Paniek om een Oudhollands theekopje

Tuurlijk wil ik dat doen. Ik ben op bezoek bij een oudere dame die moeilijk loopt. Tuurlijk wil ik uit de keuken even het blad met de kopjes meenemen....

Om zulke lullige dingen gaat het steeds. Bij rsi. In de auto zitten en denken: gaat best, met die arm, ik voel nauwelijks iets. En een minuut later zie je in je schoot je vermoeide rechterarmpje liggen uitpuffen.

Doet het nou pijn, zo'n arm? Ach, pijn, dat is een groot woord. Kiespijn doet pas echt zeer. Of door je enkel gaan. Of een hernia krijgen. Dit is meer een zeurende pijn.

Ik zou dolgraag m'n arm in een mitella willen laten hangen. En 's avonds m'n arm eraf willen schroeven. Maar dat is nog altijd geen pijn die het leven onmogelijk maakt. Je kunt er heel goed en heel lang mee doorlopen. Het valt, kortom, allemaal nogal mee.

Zo heb ik vaak gedacht. Tot op een zekere middag, als ik met een vriend een kopje thee drink in een restaurant, de serveerster komt aanzetten met een onbeschaamd plompe theemok van Oudhollandsch aardewerk.

Al pratend kijk ik paniekerig naar die verschrikkelijke kop. Ik raak er helemaal door geobsedeerd en hoor vriend niet meer. Hoe moet ik die vaas ooit naar mijn mond sjorren? Zo zwaar. Arm doet zo zeer. Help.

Daarna begin ik me als moderne gehandicapte, niet zielig maar in haar eer aangetast, steeds kwaaier te maken. Hallo, hebt u er een takelwagentje bij? Misschien ooit aan de gehandicapte medemens gedacht? De plurken.

Nee, dan manlief. Die bedient me al dagen, helemaal uit zichzelf, met een schattig plastic campingkopje. Hulde aan de thuiszorg!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden