REPORTAGE

Optocht. Snoep strooien. Drinken

Hij stond al jarenlang hoog in de polls, maar pas dit jaar werd Jos Golsteijn Prins Carnaval van het Limburgse dorp St. Joost. De polonaise trekt zelfs achter de bar langs.

Jos Golsteijn gooit als Prins Carnaval van St. Joost `hampels' - handenvol - zuurtjes naar zijn publiek. Ze zeggen in het dorp altijd dat bijna niemand naar de optocht komt kijken omdat iedereen al meedoet.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Hoog op de wagen, terwijl Jos Golsteijn hampels (handenvol) breekbare zuurtjes met een boog naar grijpende handjes gooit, vraagt de prins zich even af wat hij nu eigenlijk aan het doen is. Snoep gooien vanaf een verbouwde kar. Is dat alles?

Maar dat gevoel is zo verdwenen. Hup, daar gaan weer twee handen vol. Prins Jos I van CV de Bokkeriejers geniet van het zicht op St. Joost. Hij ondergaat deze carnaval als loutering. De zon is in dank aanvaard en geeft de optocht de kleur en vrolijkheid die ze verdient.

Twee weken nam Jos I vrij om de roes te ondergaan. De zondag is sowieso één grote optocht van drukte en frivoliteit. In de ochtend rijdt hij met jeugdprins Sander en -prinses Fenne van jeugdvereniging de Kroekestöp door het dorp, op zoek naar de mooist versierde gevel. Dan: voorbereiden, omkleden, overleg met zijn vier adjudanten. Spek met eieren eten. Optocht, met snoep strooien. Dansen. Praten. Prijzen uitreiken. Tussendoor: drinken. In St. Joost, Sint-Joas in Midden-Limburg, kost een glas bier nog 1,60 euro.

Het is laat geworden zaterdag. De polonaise in café 't Heukske trekt ook achter de bar langs. Personeel schikt een beetje in, om het treintje van handen op schouders langs te laten. Iedereen kent iedereen. Jos is snel gevonden, door de drie fazantenveren van meer dan een meter op zijn steek. Zijn vrouw Daniëlle draagt een steekje, keurig vastgezet op haar krullen. Zij is prinses. Ze doen het samen, het prinsenpaar van de Bosweg.

Har Golsteijn, de vader van Jos, had vroeger graag prins van Pey willen zijn. Hij mocht niet van zijn vrouw. Har is nogal uitbundig en had oneindig rondjes weggegeven. Nu geniet hij van zijn zoon en is hij toch een beetje prins. Hij geeft trouwens nog steeds veel rondjes weg.

Jos is geboren in het naburige Pey, maar woont al 12 jaar in St. Joost. Hij geldt als geïntegreerd in de hechte gemeenschap van bijna 1.700 zielen. Daniëlle is ergotherapeut, Jos gezinsvoogd. Dat is moeilijk, psychisch belastend werk. Kan een kwetsbaar kind terug naar zijn ouders? Welk netwerk is veilig?

Maar nu is het dus vastelaovend, zoals carnaval in Limburg heet, een paar dagen van zorgeloosheid, zelfspot en relativering in een verwarde wereld. Kleur overlapt de grauwheid van alledag. Op 27 december is Jos uitgeroepen tot prins. Hij stond al jarenlang hoog in de polls en stemde met graagte in, nu zijn zoon Finn in groep 8 zit en zijn dochter Evi in de tweede klas van het voortgezet onderwijs. Het moment was ideaal.

De Prins (op de rug gezien) ontmoet bekenden bij de friettent.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Een appje

Hij kreeg dus een appje van de vereniging, of ze konden praten. Met twee auto's, vertrokken met een forse tussenpoos, reden ze naar een café in België, want niemand mocht ze samen zien voor de besprekingen. Het is best serieus allemaal, maar ook één groot spel van luim. Wie de prins wordt, blijft strikt geheim tot de uitroeping.

Prins zijn is een drukke hobby. Zeker dertig activiteiten volgden na de uitroeping. Het bezoek aan het bejaardenhuis in Echt is hem bijgebleven. Dat mensen zo intens blij kunnen zijn met zoiets ogenschijnlijk kleins als het bezoek van de prins en zijn gevolg. Ook gingen ze naar het nieuwe Thomashuis in St. Joost, voor verstandelijk gehandicapten, en naar de aanpalende Herbergier, een tehuis voor ouderen die vergeetachtig raken. Onder hen is grootvorst Jan, 86 jaar, en oprichter van de Bokkeriejers.

Het huis van Prins Carnaval in St. Joost is versierd.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

De eigen receptie duurde vijf uur. Vijf uur. St. Joost was uitgelopen. Ze zeggen in het dorp altijd dat bijna niemand naar de optocht komt kijken, omdat iedereen al meedoet. Dat is weinig overdreven. Honderden deelnemers trekken door het mooie dorp. Prachtige, kleurrijke groepen. Er zijn bekers voor einzelgängers, duo's, trio's, groepen en wagens.

Vrolijke onderwerpen voeren de toon, met veel 'sjaele zeiver' (onzin), zoals ze dat in Limburg zeggen. Het in stand houden van het rijke gemeenschapsleven is al moeilijk genoeg, ook in zo'n dorp. Vroeger had je bijvoorbeeld vijf cafés in St. Joost. Nu nog eentje: 't Heukske. Bij Paula. Iedereen weet wie en waar dat is. Dat is Paula Dedrog, de kasteleinse.

Gemeenschapszaal het Patronaat is barstensvol zondag, na de optocht. De op het podium uitgestalde bekers zijn beslagen van opwinding. Zo verglijden de dagen. Maandag boerenbruiloft. Dinsdag vlag strijken. Dan is het weer voorbij. De traditie leert dat de prins dan vaak even moet huilen.

Jos Golsteijn neemt ruim voor de optocht een biertje in de feestzaal.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden