Column Aaf Brandt Corstius

Of je het nu upcycling of gratis rotzooi noemt, grofvuil is fantastisch

Ik ben dol op grofvuil. De mogelijkheden die het biedt, de manier waarop het ’s avonds onder een lantaarnpaal lichtelijk melancholisch en toch ook wel poëtisch afgedankt staat te zijn. En dan is er nog de cultus van morgensterren en mensen die met ‘een likje verf’ oude meubels een nieuw leven geven. (Dat van dat likje verf zet ik tussen aanhalingstekens want bij mij werkt het niet zo. Het wordt bij mij altijd heel lelijk als ik iets een likje verf geef.)

Maar goed, grofvuil is fantastisch: dat je iets ouds hebt, het wegdoet, en dat een ander dat dan misschien blij meeneemt. Het oude principe van dingen je hol inslepen. Of het nieuwe principe van upcycling. Of het oeroude principe van lekker gratis. Ik heb veel mooie grofvuilherinneringen, vooral samen met mijn kinderen, want mijn kinderen zijn gek op graaien in vuil. Aan die ene keer dat ik met mijn zoon en dochter een houten kistje op straat vond met wel honderd verschillende kleuren klosjes garen erin. Of die keer dat we een plastic flipperkast vonden. Of gewoon die keer dat ze een hele middag buiten kantoortje speelden met afgedankte bureaus en archiefkasten.

Nu doet de gemeente in onze buurt een experiment waarbij grofvuil alleen op afspraak wordt opgehaald. Daar hoort uiteraard een site bij waar je flink wat tijd aan kwijt bent. Eerst moet je van elk item checken of de gemeente het wil ophalen. Daarna moet je elk ding apart opgeven. Dan krijg je een heel rare lijst van je ingevoerde items. En dan krijg je te horen dat ze dinsdag komen. Dit alles lijkt me te leiden tot werkverschaffing en ergernis, maar misschien is dat juist de bedoeling.

Ik heb dus niet meer het genoegen van af en toe wat grof vuil mijn huis binnenslepen, en ook niet meer het plezier dat ik vroeger had: op de avond voordat het grofvuil gehaald zou worden, iets op de stoep zetten en dan af en toe door het raam kijken of het al meegenomen was. Wat leuk dat iemand ervandoor ging met ons oude tapijt, onze oude stoelen, de plant waarvoor wij niet bleken te kunnen zorgen maar diegene dus misschien wel, een doos boeken en een doos stomerijkleerhangers. Gezellig was dat, om het ene moment iets buiten te zetten en amper een kwartier later al te zien dat het was meegenomen door een dankbare morgenster. En ongelofelijk veel gratis karmapunten.

Nu kan het niet meer, want iedereen zet zijn vuil op een individueel tijdstip buiten, zoals de gemeente heeft opgedragen. De morgensterren zullen wel vertwijfeld door de buurt fietsen op hun bakfiets.

Dat beeld van een morgenster die geen vuilnis meer kan vinden, dat is toch verschrikkelijk?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.