Column Sylvia Witteman

Omdat Moeder Natuur een kutwijf is, stemt het weemoedig dat ik te oud ben om kinderen te krijgen

Iedereen liep opeens zonder jas, en overal op straat zag ik zwangere vrouwen. Toen ik jonger was kreeg ik bij die aanblik altijd de gevaarlijke aandrang om zelf óók nog een kind te maken. Die was alleen (soms) te onderdrukken door heel krachtig aan de gevolgen te denken: een paar jaar niet slapen, ongebreideld en redeloos huilen (door moeder én kind), die weeë stank van Zwitsal en banaan in je huis, en als het ergste eindelijk achter de rug lijkt moeten ze op zwemles. Zwemles! Vochtige maillotjes om weerspannige beentjes sjorren in krappe, hete kleedhokjes vol chloordampen.

Inmiddels ben ik te oud om nog kinderen te krijgen, en omdat Moeder Natuur een kutwijf is stemt dat niet opgelucht, maar weemoedig. Somber liep ik door het park. Zelfs de eenden benijdde ik om hun donzige kuikens. Goed, daarvan wordt dan wel de helft opgevreten door snoeken of reigers, maar eendenkuikens hoeven geen geprakte banaan, laat staan zwemles.

Ik passeerde een speeltuintje. Omdat daar – behalve in een door honden misbruikte zandbak en zo’n stalen iglo – weinig te spelen valt, is het er nooit druk. Ook nu was er maar één kind aan het spelen, een Aziatisch uitziend meisje van een jaar of 3 met van dat glanzend blauwzwarte, op kinlengte afgeknipte haar dat aan Playmobilpoppetjes doet denken. Op een bankje zat haar moeder, op haar schoot een baby die op Kleine Sjang leek, ‘met ogen als zwarte appelpitjes.’

Afgunstig loerde ik naar dat ontroerende tafereeltje. Ja, die moeder zag er moe uit, maar kijk die lieve kindertjes nou eens! Het meisje had zo’n felgekleurd buisje zeepsop in haar handjes en probeerde bellen te blazen. Ze blies te hard, ach gos, ja, dat dóen ze als ze 3 zijn. Het zeepvliesje barstte telkens vóór zich een bel kon vormen. Kijk haar snoezig stampvoeten!

De moeder riep haar bij zich, en deed het nog eens voor. Een prachtige grote bel. ‘Zelf doen!’ riep het meisje, rukte het buisje uit haar hand en blies nogmaals. Geen bel. Nog meer stampvoeten. Het zeepsop gutste over haar jurkje. Weer riep de moeder het kind bij zich. Nóg eens deed ze het voor. Nu begon het meisje hoog en hees te krijsen.

De moeder trok een krentenbol tevoorschijn uit haar tas en hield die het meisje voor. Ze nam hem aan en smeet hem meteen in het zand. Daarna rukte ze de moeder het buisje uit de hand waarbij alle overgebleven zeep over de baby heen spatte. Ook die begon nu te krijsen. Terwijl de moeder de oogjes van de baby schoonveegde met haar mouw, plaste het meisje omstandig in haar broek. Het spatte tegen haar schattige schoentjes.

Geheel opgefleurd liep ik terug naar mijn lege huis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden