ColumnSylvia Witteman

Nieuwsgierig bekeek ik mijn bovenarm op sporen van Bill Gates. Zag ik daar een 5G-chip door de huid schemeren?

null Beeld

Ja, het was een achtbaan, die afgelopen anderhalf jaar: van een tientje voor een miniflesje handgel en doodsangst bij de dagelijkse duidingen van het RIVM, via ‘toch maar naar Kroatië dan? Daar is het geel’ en de onverwachte geneugten van de avondklok (lekker thuisblijven), tot de nasleep, een fruitschaal vol met door het hele gezin gedeelde, nooit gewassen mondkapjes en ‘Ja? Positief? Nou, eigen schuld, met die ranzige feestjes van jullie. Blijf maar op je kamer dan, met je aerosolen. Nee, ik bestel géén pizza.’

Zo vloog de tijd voorbij, en daar stond ik in de rij bij de RAI met het formulier waarop ik naar waarheid had aangekruist dat ik niet bloederziek of zwanger was en nog nooit was flauwgevallen bij een vaccinatie. Nee, niet aan flauwvallen denken. Niet doen nou!

Voor mij stonden twee vrouwen van middelbare leeftijd, allebei zwaar en bleek, met kapsels die wel kort waren, maar niet pittig. Kennelijk zussen. Een van de twee had, als ik de terminologie du jour correct gebruik, een verstandelijke beperking. Haar vollemaansgezicht was, misschien door een onvermogen tot tobben, jong en kinderlijk gebleven en ze droeg een pluchen beertje op haar arm. De andere , met bril, had de vermoeide maar kordate trekken van iemand die louter leeft voor anderen.

‘Vind je het een beetje spannend, Suus?’, vroeg ze. ‘Ja spannend!’, antwoordde haar zus luid en toonloos. Ze frommelde aan de oortjes van het beertje. Het woord ‘spannend’ is, toen ik even niet oplette, van betekenis veranderd. Ooit betekende het ‘leuk en opwindend’ (een James Bondfilm, seks, een helikoptervlucht), maar tegenwoordig betekent het gewoon ‘eng’. Wat is er gebeurd? Vonden mensen het woord ‘eng’ te eng? Maar dan is ‘spannend’ binnenkort ook te eng. Dan moet er weer een nieuw eufemisme komen, ‘bijzonder’, misschien.

‘Hoeft niet hoor Suus!’, zei de bebrilde geruststellend. ‘Ik heb het toch voorgedaan? Kijk, ik doe het nóg eens.’ Ze pakte de dikke bovenarm van haar zus, en knipte er met haar nagel tegen. ‘Tjoep!’, zei ze vrolijk. ‘Dat is alles, Suus!’ ‘Tjoep...’, herhaalde Suus, en glimlachte waterig.

De dames werden opgeroepen en verdwenen uit het zicht. Nu was ik zelf aan de beurt. Ik vind injecties niet eng of spannend, maar misschien wel een heel klein beetje bijzonder; daarom kijk ik liever niet toe. Ik tuurde naar mijn voeten en constateerde dat ik voor de zoveelste keer mijn netjes gelakte teennagels verpest had met muggenspray. Tjoep!

Thuis bekeek ik nieuwsgierig mijn bovenarm op sporen van Bill Gates. Zag ik daar een 5G-chip door de huid schemeren? Welnee, een moedervlekje. En magnetisch was ik ook al niet, wat ik ook probeerde. Geen nagelschaartje, geen sleutel. Zelfs geen paperclip.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden