COLUMNJasper van Kuijk

Om ergens te aarden moet je er kennelijk niet alleen wonen, maar vooral ook leven

Jasper van Kuijk schrijft wekelijks over het tijdelijke verblijf van zijn gezin in Zweden en de terugkomst in Nederland.

‘En, ben je alweer een beetje gewend in Nederland?’ Met artiesten en organisatie zitten we om tafel in afwachting van het optreden die avond op het Wilhelmina Huiskamerfestival. Drie keer op een avond spelen in een huiskamer in Amsterdam is traditiegetrouw mijn opening van het theaterseizoen. Dit jaar is het vanwege corona verplaatst naar De Hallen Studio’s. Prachtlocatie, maar de honderd man publiek en professionele bak licht in het plafond is nogal anders dan de 25 mensen en twee minispotjes die we normaal hebben. Vooral ook een íéts minder laagdrempelige setting om 25 volledig nieuwe minuten uit te proberen, maar ik ben allang blij dat ik weer mag spelen.

Ja, ik ben wel weer een beetje gewend. Ik ben inmiddels twee keer een dagje op de campus van mijn universiteit geweest. Terwijl er de hectiek van de eerste onderwijsweken had moeten heersen, was het er nog stiller dan tijdens de prettig lome zomerslaap die de universiteit gewoonlijk in de zomervakantie beleeft. Maar het was desondanks goed voor mijn ‘hechtingsproces’. Na er meer dan een jaar niet te zijn geweest begon ik steeds minder een band te voelen. ‘Nou én?’ lag op de loer. Opvallend hoe snel dat verbetert door éven een paar collega’s fysiek te zien en te spreken en te merken dat je toegangspas nog werkt.

Ik mis ons leven in Zweden nog steeds, maar ik begin weer te aarden in Nederland en in Delft. Niet in plaats van Zweden, maar ernaast. Tegenwicht. Ik krijg het gevoel dat het vooral ook belangrijk is dat we niet alleen weer in Nederland wonen, maar er ook echt weer beginnen te leven.

Vier, Zes en Acht zijn begonnen op school. Na onze langste zomervakantie ooit, elf weken, doordat in Zweden de zomervakantie al half juni begon en we hier in Nederland de laatste regio waren die weer naar school ging, waren de jongens er ook echt wel aan toe. En Ems en ik ook. Sinds we kinderen hebben snap ik waarom het schoolvakantie heet, dat is wanneer de school vakantie heeft van onze kinderen. Als kinderen wel naar school gaan is het oudervakantie.

Het is vooral mooi om te zien hoe Vier, nu voor het eerst op dezelfde school als zijn oudere broers, zich er vol in stort. Hij wordt er doodmoe van, maar vindt het fantastisch. En bij het coronaproof wachten buiten het hek rond het schoolplein spreken we andere ouders die we een tijd niet hebben gezien. Ook dat helpt. Ems zei na een week: ‘We kennen hier ook écht veel leuke mensen.’ Thuis voelen is niet alleen je thuis voelen ín je huis, maar ook óm je huis.

Ons huis zelf voelt gelukkig ook steeds meer als thuis. We hebben in een ingeving de voorkamer, die jarenlang een halfslachtige werk- annex speelkamer was, veranderd in een zit- en tv-kamer, of zoals Acht zei, de chillkamer. Het is bizar hoeveel leuker, knusser en beter dat uitpakt. Om dat in te zien moesten we kennelijk een tijd weg zijn.

Ems en ik zijn de boekenkast die uit de voorkamer komt in de achterkamer aan het opbouwen. Hij past eigenlijk niet helemaal. En zo is het met meer meubels. Ems kijkt om zich heen en zegt twijfelend: ‘We kopen voorlopig geen nieuwe meubels, toch? Zou zonde zijn als…’ Ze valt stil. Ik vul aan: ‘Als we over een jaar alsnog teruggaan naar Zweden?’ Ems knikt.

Lees ook 

Waar de Zweden op individueel niveau conformistisch zijn, is het land als geheel opmerkelijk eigenwijs.

In Zweden waren we afgesneden van familie en vrienden en dus ook van sociale verplichtingen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden