Achtergrond

Ook na zijn dood maakt de Amerikaanse rapper Juice WRLD nog legendarische albums

Het tweede postume album van de in 2019 aan een overdosis overleden rapper Juice WRLD komt hard binnen.

Robert van Gijssel
De in 2019 overleden rapper Juice WRLD, het pseudoniem van Jarad Higgins. Beeld ANP / The New York Times Syndication
De in 2019 overleden rapper Juice WRLD, het pseudoniem van Jarad Higgins.Beeld ANP / The New York Times Syndication

Wie dacht dat het na de tragische dood van Juice WRLD in 2019 en het postuum album het jaar daarop gedaan was met het sterrendom van de rapper, komt bedrogen uit. Eind vorige maand verscheen een tweede postume album van Jarad Anthony Higgins, zijn echte naam. Gevolgd door een documentaire over zijn noodlottige en veel te korte leven, met de veelzeggende titel Into the Abyss (‘De afgrond in’). Dus staat Juice WRLD weer vol in de aandacht en op de wereldwijde afspeellijsten, met zijn verse album en een paar nieuwe hits.

Het succes van Juice WRLD past in een bedroevende trend in de Amerikaanse hiphop. Van veel jong overleden rappers verschijnen postuum meer platen dan er bij leven zijn gemaakt. De discografieën van XXXTentacion (overleden in 2019, op 20-jarige leeftijd), Mac Miller (overleden in 2018, op 26-jarige leeftijd), Lil Peep (overleden in 2017, op 21-jarige leeftijd) en Pop Smoke (overleden in 2020, op 20-jarige leeftijd) worden steeds lijviger. Vooral het werk van Juice WRLD blijft zijn oude fans aanspreken, en weet ook jonge en dus nieuwe liefhebbers aan zich te binden.

Overvolle archieven

Dat de muziek van de overleden rappers maar blijft stromen, komt door de overvolle archieven van de artiesten, die vaak in beheer zijn van de nabestaanden. Juice WRLD begon rond 2015, net als XXXTentacion en Lil Peep, als soundcloudrapper: een onafhankelijke artiest die in eigen beheer werk uitbrengt op het laagdrempelige distributieplatform Soundcloud. De rappers maakten muziek volgens de beproefde methode van de punk: do-it-yourself, en maak het niet te ingewikkeld.

De rommelige, ruisende en krakende productie van veel soundcloudrap maakte de muziek tot een volwassen en herkenbaar genre, dat eind jaren tien een van de vernieuwendste stromingen in de hiphop werd. De desolate sfeer van de producties paste bovendien goed bij teksten over angsten en depressies, misbruik van opiaten en vervreemding van het burgerlijke leven.

De voorlopers van de soundcloudrap namen vooral in hun beginjaren honderden onvoltooide tracks op, met vaak niet meer dan de dictafoonapp op de smartphone of laptop. De harde schijven op die apparaten liepen dus vol en zijn tot in lengte van dagen leeg te plukken.

Het nieuwe werk dat wordt opgetrokken uit die nalatenschap is niet altijd van hoog niveau. Ingehuurde producers en makers van beats staan vaak voor de ondankbare taak een aanstekelijk nummer te bakken uit een paar flarden tekst en iets dat voor de betreurde rappers misschien niet meer was dan een pril idee, om ooit nog eens uit te bouwen tot iets moois.

Fans van de rapper XXXTentacion bijvoorbeeld waren kwaad op de erfgenamen van de vermoorde rapper, toen die in 2019 het album Bad Vibes Forever lieten verschijnen. De haastig in elkaar geknutselde nummers waren beschamend slecht en volgens de liefhebbers van het eerste uur eerder een artistieke trap na dan een waardig eerbetoon.

Gedenkteken

Het album Fighting Demons van Juice WRLD is van minder bedenkelijk niveau. Aan de klaaglijke, kwetsbaar gerapte teksten is natuurlijk te horen dat ze nog niet af waren: het rammelt soms, en je hoort dat de producers hun best hebben gedaan de enigszins uit de rails lopende vocalen weer strak in het ritme te krijgen. En er schieten een paar flinke popsterren te hulp: Justin Bieber maakte een duet van de track Wandered to LA, in Girl of My Dreams duikt de Koreaanse zanger Suga van de band BTS op.

Maar uiteindelijk maakt Juice WRLD zélf zijn tweede postume album tot een succes en een belangrijk gedenkteken. Want veel van zijn teksten komen net zo hard binnen als die in zijn voltooide werk, uitgebracht in de twee jaar waarin de rapper een van de meest beluisterde artiesten ter wereld werd. Juice WRLD zat in de laatste jaren van zijn leven hopeloos verstrikt in verslavingen, vooral aan medicijnen en harddrugs. Zijn raps gingen over de uitzichtloosheid van die afhankelijkheid, en over momenten waarop hij de dood in de ogen keek na overmatig gebruik.

In het nummer Burn, de openingstrack van zijn nieuwe album, lijkt hij zichzelf nog één keer streng toe te spreken. ‘Gotta put the narcotics down, I can feel them fucking up my kidney and punching my liver. If I let it kill me, my mama will never forgive me.’ Een pijnlijke tekst, die na zijn dood kan dienstdoen als waarschuwing aan iedereen die, vooral in het door een opiatencrisis geplaagde Amerika, hetzelfde pad op dreigt te gaan.

En als een alarmbel zijn veel van zijn ingetogen laatste nummers te beluisteren. Toen Juice WRLD de tekst van My Life in a Nutshell opnam, zat hij zo te horen op een dieptepunt van zijn leven. ‘Heaven so far away, I'm starting to love hell’, rapt hij. Maar drugs zijn niet de oplossing. ‘They never make the pain heal.’ Uiteindelijk, vervolgt hij, word je bewusteloos aangetroffen in een hotelkamer.

Hij zat er niet ver naast: op 8 december 2019 werd Juice WRLD met stuiptrekkingen uit een vliegtuig getild, na een fatale inname van codeïne en andere pijnstillers. Hij stierf onderweg naar het ziekenhuis. Maar zijn werk leeft nog wel even voort.

Het album Fighting Demons is verschenen bij Interscope Records/Universal. De documentaire Into the Abyss is te zien bij HBO.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden