ColumnIbtihal Jadib

Onze 4-jarige stortte zich trappelend van waanzin ter aarde, die van 6 werd bevangen door ongeloof

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Ik ben net over de helft van de ramadan, nog een kleine twee weken te gaan, en hoewel ik steevast uitkijk naar deze bijzondere maand, is het ook wel ploeteren. De bedoeling van het hele gebeuren moet worden gezocht in termen als bezinning, reflectie en dankbaarheid. Met een kalm gemoed en serene glimlach door de dag heen glijden, dat werk. In de praktijk komt dit voornemen niet helemaal van de grond.

Zo heb ik gisteravond oorlog gevoerd met mijn kinderen die godverdomme nooit eens normaal aan tafel kunnen schuiven om aldaar met complimenten aan de kok tot de laatste kruimel smikkelend hun bord leeg te eten. Neen, er moet altijd éérst nog een filmpje worden afgekeken of een spelletje worden afgemaakt en dan nog is het janken geblazen. Terwijl ik met mijn uitgedroogde ramadansmoel stond te brullen dat het nu eens een keer afgelopen moest zijn met het gezanik, stond mijn man alle apparaten in de kelder te smijten, want die was het ook zat. Dan maar geen filmpjes en spelletjes meer. Het effect van dat besluit was groter dan verwacht, dat moet ik eerlijk toegeven. Bij de aanblik van de ontheemde snoeren op de plek waar de ­televisie had gestaan, stortte onze 4-jarige zich ter aarde om trappelend van waanzin haar beklag te doen over het onrecht in haar leven. De 6-jarige werd ondertussen ­bevangen door ongeloof. Het duurde even voor de omvang van de ellende tot hem doordrong, maar toen dat eenmaal het geval was, kwam er ook uit zijn mond een indrukwekkend volume de kamer in. Moeders kunnen de neiging hebben hun kroost tot aan de hemel te prijzen om eigenschappen die nauwelijks imponeren, toch durf ik hier te stellen dat de stembanden van onze kinderen van bovengemiddeld kaliber zijn. U kunt ze gerust inhuren om het geluid van straaljagers te neutraliseren. Daar draaien ze hun hand niet voor om.

Toen de geluidsexplosie voorbij was, kwam bij de 6-jarige het onbedaarlijke snikken. Hij was in de rouwfase beland. Onze 4-jarige ging een andere kant op, zij is meer van het soort dat zich niet uit het veld laat slaan. Terwijl ze het betraande snuitje trots in de lucht hief, kondigde ze haar vertrek aan: ‘Jullie zijn heel lelijk! Morgen ga ik op het schoolplein aan de mama van Eva vragen of ik bij haar mag wonen. Eva’s mama en papa zijn tenminste vriendelijk.’ Zo’n vernietigend oordeel over onze dienstverlening kwam hard aan, maar mijn man en ik lieten ons niet kennen. ‘Goh, wat jammer dat je weggaat’, zeiden we nonchalant, ‘doe je Eva de groetjes?’ Het bleef even stil. Toen lichtte ze haar plannen nader toe: ‘Bij Eva ga ik lekker de heeeele dag filmpjes kijken! Maar misschien kom ik op bezoek als jullie kip eten.’ Kijk, daar doe je het als ouders voor.

Later op de avond berichtte ik de moeder van Eva alvast over wat haar op het schoolplein te wachten stond. Ik had verder weinig te doen in de woonkamer, want onze televisie staat nu dus in de kelder. Toch jammer, ik was net begonnen aan de Netflix-documentaire My Octopus Teacher. Die gaat over een man die elke dag in zee duikt om even met een octopus te knuffelen. Uiterst merkwaardig, maar ik vond die stille onderwaterwereld zo sereen. Echt helemaal in de geest van de ­ramadan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden