zijn nog samen, maar als u wilt dat dat zo blijft weet u wat u te doen staat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden