Onze gids deze weekMarcel van Roosmalen

Ook Marcel van Roosmalen vindt heus wel eens dingen léúk

Beeld Oof Verschuren

Net nu hij als columnist en schrijver veel werk heeft, krijg je dat gelul dat er wel ‘wat minder’ Marcel van Roosmalen op televisie mag. Daarom is het de hoogste tijd voor Weekendgids Van Roosmalen.

Ja hallo hoi. Kom verder. Moet nog even een telefoongesprek afmaken. Koffie? Espresso? Nou. Nog meer koffie? Oké, dan niet. Wat vind je van Wormer? Ja, het is precies wat de naam doet vermoeden. Marcel van Roosmalen haat Noord-Holland. Het accent, het gebrek aan bomen, de wind. Geef het terug aan de zee. Maar goed, hij zal er niet meer over zeuren, er zijn al Wormenaars die niet meer met hem willen praten. Het is zijn papadag, wat er vandaag op neerkomt dat zijn dochters in de woonkamer filmpjes mogen kijken terwijl hun vader aan de keukentafel dit interview doet. Papadag behelst ook dat zijn vrouw Eva Hoeke niet thuis werkt, maar bij haar moeder. ‘Want anders gaat ze zich overal mee bemoeien.’ Het monumentale uit bruinrode bakstenen opgetrokken huis heeft nog een bewoner. Onzichtbaar, maar dwingend aanwezig. De deadline. Columns voor NRC Handelsblad, Korte Corner voor NOS Studio Sport, Druktemaker bij NPO Radio 1, podcast De Krokante Leesmap en onlangs nog dagelijks als pratende plant ter afsluiting van De Vooravond

‘Ik ben dus iemand die de hele tijd tegen wil en dank meningen geeft, maar die niet heeft’, zegt Van Roosmalen. ‘Het gaat me meer om de humor. Ik heb echt iets tegen mensen die de hele tijd hun mening spuien. Maar ja, ik geef zelf ook de hele tijd mijn mening. O, die quote wordt er zeker weer uitgelicht.’ Dan, alsof Marcel van Roosmalen op zaterdag de krant uit de brievenbus pakt en Marcel van Roosmalen in het Volkskrant Magazine ziet staan: ‘Dit is het dan. Kijk die lul. Kijk hem staan in dat blad. Och, och, och. Dat magazine is al ruk en dan deze rukker weer. Mag hij weg? Dat is ook zoiets: op het moment dat je eindelijk veel werk hebt, krijg je mensen die gaan zeggen: ‘Mag hij wat minder? Mag hij weg?’ Nou, laat me liever nog even blijven. Laat me met rust. En negeer me als je me haat.’

Beeld Oof Verschuren

Behalve meningen zijn er boeken. Vorig jaar een over voetballer Theo Janssen, een ander over Van Roosmalens moeder. Dit jaar verscheen Nederland onder het systeemplafond, dat hij samen met fotograaf Jan Dirk van der Burg maakte. Oh, er was ook nog een podcast (De Gijzeling van Gladbeck), een theatertour en tal van mediaoptredens here, there and everywhere. Weinig mensen die het tragikomische van het moderne bestaan zo goed kunnen vatten als Van Roosmalen. Het glas niet bepaald halfvol. Ook niet halfleeg trouwens. Er zitten barsten in en scherpe randen aan en de troebele inhoud is eigenlijk niet te hachelen, maar toch drinkt hij gulzig, omdat er – verdomme – niets anders opzit. Maar alsjeblieft, noem hem geen mopperkont, of brombeer, of knorrepot. Of Maarten van Rossem. Dan lijkt het een trucje, alsof hij een clownspak aantrekt en mal gaat dansen. Zoals in Joker, een van zijn favoriete films. Marcel van Roosmalen is meer dan wrevelig commentator. Niet alles is kut. Dat zie je als je tegenover hem zit, hij je aankijkt terwijl hij vertelt en zijn lach soms probeert te onderdrukken – vergeefs. Je ziet het vooral aan zijn ogen die, bij een gebrek aan een beter woord, iets schelmachtigs verraden. Dat hij, Marcel van Roosmalen, heus wel dingen leuk vindt. Kijk maar.

Fictie

De Saamhorigheidsgroep van Merijn de Boer 

‘Daar heb ik een voorpublicatie van gelezen in De Groene Amsterdammer en toen wist ik: dat boek wil ik lezen. Het gaat over woongroepen en dat idealistische gezeik dat erbij hoort. Ik heb tijdens en na mijn studententijd in Nijmegen ook in een woongroep gewoond. Iedereen was links en heel idealistisch. En er was altijd gedoe over wie er kookte. Ik weet nog dat ene Els had gekookt. Ze had yoghurt in een theedoek gedaan, om het te laten uitlekken. En dat was dan het toetje. Toen dacht ik bij mezelf: ik verdien beter, ik moet nu echt naar een andere stad. Ik meende dat gevoel, die sfeer, heel goed terug te lezen in die voorpublicatie van Merijn, dus ik wil dat heel graag lezen.’

Schrijver

Walter van den Berg

Beeld Valentina Vos

‘Ik vind hem de beste schrijver van dit moment. Ik heb al zijn boeken gelezen en altijd vond ik het steengoed. Die korte zinnen, waarmee hij heel goed zaken kan typeren; goede dialogen; alles. Dat je denkt: als ik een boek schrijf, zou ik het op die manier willen opschrijven. Het ziet er zo simpel uit, maar het is zo ontzettend goed. Ik ben hem wel eens tegengekomen en toen wilde ik dat allemaal tegen hem zeggen. Maar ik deed dat niet omdat hij er niet de persoon naar lijkt om goed met een compliment om te gaan. Hij zou daar alleen maar ongemakkelijk van worden, denk ik.’

Non-fictie

Liever dier dan mens van Pieter van Os

Dat is het waargebeurde verhaal van Mala Rivka Kizel, een Joods meisje dat zich voordeed als iemand anders, in een SS-gezin terecht kwam en zo de oorlog kon overleven. Het is wat meer journalistiek dan verhalend, maar echt heel goed geschreven – een van de beste oorlogsboeken ooit. Ik kan het weten, want ik heb ze bijna allemaal gelezen. Vrijwel elk boek dat over de Tweede Wereldoorlog verschijnt, koop ik. Dat heldere onderscheid tussen goed en fout, dat vind ik fantastisch. Kleine beslissingen die allesbepalend zijn voor de rest van je leven. Eén keer de verkeerde vlag uithangen aan het begin van de oorlog en het was gedaan met je. Je kon helemaal niet meer van mening veranderen. Er zijn heel veel mensen uit Amsterdam verdwenen tijdens de oorlog. En al die huizen, daar gingen gewoon andere mensen in wonen. Ik denk af en toe: stel dat het coronavirus huishoudt, misschien komen er dan wel heel veel woningen vrij in Amsterdam, dan ga ik weer terug! Dat pragmatisme, dat vieze profiteren, dat klinische: dat hoort ook heel erg bij oorlog. Dat vind ik fascinerend.’

Fictie

De Buurman van J. J. Voskuil

‘Dat boek gaat over Maarten en Nicolien Koning, een stel dat – volgens mij – in Haarlem woont. Er komen nieuwe buren naast ze wonen, een homoseksueel stel. De grootste wens van Nicolien is om met hen bevriend te raken, dat is blijkbaar iets wat ontbreekt in haar leven. Die Maarten wordt vervolgens meegezogen in die vriendschap en doet ook echt zijn best om daar in mee te gaan. Hij doet het voor haar, maar in haar ogen natuurlijk nooit goed genoeg. Heel grappig.’

Zanger

Stef Bos

Beeld Redferns

‘Niet Papa, dat vind ik verschrikkelijk. Eerst vond ik dat wel mooi, maar ik heb het veel te vaak gehoord. Stef Bos is een hele goede zanger. Deed hij dit seizoen mee aan Beste Zangers? Als ik aan Beste Zangers denk, denk ik meteen aan dat beeld van René Froger, die met zo’n kennersblik, met dat appelgezicht, zit te knikken. Zo van: dit is goed gezongen. In René Froger herken je zo veel van wat je niet wil zijn. In René Froger zit ook de gemankeerde schrijver die oordeelt over andermans werk. De acteur uit GTST die oordeelt over Hamlet. Dat is René Froger. Te veel geld verdiend met shit en er zelf in zijn gaan geloven. En dan ook nog die schijtprogramma’s maken. Ik zag laatst op tv een programma, waarin ze met het hele Froger-gezin mensen gaan helpen. Dat is toch de hel?

Maar Stef Bos dus. Ik heb Stef Bos ooit Lente me horen zingen in Sittard, bij een eerbetoon aan Toon Hermans. Dat nummer is dus van Toon Hermans, maar eigenlijk is de versie van Stef Bos beter dan het origineel. Hij kan echt wel wat, ondanks dat er iets kwezelachtigs om hem heen hangt. Hij komt ook uit Veenendaal, dat vind ik nooit een voordeel. Maar hij is wel een hele goede zanger. Hij blaast iedereen weg.’

Film

Joker

Beeld Alamy Stock Photo

‘Heeft een enorme indruk op me gemaakt. Joaquin Phoenix speelde Arthur Fleck (de Joker) geweldig, hij deed me in zijn mimiek ook aan Hans Teeuwen denken. Die film kaart precies aan wat ik ook ervaar: die hele neppe talkshowwereld, waarin rücksichtslos wordt omgegaan met alles en iedereen. In de film wordt die Fleck uiteindelijk ook uitgenodigd voor een talkshow, als zogenaamd controversieel onderwerp. De bedoeling is dat hij daar binnen de lijntjes gaat kleuren. Hij wordt met veel beloftes binnen gehaald, maar uiteindelijk gewoon weer voor lul gezet. Ik vond het heel verfrissend hoe Fleck daar, nou ja, een einde aan maakte. Echt een imponerende film. En de soundtrack ook, geweldig. Ik heb daarna drie weken lang Frank Sinatra gedraaid. Als ik hem hoor, krijg ik gewoon zin in de herfst, drank, bladeren, New York.’

Serie

Undercover

Beeld Netflix

‘Geweldige serie. Vooral het eerste seizoen vond ik Frank Lammers toch wel heel goed. Ja, toch wel, want ik had hem ook gezien als Michiel de Ruyter en in die Jumbo-reclames, dat vond ik allemaal niks. Maar in Undercover is hij zo overtuigend, hij speelt een enorme zak van een man. En dat doet hij zo goed. Hij blijkt gewoon te kunnen acteren. Verder vind ik het heel fijn dat er veel Belgische acteurs in zitten, die ik allemaal niet ken. In al die Nederlandstalige series zie je de hele tijd dezelfde koppen. Steeds maar weer Barry Atsma, Jacob Derwig of Tygo Gernandt. Daarom vond ik Mocro Maffia, ondanks dat ik de helft niet verstond, ook geweldig. Ik kende al die acteurs niet, die serie was keihard en wat ook prettig was: al die belangrijke personages werden aan de lopende band geëxecuteerd.’

Serie

Weissensee

Beeld Netflix

‘Dat speelt zich af in de DDR-tijd en gaat over een Oost-Duits gezin dat bij de Stasi zit. De wende is voor hen natuurlijk het moment dat de muur valt. Het gaat me niet zozeer om het verhaal, ik heb vooral een zwak voor Oost-Duitsland. Alles was zo grijs en grauw. Heel veel mensen in Oost-Duitsland vonden het achteraf eigenlijk een hele gezellige tijd, juist met al die beperkingen. Nee, natuurlijk niet voor de slachtoffers, maar wel voor de meerderheid. Ze dronken bier, maakten bietensap en ruilden spulletjes met elkaar. Als je een beetje binnen de lijntjes liep, kon je ook gezellig met zijn allen kankeren op het bestuur. En dat heeft iets heel verbroederends. Daar hoopte ik ook aan het begin van deze coronatijd op. Het lijkt me trouwens helemaal niet leuk om in Oost-Duitsland te wonen, maar ik zou er wel goed gedijen. Ik zou zo’n zogenaamd vrijgevochten auteur zijn, maar wel een die met het regime heult.’

Theater

Hans Dorrestijn

Beeld Jerome Schlomoff

‘Dat was mijn idool vroeger. Als je het toneel opkomt, mensen beginnen te klappen en je zegt als eerste: ‘Ja, dat is wel genoeg’, dan ben je een grote. Tijdens een optreden dat ik samen met mijn vader op televisie zag, vertelde Dorrestijn dat hij in scheiding lag met zijn vrouw. Hij had de fantasie dat hij een sportvliegtuigje wilde huren en dan boven het naaktstrand waar zijn ex-vrouw lag te zonnen, gif zou sproeien. Mijn vader lachte weinig om dingen, maar toen hij schaterde het uit. Blijkbaar was het voor hem wel herkenbaar. Dorrestijns negativiteit is natuurlijk voor een deel gespeeld, hij vergroot het uit. Bij mij is dat niet zo. Mijn negatieve houding is een gevolg van mijn ongemak ten opzichte van de situatie waarin ik me bevind. Natuurlijk weet ik dat het grappig gevonden wordt, toch is het ook wel wie ik ben. Maar ik vind het niet leuk om ergens aangekondigd te worden als de mopperpot, het zonnetje in huis. Ik kan ook niet zo goed tegen verwachtingspatronen. Als ik een rol moet spelen, lukt het niet.’

Natuur

De Posbank

Beeld Alamy Stock Photo

‘Toen ik jong was fietsten we daar met mijn ouders op zondagen heen. Het was altijd hetzelfde. Ik herinner me helemaal geen gesprekken tussen mijn ouders. We gingen erheen en we gingen weer terug. Zij zeiden: oh wat is de hei mooi. Mijn broer en ik sloegen elkaar met takken. Ik heb die plek mijn leven lang vervloekt. Maar onlangs was ik er en het was inderdaad ontzettend mooi. De hei stond in bloei en ik snapte niet wat mijn vroegere ik er op tegen had. Voor het eerst genoot ik van die plek. Buiten, frisse lucht, weinig andere mensen, prima.’

Podcast

Groenteman in de kast

‘Gijs Groenteman is een goede vriend van me, maar hij is ook de beste interviewer van Nederland. Het is tijd dat hij daar erkenning voor krijgt. Bij hem is het bad altijd lauwwarm. Hij is vilein, scherp, maar brengt wel mensen op hun gemak, waardoor ze helemaal leeglopen. Gijs kan iets wat in mijn ogen weinig mensen kunnen. Daarom ben ik bevriend met hem, want in al mijn vrienden zie ik ook iets wat ik bewonder. Ik was onlangs te gast bij zijn podcast en dan weet hij zelfs mij te verleiden om veel meer dingen te zeggen dan ik eigenlijk van plan was. Dat hij mij zover krijgt dat ik me ga zitten aanstellen, dat zegt iets over hoe goed hij is.’

CV Marcel van Roosmalen

10 februari 1968 Geboren in Arnhem

1998 Redacteur bij HP/De Tijd

2002 Op pad met Pim (bundeling reportages over Pim Fortuyn)

2006 Je hebt het niet van mij (een jaar bij Vitesse), uitgave van Hard Gras

2012 Columns voor NRC Handelsblad

2016 Deelname aan rubriek Druktemakers in BNNVara-radioprogramma De Nieuws BV

2018 Podcast: De Krokante Leesmap

2019 Theo Janssen: Marcel van Roosmalen op pad met de dikke prins

2020 Nederland onder het systeemplafond (met fotograaf Jan Dirk van den Burg)

Marcel van Roosmalen heeft met schrijver en columnist Eva Hoeke twee kinderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden