Column Aaf Brandt Corstius

Obama is niet Gods plaatsvervanger op aarde, las Aaf in Michelle

‘Ik ben Michelle aan het lezen’, hoorde ik een vrouw in de kleedkamer van de sportschool tegen haar vriendin zeggen. ‘Ja, ik ben Michelle ook aan het lezen’, zei de vriendin terug.

Even ging ik ervan uit dat Michelle hun gemeenschappelijke vriendin was, die een kleine dichtbundel had uitgegeven in eigen beheer, of misschien was Michelle iemand van de oude stempel, die nog veel te lange mass mails over haar rondreis door Azië aan al haar vrienden en familie stuurde. Maar toen realiseerde ik me dat de twee vrouwen op vriendschappelijke wijze refereerden aan Michelle Obama, die ik zelf ook aan het lezen ben.

Ik ga er overigens vanuit dat iedereen iedereen dit boek cadeau heeft gedaan voor Sinterklaas en Kerst, want het is, naast geinige sokken, het ultieme universele cadeau: je kunt het zowel aan je politiek geïnteresseerde oom geven als aan je millennialnicht die feminist is geworden als aan je moeder die gewoon van lekker lezen houdt als aan je spirituele yogavriendin (want Michelle Obama staat in een spirituele yogatop op de voorkant).

Ik ben iets over de helft, en wat ik het leukst vind is dat Michelle, zoals ik haar nu ook zal noemen, eigenlijk alles stom vindt wat haar man doet. Dat zal in dat huwelijk vast niet altijd makkelijk zijn geweest, maar goed, er waren veel tijden dat hij maar één dag per maand thuis was, dus veel merkte hij er niet van.

Ze vond het een slecht idee dat hij ooit een boek ging schrijven, ze vond het niet leuk dat hij in de senaat wilde, ze zag er helemaal niets in dat hij president wilde worden. Ze vindt hem een rommelkont, hij is altijd te laat, hij had een ongezellig huis toen ze hem leerde kennen en zo zijn er nog allerlei andere bezwaren. Op een gegeven moment gaan ze in relatietherapie, waarvan de conclusie is dat zij al zijn ambities moet accepteren. Nou, lekker dan, denk je als lezer met Michelle mee.

Maar ik vond het verfrissend, want ik had tot nu toe alleen nog maar boeken over Obama gelezen, en zelf een beeld in mijn hoofd gecreëerd, waaruit sterk naar voren kwam dat Obama God was, of op zijn minst Gods vervanger op aarde. Al zou je al Michelles bezwaren natuurlijk ook kunnen omdenken, en kunnen concluderen dat Obama wel héél leuk moet zijn als ze al die jaren bij hem is gebleven ondanks zijn rommeligheid en dat irritante presidentschap.

En hij is ook bij haar gebleven, ondanks haar constante geërgerde staat. Hij publiceerde zelfs laatst een lijstje met zijn boeken van 2018, en toen stond haar boek bovenaan. Ik vermoed dat hij haar geïrriteerdheid heel leuk vindt. En dat vind ik dan weer heel leuk aan hem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden