Ode aan Queen: bombast met randje kitsch doet het goed in het theater

Muziekjournalist (én coverbanddrummer) Jean-Paul Heck, nu in het theater met Queen: The Story, kan ook nog eens haarfijn uitleggen waarom Queen echt goed is.

Pablo Cabenda
Crazy Little Things theatertour Beeld Ashley Oomen
Crazy Little Things theatertourBeeld Ashley Oomen

Of het een musical is geworden? Nee, hou op zeg. Ten eerste heeft muziekjournalist Jean-Paul Heck niets met musicals. Ten tweede speelt hij in een rockband. Met Crazy Little Things speelt drummer Heck al vier jaar zonder toeters en bellen nummers van Queen na, trouw aan het origineel en in uitverkochte zalen. Trouwens, de journalist tekende ooit op uit de mond van Roger Taylor, de drummer van Queen, dat die best gesteld was op tributebands ‘zolang ze maar geen snorren opplakken of blonde pruiken op hun hoofd zetten.’

Dus in Hecks theatervoorstelling Queen: The Story geen opplaksnorren en pruiken. Wel de mooiste nummers van de legendarische rockband gelardeerd met persoonlijke anekdotes van Heck. Een ‘bekentenis van liefde voor de nalatenschap van de band’ die te zien is in meer dan twintig theaters in Nederland.

En anekdotes heeft superfan Heck genoeg. Als muziekjournalist werkzaam voor onder andere De Telegraaf en Oor en de Engelse bladen Classic Rock en Mojo heeft hij alle grote sterren van de popwereld gesproken. Roger Taylor en Queengitarist Brian May incluis, meermalen. Helaas nooit Freddie Mercury.

Het zou in het theater dan zomaar kunnen gaan over hoe Freddie Mercury eind jaren zeventig in de studio woorden kreeg met Sex Pistols bassist Sid Vicious.

Heck: ‘Het is de reden dat een plaat als News Of The World uit 1977 veel rauwer en directer klinkt dan zijn voorgangers. Je hoort dat ze onder invloed van punk afstand hebben genomen van die kenmerkende bombastische sound.

Queen in mei 1985 tijdens hun tour The Works. Van links naar rechts:  John Deacon, Roger Taylor, Brian May, Freddie Mercury.  Beeld Getty Images
Queen in mei 1985 tijdens hun tour The Works. Van links naar rechts: John Deacon, Roger Taylor, Brian May, Freddie Mercury.Beeld Getty Images

Of hoe een 10-jarige Jean-Paul voor het eerst betoverd raakte toen hij de videoclip van Somebody To Love op tv zag.

Door Roger Taylor is Heck gaan drummen. Dat bombastische met een randje kitsch raakte een gevoelige snaar. Wat er dan zo goed is aan Queen? Laat hij aan de hand van vijf nummers proberen uit te leggen.

My Fairy King (1973)

‘Staat op het eerste Queenalbum maar alle elementen van een typische Queensong zijn al aanwezig. De gelaagde harmonische vocalen, de diverse passages met sfeerveranderingen en tempowisselingen, Freddie’s geweldige pianospel en talent om in kort bestek een verhaal te vertellen. Dit is niet anders dan een voorstudie voor Bohemian Rhapsody. Zelfs die falset van Roger Taylor, die in Bohemian dat geknepen ‘Galileo’ zingt, kun je hier horen. En ook al is dat grandioze op het debuutalbum nog niet zo evident, je voelt al welke kant de band opgaat.’

The Fairy Fellers Master-Stroke (1974)

‘Freddie had aan de kunstacademie gestudeerd, was gek van kunst en bezocht elke dag het Tate Modern. Tot aan het album Sheer Heart Attack in (1974) putte hij voor zijn teksten uit beeldende kunst en poëzie. Dit nummer is gebaseerd op een schilderij met dezelfde naam van de Britse kunstenaar Richard Dadd. Ik was enorm geboeid door de snelheid en de haast impressionistische manier waarop Mercury de personages in het nummer beschrijft. Dat maakte hem voor mij al een briljant tekstdichter. Onnavolgbaar ook en misschien wel één met een geheime boodschap. Zoals uiteindelijk bleek dat Bohemian Rhapsody Freddie’s coming-outsong was.’

Killer Queen (1974)

‘Dit is een stuk ambacht waar alles aan klopt. Een tekst die tongue in cheek een jetset barones neerzet, een ijzersterk refrein, en vierstemmige koortjes; nu niet zozeer opera-achtig, maar met een warme Beach Boys-achtige samenhang. Het mooist is die prachtig melodieuze gitaarsolo van Brian May, zijn beste ooit. Daar is niets van geïmproviseerd. May, die astrofysica heeft gestudeerd, is een man van de wetenschap voor wie alles perfect moet zijn. Hij vertelde ooit hij dat hij vaak genoeg ’s nachts terugging naar de studio ging om iets opnieuw in te spelen. Voor mij laat dat zien dat hij alles in dienst stelde van het liedje.’

Spread Your Wings (1977)

‘Hun mooiste ballad van de band en geschreven door bassist John Deacon, de stille en meest onderschatte kracht. Geen koortjes deze keer. Deacon haatte koortjes. Tekstueel is het ook heel simpel; een aanmoediging voor een jonge loser om uit te vliegen. Maar Deacon heeft verklaard dat hij het als hart onder de riem heeft geschreven voor de kansloze jongeren in Engeland, eind jaren zeventig. Het is een heel directe rauwe rockballad zonder typische Queen opsmuk.Ik houd heel erg van Queens minder theatrale liedjes.’

Innuendo (1991)

‘Ja natuurlijk, dat theatrale zit in het dna van de band. Om als fan, om die reden juist niet van Queen te houden zou raar zijn. Maar het kan een beetje fake worden als de band zoiets als een kenmerk van zijn muziek gaat benadrukken. Een trucje. Queen heeft daar in de jaren tachtig last van gehad. Maar met Innuendo was in één keer de glorie van de jaren zeventig terug. Weer zo’n muziekstuk opgebouwd uit passages met zo’n vette, zware Led Zeppelin-achtige vibe. Jazeker, dit was bombast maar wel bombast die precies paste in het kader van de song. Freddie, die later aan aids overleed, was toen al behoorlijk ziek. Met de eindigheid in zicht en de kennis dat het de laatste plaat met Freddie zou zijn, leefde de oude magie weer op.’

Crazy Little Things persfoto Beeld Don Crusio
Crazy Little Things persfotoBeeld Don Crusio

Queen: The Story is vanavond (3 nov) te zien in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam. Tot medio februari toert de voorstelling door heel Nederland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden