Lust & LiefdeDe piloot en de stewardess

'Onze liefde is een gedeelde reis, maar waarheen?'

Nauwelijks bekomen van een scheiding, gooide stewardess Claire (39) met een piloot haar leven weer overhoop.

'Nog voor ik in de gaten had wat precies de gevolgen konden zijn, appte hij: ik ben naar je onderweg. In de jarendertigwoning waar ik met mijn twee dochtertjes woon, klom hij de steile trap op. Er stonden kinderschoentjes op de onderste treden, ik keek hem aan: ben jij hier echt? Vaag begreep ik dat ik een grens overschreed door hem hier te ontvangen. Door hem als het ware deelgenoot te maken van wie ik nog meer was. De twee levens, het grotendeels gefantaseerde leven van ons beiden en mijn eigen hyperreële leventje met de kinderen, begonnen in elkaar over te lopen op het moment dat hij boven stond. Hoezeer ik hem hier ook wilde, deze ingeving zou wel eens niet goed kunnen uitpakken. Niet dat ik dat bewust zo voelde, want hoe absurd deze ontmoeting bij mij thuis ook was, mijn verlangen was groter. We kenden elkaar uit de lucht, ik ben stewardess, hij piloot. Binnen slechts één vlucht ontstond er tussen ons zo'n vriendschap die je helemaal opslokt en uitdaagt steeds grappiger uit de hoek te komen. We voedden elkaars nieuwsgierigheid met songteksten en boeken, we ontdekten in elkaar eenzelfde soort melancholie, prikkelden elkaar met onze dagboekfragmenten en snelle ingevingen. En toen de grappen serieuze gesprekken werden en we vervolgens een nog grotere verwantschap voelden, veranderde de vriendschap onverwacht in iets wat onontkoombaar en erotisch was.

Pats. Een week eerder, tijdens een uitje met de bemanning naar het circuit in Singapore, liepen we eindeloos samen rondjes, steeds kwam er een bij, en nog een en nog een. Uiteindelijk zoenden we, terwijl de Formule 1- wagens om ons heen scheurden. Ik was een jaar eerder gescheiden en blij met de rust die ik had hervonden, blij met het overzichtelijke van mijn leven: de ene week de kinderen, de andere week de wereld over. Achteraf denk ik, misschien voelde ik me onbewust zo in balans dat ik vond dat ik wel weer wat spanning aan kon. Maar harmonie en verliefdheid blijken twee totaal verschillende vormen van geluk. Door de een bij de ander te voegen, verdubbelde ons geluk niet, maar brokkelde het aan beide kanten af. Al wist ik dat, zoals gezegd, toen niet. Op het moment zelf, daar bovenaan die trap, was ik dolblij en verwonderd. Naast de kinderjasjes aan de kapstok omhelsden we elkaar en binnen ging hij op de triptrapstoel zitten, alsof hij hier al jaren kwam en die kinderstoel zijn plek was. We praatten en praatten en dronken de ene kop thee na de andere, vijf uur lang. Voordat ik hem die ochtend binnenliet, miste ik niks. Maar toen hij diezelfde middag vertrok, begon het knagende verlangen. Iets wat er 24 uur eerder niet was geweest miste ik alsof mijn leven ervanaf hing. Alsof de liefde me besloop.

Want na die ene keer wilden we elkaar vaker ontmoeten. Ook hij had kinderen en verplichtingen. Er ontwikkelde zich een verhouding waarin we elkaar lange brieven schreven vanuit de lucht en hotellobby's. Het gebeurde dat ik in Kaapstad was en hij in Colombo. Op een of andere manier maakte die reële afstand de figuurlijke afstand draaglijker en zelfs romantisch. In de beslotenheid van de cabine en de cockpit begonnen we onszelf te zien als personages in een speelfilm. We facetimeden dag en nacht. Zo lagen we samen in bed, luisterden we samen naar muziek, douchten samen, aten samen. We lieten ons afleiden door de duizenden kilometers die ons scheidden, het verlangen die te overbruggen. We zagen alleen de overeenkomsten in elkaars zieleleven en de gedeelde gedachten die daarmee gepaard gingen. Dat we elk nog steeds met handen en voeten gebonden waren aan onze levens thuis, negeerden we. Al pratend en schrijvend, maakten we plannen voor vakanties naar Scandinavië en de Filipijnen, reizen waarvan we wisten dat we ze nooit zouden maken. In zijn brieven bejubelde hij als een soort jonge Goethe hartstochtelijk onze liefde: Claire, de meeste mensen dromen alleen maar van een liefde als de onze, en wij hebben het.' En een keer toen ik in de auto heel hard Zoutelande blerde, riep hij verrukt uit: Clairtje, je bent zo mooi als je meezingt.

Nu, een jaar verder, zijn we nog steeds samen op afstand. Ik wil niet zeggen dat de liefde tussen ons niet echt is, maar om liefde te laten groeien, heb je de juiste omstandigheden nodig. Het is nooit mijn bedoeling geweest om hem zo'n wezenlijk part van mijn leven te gunnen en tegelijk wilde ik niks liever. We zitten onder een glazen stolp samen. Ik heb alles onder controle, lachte ik tegen een vriendin die me waarschuwde, ik kan ieder moment weer terug. Tot ik me realiseerde: met elke keer vrijen, elke toenadering, elk uitstapje, elk bezoek, wordt hij belangrijker voor me en is het gat dat hij achterlaat lastiger te vullen. Hij noemde onze liefde een gedeelde reis, maar waar reizen we dan naar toe? Wat is de eindbestemming?

Toen ik een paar maanden geleden ernstig ziek werd en niemand wist wat ik mankeerde, zag ik pas goed hoe we elkaar voor de gek aan het houden waren. Onze lyrische, opzwepende gesprekken en brieven verhulden eerder het gebrek aan gezamenlijkheid dan dat ze die gezamenlijkheid mogelijk maakten. Daar, in dat ziekenhuisbed las ik de verdrietige mail van de man die wel naar me toe wilde komen, maar dat niet kon. Op dat moment dachten we hetzelfde: wat zijn we eigenlijk opgeschoten sinds die eerste zoen op het circuit in Singapore. Als we zelfs in noodgevallen niet samen kunnen zijn, lopen we dan niet nog steeds diezelfde rondjes? Wat heb je eraan als je oude pijn wordt verzacht door iemand die weer een nieuwe pijn aanwakkert? Ik raak steeds meer gespannen. We doen elkaar tekort met ons slopende verlangen onze tegengestelde belangen te combineren. Er komt een moment dat we de moed verzamelen die stolp te breken en ons te bevrijden. Maar alsjeblieft, laat dat niet morgen al zijn. En ook niet volgende week.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Claire gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden