Onze gids deze week Oliver Alexander Thornton

Olly, de frontman van Years & Years over muziek, uitgaan en bodylotion (ja echt)

Frontman Oliver ‘Olly’ Alexander van de Britse trio Years & Years schaamt zich niet voor zijn eigen tekortkomingen en angsten. Dat maakt hem zo’n interessante gids.

Oliver Alexander Thornton Beeld Els Zweerink

Het is pas kwart voor twee ’s middags, maar tegen de gevel van de Afas Live, aan de tochtige Arena Boulevard in Amsterdam-Zuidoost, zitten de eerste groepen fans al te wachten tot de deuren over een uur of vijf, zes voor ze zullen openzwaaien. Ze zijn jong, tieners soms nog, toegewijde fans van het Engelse poptrio Years & Years. Ze hebben slaapzakken om zich heen geslagen en proviand meegenomen.

Het tafereel zegt iets over Years & Years en de positie die de Londense groep met hits als King, Shine en If You’re Over Me voor zichzelf heeft afgebakend. De band maakt op het eerste gehoor lichtgewicht electropop: gewiekste, pakkende r&b met trance-elementen en veel synthesizer en teksten over liefde en liefdesverdriet.

Tegelijkertijd is het een groep die voor veel jonge fans veel meer is dan zomaar een popgroep.

Dat heeft alles te maken met frontman Oliver ‘Olly’ Alexander (28), die al een carrière als (film)acteur achter de rug had toen hij popmuzikant werd, maar zich als frontman van Years & Years bovenal ontwikkelde tot een rolmodel voor ‘lgbtq-kids’, zoals hij het zelf noemt.

Olly is niet bang zich van zijn kwetsbare kant te laten zien, hij zingt en vertelt over de scheiding van zijn ouders, zijn jeugd met een alleenstaande moeder, zijn moeizame coming-out, zijn seksuele worsteling als jonge homo, zijn mislukkingen in de liefde, zijn opleiding aan de kunstacademie die hij afbrak omdat hij vanwege zijn geaardheid getreiterd en bedreigd werd.

Hij was een paar keer depressief, heeft nog altijd angststoornissen, sneed zichzelf en had ernstige boulimia, die hij soms weer voelt dreigen op momenten dat hij slecht in zijn vel zit. En hij vertelde erover in interviews, sterk en zonder schaamte, of misschien leek dat maar zo.

CV OLLY ALEXANDER

Oliver ­Alexander Thornton

15 juli 1990 ­Geboren in ­Harrogate, ­Engeland.

2006 Studie ­Performing Arts aan ­Hereford ­College of Arts.

2008 Acteerdebuut in film Summerhill.

2010 Rol in film Enter the Void.

2010 Oprichting synthpopgroep Years & Years.

2012 Debuutsingle I Wish I Knew.

2014 Rol in Belle and Sebastian-film God Help the Girl.

2015 Single King en album ­Communion ­nummer 1 in Groot-Brittannië.

2017 Hoofdfiguur in BBC-documentaire Growing Up Gay.

2018 Tweede album Palo Santo.

25 januari 2019 ­Optreden in Afas Live, Amsterdam.

Olly Alexander strijdt voor ­homorechten en maakt zich sterk voor adequatere hulp aan jonge homo’s die rondlopen met suïcidale gedachten en het gevoel dat ze nergens heen kunnen.

Als we hem ontmoeten in zijn kleedkamer, maakt hij een grap over zijn ongelooflijke ‘nichtenpantoffels’, giechelt hij verlegen, maar wordt daarna snel duidelijk wat hem op zijn zwartste momenten op de been hield: zijn intelligentie, zijn vermogen om te genieten van mooie dingen en troost te putten uit een boek of film. En zijn gevoel voor humor. Zijn zelfspot.

Olly vindt het leuk om te vertellen over dingen die hij mooi vindt. Hij schildert er als vanzelf een zelfportret mee dat grappig en ontroerend tegelijk is. Als je na een uurtje een paar stappen achteruit doet en het doek bekijkt, snap je precies waarom ze nu al voor de deur zitten, die jonge, misschien onzekere mensen. Waarom ze zich optrekken aan Olly Alexander en waarom ze zo lang mogelijk zo dicht mogelijk bij hem willen zijn, desnoods in de gure Amsterdamse kou.

Een gids, met recht. Steek maar van wal, Olly.

Beeld Els Zweerink

ALBUM

Joni Mitchell: Blue (1971)

Blue is mijn favoriete album. Het is een album als een duizenddingendoekje: of je nou verdrietig bent of blij, verliefd bent of juist liefdesverdriet hebt, het past altijd bij je gemoedstoestand. Dat maakt Joni Mitchell ook een van de grootste songschrijvers en tekstdichters: ze kan met alle menselijke emoties uit de voeten. Ze wordt gezien als een grootheid, miskend is ze beslist niet, maar ik vind toch dat ze wordt onderschat.

Laat in haar loopbaan maakte Joni een livealbum met orkest, Both Sides Now, waarop ze een aantal songs van Blue zong. Mijn moeder draaide dat livealbum altijd in de auto, als we bijvoorbeeld door het Forest of Dean reden, in het zuidwesten van Engeland, niet ver van waar ik opgroeide. Via dat livealbum ontdekte ik het origineel.

Ik moet 13 of 14 jaar geweest zijn. Ik werd als onzekere homo gepest op school. Het was een nare, beangstigende tijd. Ik haalde veel troost uit Blue. ­Sterker, dat doe ik nog steeds.’

Joni Mitchell: Blue.

POPGROEP

Spice Girls

‘Laat ik dan ook maar meteen mijn eerste echte popidolen noemen: de Spice Girls. Ik was door ze geobsedeerd toen ik 7, 8 jaar oud was.

Als je tegenwoordig iets over je idool wilt weten, kijk je op Twitter en weet je meteen wat hij of zij nú aan het doen is. In de jaren negentig was ik aangewezen op het tijdschrift Smash Hits. Daar stond al het nieuws over de popsterren in, van die lekker kneuterige berichtjes: Sporty Spice heeft het hondje van haar beste vriendin als logé, Baby Spice heeft een knalroze jurkje gekocht. Héérlijk. Mijn favoriete Spice Girl was Geri Halliwell. Nou ja, meestal. En laten we niet vergeten: de liedjes waren zó goed. Ze staan ruim twintig jaar later nog kaarsrecht overeind. Een vreugdevollere rij hits kun je haast niet verzinnen, dus ze zijn ook nog een serieuze inspiratiebron voor Years & Years geweest.’

FILM

My Own Private Idaho (VS, 1991)

‘Tot overmaat van ramp werd ik op school verliefd op een goede vriend van me die hetero was en mijn gevoelens dus niet kon beantwoorden. Ik liep met mijn ziel onder mijn arm en zonder het echt te beseffen hunkerde ik naar romans en films over homoseksualiteit. Of in elk geval met homoseksuele personages.

Precies in die tijd zag ik My Own Private Idaho van regisseur Gus Van Sant, thuis, op dvd. Het is een film over een homo­jongen, gespeeld door River Phoenix, die verliefd wordt op een heterovriend, gespeeld door Keanu Reeves. River Phoenix was de mooiste, meest charismatische man die ik ooit had gezien. Alleen om zijn verschijning kon ik al huilen.

Die film heeft me geholpen een weg te vinden in het leven. Niet omdat ik plotseling accepteerde dat ik homo was. Was het maar waar. Zo ver was ik nog lang niet. Maar alleen al het feit dat er zoiets bestond als een filmhoofdrol voor een homo­personage betekende zo veel voor me. Dat zag ik als erkenning van het feit dat er jongens zoals ik bestonden.’

My own private Idaho. Beeld Imageselect

STAD

Kamakura, Japan

Ik heb vrij veel tijd in Japan doorgebracht: voor de film Enter the Void, waarin ik speelde, zat ik er ruim twee maanden. In 2015 hebben we er een tournee gedaan met Years & Years. Ik ben verliefd geworden op dat land. Zoals iedereen die er op bezoek is, werd ik verpletterd door de grootte, de drukte en tegelijkertijd de hermetische ordentelijkheid van Tokio, maar als je daar een tijdje bent, moet je ook even de stad uit. Neem dan de trein naar de oude stad Kamakura. Kost een uurtje.

Kamakura, Japan. Beeld Getty

Kamakura is een bedevaartsoord. Overal in en rond de stad staan heiligentempels en altaren, die de stad een magisch gevoel geven. 2015 was ons doorbraakjaar met Years & Years en nergens was de gekte zo intens als in Japan. Ik naar Kamakura. Wandelen door de bossen. Ik stuitte bij toeval op een verborgen dorpje met een oogverblindend mooie Shinto-vossentempel, het Sasuka Inari-heiligdom. Het is een populaire toeristische attractie, maar ik liep er zo tegenaan in het bos. Het was er rustig, precies wat ik even nodig had. Ik vond het de mooiste plek op aarde.’

Beeld Els Zweerink

BOEK

Emily St. John Mandel: Station Eleven (2014)

‘Ik ben dol op post-apocalyptische romans. Hoe gedragen we ons als alles wegvalt? Dat gegeven is mateloos intrigerend. Ik noem Station Eleven van Emily dit-of-dat – lange achternaam, die moet je maar even opzoeken. Het gaat over een Shakespeare-toneelgezelschap dat, nadat een griepepidemie de mensheid heeft gedecimeerd, blijft rondreizen. In verlaten stadjes blijven ze hun voorstellingen spelen, jaren na de catastrofe. Je leert alle leden van het gezelschap kennen – en hun verhalen.

‘Geweldig boek, al was het maar omdat er ook veel sciencefiction in zit. Ik ben fan van een aantal vrouwen die scifi schrijven: Margaret Atwood, ­Ursula K. Le Guin, Octavia E. Butler. Zij doorbreken het clichébeeld van ­sciencefiction als genre waarin mannen tegen marsmannetjes en orks vechten en ruimteschepen neerhalen. Zij hebben een feministische inslag, werken de psychologie van hun personages beter uit en schrijven dialogen die niet altijd maar over het verhaal gaan, maar over mens-zijn.’

Station Eleven - Emily St. John Mandel

MUSEUM

Museum of Witchcraft and Magic (Boscastle, Verenigd Koninkrijk)

‘Het graafschap Cornwall in het zuidwesten van Engeland is een prachtig gebied om naar toe te gaan. Naarmate je verder naar het westen gaat, wordt het ruiger: woeste zee, steile kliffen, rotsen. Het is alsof je terug in de tijd reist naar de tijd van koning Arthur.

Diep in Cornwall, in het dorpje Boscastle, is het enige Britse museum over hekserij en magie gevestigd, uitkijkend over de zee. Het gaat over paganisme, de heksencultus wicca, eeuwenoude natuurreligie en magie. Een verrukkelijk ouderwets museumpje, aangenaam stoffig en met liefde gerund. Potjes en doosjes met magische zaken. Heerlijk.

Eigenlijk is heel Boscastle een hekserijmuseum: het barst er van de praktiserende pagans en heksenkringen. Het is geheimzinnig, een beetje spannend, maar vooral ontzettend mooi en lief. De ruïne van het kasteel van koning Arthur, Tintagel, ligt een kwartier verderop.’

Museum of Witchcraft and Magic Beeld Getty

NACHTCLUB

Metropolis Strip Club (Oost-Londen)

‘Ik ga niet vaak meer uit in het weekend, maar áls ik ga, kies ik vaak voor de Metropolis in Hackney, Oost-Londen. Het is doordeweeks een stripclub, maar in het weekend wordt het een discotheek annex concertpodium met een geweldige dragnight op ­zaterdag, die Savage heet.

Het is een ongelooflijke nichtentent en op zaterdag barst het er van de dragqueens, maar als ­hetero word je er niet weggekeken. Elke etage heeft een eigen thema. Popkoninginnen in de kelder, van Rihanna tot Mariah. House op de begane grond. De derde verdieping is de Tiki floor, compleet met zandstrand. Vanaf de tweede etage kun je via zo’n brandweerpaal naar beneden glijden. De Metropolis maakt het kind in je wakker. Het is een nachtpaleis vol vrolijkheid.’

Beeld Els Zweerink

ACTIVITEIT

Wandelen

‘Wandelen is gezond voor ­lichaam en geest en het is ook een sportieve activiteit waarvoor je de stilte en de eenzaamheid kunt opzoeken. Terwijl je ermee bezig bent, hoef je niet naar de zwetende rode hoofden van andere mensen in een of andere sportschool te kijken.

Als we op tournee zijn, ga ik op een vrije dag graag lopen. Even weg van managers, bandgenoten en crew. Ik vraag aan de receptie naar een makkelijk bereikbaar wandelgebied en daar laat ik me naartoe brengen. Tijdens het wandelen geef ik me over aan een andere hobby: podcasts beluisteren.’

PODCAST

Team Human

‘Ik ben zo’n muzikant die weinig naar muziek luistert. Ik ben immers de hele dag al met muziek bezig. Ik luister dus liever naar podcasts, op mijn bed of tijdens een wandeling. Wie had ooit gedacht dat luisteren, zonder enig begeleidend beeld, nog eens zo’n comeback zou maken – en dan ook nog luisteren naar zeer lange gesprekken.

Mijn favoriete podcastreeks van het moment is Team Human van schrijver en journalist Douglas Rushkoff. Hij interviewt interessante denkers, kopstukken in hun werkveld, over grote wereldproblemen. Dat kan privacy in het digitale tijdperk zijn, of raciale problemen in de VS. Populisme, nepnieuws, noem maar op.

Het zijn altijd geweldige gesprekken en de gasten zijn altijd inspirerende ‘omdenkers’. Het is leerzaam, het heeft iets intiems om naar die rustige mensenstemmen te luisteren en na afloop ben ik bijna altijd optimistischer en strijdbaarder dan ik ervoor was.

Mijn andere favoriete podcast heet It’s Britney, Bitch! Die gaat helemaal over Britney Spears: een deel over elk jaar van haar carrière, twintig in totaal. Smullen.’

Podcast Team Human

LICHAAMSVERZORGING 

Bodylotion

‘Mag ik nog één tip geven, tot besluit? Als je hebt gedoucht, smeer jezelf dan lekker in met bodylotion. Het hydrateert je huid, maar het is vooral fijn als moment voor jezelf. Dat doen mannen echt veel te weinig, zeker heteromannen. Ik doe het altijd en voel me daarna heerlijk.

Van welk merk die lotion is, maakt niet uit. Huismerk van de eerste de beste drogist. Als-ie maar lekker ruikt. Even vijf minuten smeren en je lichaam aanraken, daar gaat het om. Echt doen hoor.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden