Het eeuwige leven Olaf Douwes Dekker

Olaf Douwes Dekker (1941-2018): van filminkoper tot stadsdichter van Breda

‘Een dichter die verdwaald was in het politieke bedrijf’, zo wordt publicist en VVD-raadslid Olaf Douwes Dekker herinnerd.

Olaf Douwes Dekker Beeld RV

‘Een gedicht schrijven is een pijnpunt, een schaafplek, een open zenuw die pas sluit als je weet dat je geen woord meer moet veranderen. Dat er staat wat je wilde zeggen’, zo schreef de op 24 september overleden Bredase dichter en publicist Olaf Douwes Dekker.

Zijn betovergrootvader was een broer van Eduard Douwes Dekker, oftewel Multatuli, misschien wel Nederlands grootste schrijver ooit.

De nationale roem van Olaf Douwes Dekker beperkte zich echter tot het kleine poëziewereldje. Wel was hij een bekendheid in Breda, waar hij de eerste stadsdichter was. Ook was hij twee periodes raadslid voor de VVD. Burgemeester Paul Depla noemt hem de ‘muze van de stedelijke ontwikkeling’ die van het nieuwe station een eigentijds kunstwerk wilde maken en veel deed voor de heropening van de gedempte haven.

Hij schreef zeven dichtbundels en stelde ook bloemlezingen samen, zoals het in 2002 verschenen De mooiste sonnetten van Nederland en Vlaanderen. Olaf Douwes Dekker was twee keer getrouwd. Met zijn eerste vrouw Annemarie Vunderink kreeg hij drie kinderen. Na de scheiding hertrouwde hij in 1998 met balletpedagoge en choreografe Coriënne Veeger, met wie hij artistieke interesses deelde zoals klassieke muziek en poëzie.

Douwes Dekker was de zoon van ir. Wout Douwes Dekker en Cornelia Vrouwes, die in het toenmalige Nederlands-Indië woonden. Hij werd hier in 1941 vlak voor de Japanse bezetting geboren.

In de eerste jaren van zijn leven zat hij in Japanse interneringskampen. ‘Dat waren moeder-kindkampen. Hij herinnerde zich nog dat als hij iets fouts deed, zijn moeder werd gestraft waarbij zij urenlang in de volle zon moest staan. In zijn verdere leven had hij nog heel lang een hekel aan Japanse producten – of dat nu auto’s waren of sushi. Pas later kwam hij daar overheen’, zegt zijn echtgenote Coriënne Douwes Dekker-Veeger.

Na de bevrijding verhuisde zijn familie naar Soerabaja en twee jaar later terug naar Nederland. Hij groeide op in ’t Gooi en zou filminkoper worden bij verzetsheld Piet Meerburg die de Amsterdamse studentenbioscoop Kriterion had. Douwes Dekker had een scherp oog voor wat het jongerenpubliek mooi zou vinden.

Eind jaren tachtig besloot hij heel iets anders te gaan doen. Hij exploiteerde het Rotterdamse restaurant Chalet Suisse. De exploitatie werd geen succes, maar hij ontmoette daar wel zijn tweede vrouw, bij wie hij introk in Breda.

In 1994 nam hij zich voor dagelijks te gaan schrijven. Een van zijn grootste successen was de in 2000 verschenen bundel Verlangen met 25 gedichten. Hij werkte ook mee aan het poosplaatsen-project in 2001, waarbij dichtregels van in Noord-Brabant werkende dichters in steen werden gehouwen.

In 1999 werd hij daar VVD-raadslid. ‘Eigenlijk bleef hij de dichter die verdwaald was in het politieke bedrijf’, aldus Depla. ‘Artistiek, aimabel en een echte gentleman. Niet zijn eigen ambitie stond voorop, maar vooral de zaak.’ In januari 2005 werd hij de allereerste stadsdichter van Breda voor een periode van drie jaar. Uiteindelijk kon hij zich niet meer vinden in de VVD en stapte uit de partij.

In het voorjaar van 2017 verschenen twaalf nieuwe streekgedichten van zijn hand in Straten, stromen en struweel, poëzie rond parkstad Breda. Zijn laatste – en volgens Coriënne ook zijn mooiste – bundel Levenslang werd in de herfst van vorig jaar uitgegeven.

Olaf Douwes Dekker had ook andere bestuursfuncties in Breda. Zo was hij lid van de Raad van de Kunst en het Prins Bernhard Cultuurfonds voor Noord-Brabant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.