ColumnSylvia Witteman

Op een rondvaartboot was de c van ‘canal’ weggekrast, de blowende jongens moesten er gierend om lachen

Sylvia Witteman artikel column Beeld .
Sylvia Witteman artikel columnBeeld .

De zon scheen. Op het Leidseplein zwalpte de feestelijke lentegeur rond van pas gemaaid gras. Achter dat plein ligt, aan het water, een stukje groen ter grootte van een achtertuin: het zogeheten Leidsebosje. Sinds corona de toeristen heeft verjaagd is het er heerlijk stil.

Nu was er zelfs niemand, behalve het borstbeeld van Herman Heijermans, die daar versteend van de onverwachte rust staat te genieten. Hij wordt geregeld vernield door dronken dan wel antisemitische vandalen, die het meestal op zijn neus hebben begrepen. Deze of gene kunstenaar voorziet hem dan telkens weer van een nieuwe neus. Hij heeft nog een tijdje een mopsneus gehad, waardoor hij er eerder paaps dan joods uitzag, maar nu heeft hij gelukkig gewoon weer zijn eigen formidabele gok.

Terwijl ik die ironisch-expressionistische clownskop bekeek, kwamen er twee jongens van een jaar of 16 aangelopen. Ze gingen op een bankje in de zon zitten en maakten het zich gemakkelijk. Muziek klonk uit een klein, maar verbazend krachtig boxje, het ene joch opende een zakje volkorenboterhammen (schuin doorgesneden, ongetwijfeld door zijn moeder), en de ander draaide een jointje; half 11 ’s ochtends, maar ach, het was mooi weer. ‘Kankerlekker weer’ zelfs, aldus de kleinste van de twee, een blonde efebe wiens ruige taal toch zijn keurige kak-accentje niet kon verhullen. Scholieren, van het nabijgelegen gymnasium.

De boterhammen en de jonko werden gedeeld, er kwam een koppel ganzen aangesnaterd om de korstjes, het boxje speelde Creep van Radiohead en de jongens deinden mee. ‘you float like a feather/in a beautiful world/I wish I was special/ you’re so fuckin’ special...’ Heel gezellig allemaal, al is Radiohead natuurlijk wel een beetje de Mieke Telkamp van de grunge; maar ja, wisten die jongens veel? Die waren toen nog niet eens geboren.

Ze keken naar de bootjes van de ‘hop on, hop off canal cruise’, die daar al een jaar werkloos liggen. Op een van de bootjes had iemand de c van ‘canal’ weggekrast; een stokoude grap, maar de jongens moesten er gierend om lachen.

‘Trouwens’, zei de langste, toen ze uitgehikt waren, ‘die boot is los, hè?’ Hij had een pienter vossengezicht. ‘Welke boot?’ vroeg de kleine efebe. Hij keek glazig voor zich uit. De wiet had erin gehakt. ‘Die grote boot. In dat kanaal. Dat grote kanaal.’ verduidelijkte het vossenjong. De efebe begon weer te gieren van de lach.

Onwillekeurig lachte ik hardop mee. Die jongens vielen geschrokken stil. Ik maakte een geruststellend gebaar en stapte op mijn fiets. Terwijl ik wegfietste drensde Radiohead nog tegen mijn rug: ‘But I’m a creep/I’m a weirdo/ What the hell am I doing here? I don’t belong here.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden