Column eva hoeke

Nu Carlijn nog steeds dood was, of eigenlijk steeds meer zelfs, kwam dit verse poezennest als geroepen

Op 4 mei, exact een maand na het overrompelende sterven van mijn vriendin Carlijn, gebeurde er iets zachts in het huis van haar ouders, een jarenzeventigwoning in een lintdorp met uitzicht op voetbalvelden, slechts een wandeling verwijderd van de begraafplaats van hun eerste kind.

Daar, in een vriendelijk hoekje van de kamer, beviel poes Bobbie piepend, mauwend en volkomen verbaasd van vier broze maar kerngezonde kindertjes. Als een koningin lag ze even later in de door een buurmeisje versierde kartonnen doos, gevloerd maar innig spinnend, terwijl de kittens, een zwart-witte, een rooie, een pantoffel en een lapje, in formatie tegen haar aan lagen, hun kale buikjes opbollend bij elke ademteug. ‘Ze zijn er,’ appte Carlijns moeder me zoals afgesproken, op de foto zag ik meteen dat die kleine met die lapjes de onze zou worden.

Een paar maanden eerder, Carlijns bestralingen waren in volle gang zonder dat ik ook maar één seconde rekening had gehouden met de mogelijkheid van de dood, niet echt, had haar moeder me gevraagd of wij te zijner tijd misschien een poesje wilden hebben, als het lukte, in de lente, met een nestje. Tijdens de uitvaart was ik er nog over begonnen, God weet waarom, alsof het ertoe deed. Maar nu, een maand later, nu Carlijn nog steeds dood was, of eigenlijk steeds meer zelfs, in tegenstelling tot mijn toenemende verlangen naar nabijheid, kwam dit verse poezennest me als geroepen.

De Dochter (3) en ik mochten komen kijken, Carlijns moeder deed open.

Omhelzing bij de voordeur, rituele vrolijkheid, goh, zijn jullie op de fiets gekomen? Even later zaten we in een kring om de doos, waarin moederpoes het begrip ‘welbehagen’ met verve lag uit te beelden. Tevreden gespin en toegeknepen ogen, doorzichtige nageltjes die in zacht vlees duwden, poot over staart over kop over snuit. Er welde een verlangen in mij op dat ik als gepasseerd had beschouwd.

Daarna, bij de koffie, de onvermijdelijke hoe-gaat-het-vraag, aan een vrouw van deze grond, niet gewend om veel ruimte in te nemen, maar te beleefd om te zwijgen. Ze keek me aan, nam een aanloop, er hortte en stootte iets, daarna keken we allebei naar de voetbalvelden.

Ik dan maar. Vertellen hoezeer ik Carlijn mis en op welke momenten, het waren er nogal wat. Liedjes, filmpjes, uitspraken. Een gedeeld ­levensgevoel, het zíén wanneer er in een rij pulletjes eentje is die er een beetje achteraan ­honkelt. En geen hond die meer om me lacht als ik Patty Brard imiteer.

Schrijver en dichter Mischa de Vreede (Jakarta, 1936) schreef: ‘Dat is wel het vervelendste van het doodgaan van mensen: dat jij met hen ook alles wat je voor hen betekende verliest. Wat de overledene in je zag, dat ben je niet meer. Wat je voor hem of haar betekende, beteken je niet meer. Zoals je met hem of haar praatte, die speciale taal is mee gestorven en je verhalen moet je in andere woorden zien kwijt te raken. Niet alleen ben je de ander kwijt, je gaat zelf ook een beetje verloren.’

We kwamen nog een keer, na die eerste keer.

En volgende week gaan we weer.

Om te kijken hoe de poesjes groeien, officieel. Maar de Dochter zit dan al snel te kleien en wij praten, over vroeger, over nu, over niks en over alles. In de manier waarop we dat doen, zie ik mijn vriendin terug, in haar en in mezelf. En gister, toen de Dochter een poesje uit de kartonnen doos tilde, Carlijns moeder haar daarmee hielp en Carlijn zelf daar ergens boven hing, in onbegrensde vrijheid, voelde ik ineens een golf van genegenheid door me heen gaan, voor poezenbaby’s, voor kopjes koffie, voor de voorzichtige conclusie dat de dood niet het laatste woord heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden