'Op mijn eerste speelde ik al trommel'

Zenuwachtig pakt de achtjarige Elianne haar klarinet. Met strakke blik en zonder het instrument tussentijds uit haar mond te halen, speelt ze een melodietje van Beethoven, een zelfgemaakt lied en In Den Haag daar woont een graaf....

'Ik was wel erg zenuwachtig', vertelt ze in de pauze. 'Tijdens het oefenen had ik hele erge steken in mijn buik. Ik was bang dat ik het weer zou krijgen, want dan kan je niet goed klarinetten.'

Elianne is de eerste van zes kinderen die op de opening spelen van het Kindergrachtenfestival in het Amsterdamse Felix Meritis Theater. Na haar is broer Wesley (10) aan de beurt. Sinds een jaar zit hij op drummen. Het is de eerste keer dat hij optreedt. Hij is niet zenuwachtig ook al had hij maar één week om te oefenen. Als laatsten treden op Yoran Adim en Yariv. De twee broers, van zes en negen, zijn bijna even groot als de zware djembés die om hun nek hangen. Met de lippen stevig op elkaar gedrukt geven ze zelfverzekerd een 'mix van drie Afrikaanse ritmes' te horen. 'We hebben het onszelf geleerd', zegt de oudste na afloop. 'Het is niet zo moeilijk. Op mijn eerste speelde ik al trommel.' De twee treden wel vaker op; samen met hun moeder vormen ze een trio. Van een 'interview' zijn ze niet meer onder de indruk.

Dit jaar organiseert het Grachtenfestival voor het eerst ook kinderactiviteiten. Voor de kleinere kinderen is er 'De Chinese Nachtegaal' te zien en te horen, een sprookje van Hans Christian Andersen op muziek van Václav Trojan. Ook zijn er meer educatieve activiteiten zoals de workshops 'Percussie op de Planken' over geluidseffecten of het Kindermonumentenconcert, waarin studenten van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag kinderen 'voorstellen aan Familie Saxofoon' van de sopraan-, de alt-, de tenor- en de baritonsax.

Ook tijdens de opening leren de kinderen spelenderwijs iets van muziek. Onder leiding van acteur Martijn Apituley, die regelmatig gastrollen speelt in Sesamstraat en Klokhuis, zingen de kinderen al stampend en klappend canons, en krijgen ze woorden als melodie en ritme uitgelegd. Ronald Snijders en zijn band laten de kinderen horen hoe klassieke muziek klinkt en vooral hoe lekker je op Surinaamse muziek kunt dansen. De elfjarige Melody Brandflu zingt erbij. Wie niet op het podium durft, zit te swingen op moeders schoot.

Bij de 'ontdekkingsreis naar de geheime werkplaats van de orgelspelers' gistermiddag in de Westerkerk mochten de ouders niet mee. Voor hen is geen plaats achter het pijporgel. 'Zien jullie al spoken?', vraagt Jos van der Kooy, de vaste organist van de Westerkerk, terwijl tien kinderen de trap naar het orgel opklimmen.

Na een klassieke versie van Altijd is Kortjakje ziek, legt Van der Kooy uit waarvoor die 'grote glimmende buizen en al die knoppen' zijn. Isrid (6) en Jeron (8) zijn niet zo onder de indruk van het orgel. 'Opa heeft thuis een orgel. Alleen niet zo'n grote.' Toch vinden ze het wel interessant, al die knoppen. 'Doe ze maar eens dicht', zegt de organist.'Als ik nu op de toetsen druk, komt er geen geluid uit. Maar zal ik nu eens wat teringherrie maken? Doe alle knoppen maar weer open.' Stampend met zijn voeten en met zijn armen uitgestrekt leunt hij op de klavieren. De kinderen lachen zich kapot. Met de vingers in de oren. 'Ook lekker zachtjes', roept Isrid.

Kindergrachtenfestival tot en met 20 augustus op diverse locaties in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden