Paardenvlees

Paarden in aanhangwagentjes, voor mij is het een wereld van onbegrip. Waar gaan ze toch heen? Misschien wel naar de tandarts. Of de pedicure. Maar het moet toch makkelijker zijn om mensen uit de paardenwellnessbranche naar hun cliënten toe te laten gaan? Misschien ben ik naïef en is elk paard in een aanhangwagen op weg naar de slagerij. Gek genoeg worden varkens nooit in hun eigen caravan vervoerd, op weg naar de slachterij. Dat zou wat zijn op de weg. Of kippen: miljoenen mini-aanhangwagentjes met één kip. Prachtig. Met raampjes. Ha! Kip-caravans!

Andersom zie je nooit een vrachtwagen met twintig samengepakte paarden erin. Ze worden blijkbaar heimelijker geslacht, anders is het zielig. Mijn vrouw is om die reden op haar 10de vegetariër geworden; ze was een paardenmeisje en paardenvlees drukte haar met de gevoelige neus op de gruwelijke feiten. Dat was de karbonade tot dan toe niet gelukt. Logisch, want paarden zijn edeler dan varkens. Waarom is niet duidelijk, daar ze op het gebied van intelligentie en gevoeligheid ver onder het varkens schijnen te scoren. De score van het varken, overigens, bungelt weer ergens tussen een hond en een natuurgenezer.

Toch ligt het eten van paarden uiterst gevoelig. Neem nou dat 'schandaal' dat er paardenvlees was verwerkt in runderproducten. Boeh, stoute slager. Maar schandaal? Paardenvlees is uitstekend, zoals ook bleek bij de Amsterdamse Biefstukaffaire, waarbij een bekend biefstukrestaurant al jaren stiekem paardenbiefstuk bleek te serveren, omdat de klanten het zo lekker vonden.

Vergelijk deze fraudezaken nu eens met de onthulling van de Europese Comissie dat veel calamares, de gefrituurde inktvisringen die mensen ineens lusten als ze op vakantie rond de Mediterranée zijn, dat die veelal gemaakt zijn van de endeldarm van (gevoelige, intelligente) varkens: zelfde structuur, zelfde smakeloosheid. Toch haalt het feit dat we gefrituurde varkensanussen eten niet het journaal en ontketende de verwerking van paardenvlees een stortvloed aan journaalbeelden van schonkige paarden op stoffige veldjes onder de schroeiende Roemeense zon. Die helemaal niks te maken hadden met het schandaal, maar het voelde kloppend, qua schandaligheid.

Wat is het met die paarden? Zijn het de wimpers? De haardos? De ferme billen? Of gewoon de piemel? Een vriendin bekende me dat er voor haar een erotisch lading in zat, in het paardrijden. Ze had ook fotoboeken van paarden in de kast.

Noem mij ouderwets, maar voor mij heeft bijvoorbeeld neuken een erotische lading. Toch vind ik het niet kies fotoboeken van blote wijven in de kast te zetten. Nu ik erover nadenk, iedereen die ik ken die iets met paarden heeft, is een vrouw. En toch wordt een man op een paard niet gay gevonden.

Misschien zit de mystiek wel in het feit dat paarden enorme levensgevaarlijke beesten zijn, die ons redelijk welwillend zijn (hoewel: ik heb een vriendin die een stuk uit haar bil mist door een paardenbeet. De dader is niet afgemaakt, iets wat ze met een hond zeker hadden gedaan). Maar kamelen zijn ook groot en getemd en die hebben dat aura niet. Geloof ik. Of zou je in Arabische landen kamelenmeisjes hebben? Die hun ouders aan de kop zeuren om een kameel en kamelenposters aan de muur hebben hangen en erotische fantasieën koesteren waarin kamelen voorkomen? Kamelen lijken tenslotte veel meer op mannen, qua boeren, scheten en niet luisteren.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.