Column Aaf Brandt Corstius

Of het nou iPods vol seksistische Nederlandse rap zijn of een podcast over Harry Bannink, het komt altijd goed

Al mijn hele leven heb ik maar één ambitie, en dat is astronaut worden. Of nee, bioloog. Of nee, onderzoeker van zeldzame ziektes. Of autocoureur-slash-chemicus.

Dat zou ik als meisje hebben moeten ambiëren, want het valt me op dat meisjes altijd typische mannenberoepen moeten ambiëren van hun vooruitstrevende ouders, maar jongetjes zelden vrouwenberoepen. Dat terzijde. Ik onthul nu mijn eigenlijke levenslange ambitie: ik wilde altijd de allerdegelijkste moeder van de wereld worden.

Dat is vast allemaal terug te voeren op mijn jeugd, waarin de allerdegelijkste moeder van de wereld ontbrak en de aller-niet-degelijkste vader van de wereld de verzorging van drie scharrige luizenbollen op zich moest nemen, maar daar gaan we nu niet op in.

Even over mijn ambitie. Die is, acht jaar moederschap verder, al ernstig bijgesteld tot een vage poging om mijn kinderen iets minder limonade te laten drinken, hun haren luisvrij te houden (maar vast niet neetvrij) en ze iets minder vaak dingen als ‘kutmens’ te laten zeggen. Ook probeer ik ze sinds deze week met twee woorden te laten spreken omdat een vriendje van mijn zoon dat bleek te kunnen. Hij vertelde wel dat zijn training al in zijn derde levensjaar begon, dus ik heb wat in te halen.

En nu, vlak voor de vakantie, kanaliseert dat verlangen naar de allerdegelijkste moeder van de wereld zijn zich ineens in het belachelijk goed toerusten van de achterbank van onze auto. Die moet van mij voor onze autoreis naar Frankrijk zo volgeladen zijn met eten en verantwoord plezier dat mijn kinderen zich geen seconde hoeven te vervelen. (En ook, maar dat zou de allerdegelijkste moeder van de wereld nooit toegeven, zodat ik zelf niet het saaie spel Woordslang met ze hoef te spelen.)

Ik heb autobingokaarten geprint, en landkaarten waarop ze mogen aanstrepen waar we rijden. Ik heb stiften, schriften, Donald Ducks, verse vakantieboeken en iets wat Intelligent Putty heet, dat waarschijnlijk zal smelten en nooit meer uit de bekleding van de stoelen zal gaan. Ik heb – en nu mag u me officieel uitlachen – een A4’tje met autospelletjes (zonder Woordslang, maar wel met het voor mij nieuwe spel Banaantje, dat draait om het spotten van gele auto’s). Ik heb twee iPods vol luisterboeken en seksistische Nederlandse rap, een fles water en een rol Mariakaakjes.

Het moet dus goed gaan.

Vorig jaar, toen we wegvluchtten van het Comomeer en in een rechte streep van Italië naar Amsterdam reden, hadden we als achterbankvermaak trouwens alleen twee hoofdkussens en een aflevering van de podcast van mijn man waarin hij Willem Nijholt heel lang over Harry Bannink interviewde, en waar de kinderen ademloos naar luisterden. Dat was ook prima.

De moraal van het verhaal is: het komt altijd goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.