postuumOene de Vries (1935-2021)

Oene de Vries (1935-2021): het vastberaden politieke geweten van Ameland

Jurre van den Berg
Oene de Vries Beeld privéarchief
Oene de VriesBeeld privéarchief

Oene de Vries werd 86 jaar geleden geboren in Hollum op Ameland, het dorp waar hij op 13 oktober overleed. Behalve 18 maanden militaire dienst op de wal zou hij het eiland nooit verlaten. Zoon André-Douwe kan zich een spaarzame vakantie met het gezin herinneren: een weekje Terschelling, het geboorte-eiland van Oenes moeder. ‘Ook een mooi eiland, vond mijn vader. Maar niet zo mooi als Ameland.’

Oenes vader was zeeman op de grote vaart. Toen hij een boerderij in Hollum kon overnemen, ging een droom in vervulling. Oene groeide op als boerenzoon en nam later de boerderij over. Hij had liefde voor dieren, paarden met name, maar kon zich nooit helemaal schikken in het monotone bestaan als veehouder.

Lokale politiek

Al op jonge leeftijd stortte hij zich daarom op de lokale politiek. In 1966 werd Oene de Vries gemeenteraadslid namens de CHU. Voor die partij, en later voor het CDA, zou hij veertig jaar als volksvertegenwoordiger en wethouder dienen. Hij groeide uit tot een monument en het geweten van de Amelandse politiek.

Zijn dossierkennis was ongeëvenaard, net als zijn vastberadenheid. ‘Voor Oene stond het belang van Ameland en de Amelanders altijd voorop ’, zegt Paul Verhoeven, van 2001 tot 2006 burgemeester van het eiland. Het onderwijs en een economie die leunt op kwaliteitstoerisme, hadden zijn bijzondere aandacht.

De Vries kon fel zijn, maar maakte onderscheid tussen het politieke bedrijf en persoonlijke verhoudingen. Na afloop van raadsvergaderingen was het gebruikelijk een borrel te drinken, vertelt Verhoeven. Na een pittig debat zat Oene er klaar voor in de kantine. ‘De griffier zei hem: ik denk niet dat de burgemeester nog komt. ‘Welnee’, zei Oene. ‘Dat was politiek. Let maar op.’ Toen ik naast hem kwam zitten, glimlachte hij.’

Betrokken

Maatschappelijke betrokkenheid toonde De Vries ook als bestuurder van het waterschap, voorzitter van de sportvereniging, drager en reservebode bij de begrafenisvereniging en speler en bestuurslid van de toneelvereniging, waar hij later ook actief was als regisseur.

Hij was bovendien veertig jaar voerman van de paardenreddingsboot. In die hoedanigheid maakte hij de ramp van 1979 mee, waarbij acht paarden verdronken, waaronder zijn eigen merries Lies en Laura. Hij zag ze wegzakken. ‘Er was geen tijd voor emoties’, zou hij er later over zeggen. Toen omstanders probeerden de dieren te redden, maande Oene ze terug naar het strand. ‘Anders zouden er ook mensenlevens verloren zijn gegaan’, zegt zijn zoon.

Toen de eenmaal geborgen paardenlichamen werden afgevoerd richting veerhaven, onderweg naar het destructiebedrijf aan de wal, blokkeerde De Vries de weg. Uiteindelijk kregen de dieren een graf en een monument op het eiland.

Gesloten

Zijn vader hield van de waardering die hij kreeg, zegt zoon André-Douwe. Maar uitblinken kon hij mede dankzij zijn vrouw Elizabeth. Zo uitgesproken als De Vries was in zijn publieke functies, zo gesloten kon hij zijn over zijn gevoelsleven. Dat hun eerste dochter op 2-jarige leeftijd aan kanker overleed, was een onderwerp waar hij moeilijk over sprak, zegt zoon André-Douwe. Ook toen de familie later door ziekte en tegenslag werd getroffen, was zijn vaders reactie doorgaans: ‘Hup, door.’

Meer breedsprakig was Oene op het ‘Daalders Plakje’, het bankje net buiten Hollum waar de oude mannen van het dorp elkaar troffen. De ochtend van zijn overlijden reed hij er nog heen op zijn scootmobiel. Op de weg terug zwaaide hij naar zijn dochter Laura, kocht een broodje bij de bakker, en terwijl hij dat thuis nuttigde, overleed hij aan een hartstilstand.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden