sander donkersin 150 woorden

Niet op het raam tikken, sprak ik mezelf toe – maar ik had het al gedaan

Sander Donkers artikel columnBeeld .

Ik dacht dat mijn nieuw ontdekte liefde voor kamerplanten was opgeborreld uit de allerindividueelste krochten van mijn ziel. Maar nee, een bezoek aan het tuincentrum leerde me dat ik was aangehaakt bij een woekerende trend. Geeft niks, het zal de corona wel wezen, een fijne liefhebberij blijft het.

Zorgelijk is misschien dat ik mij nu ook bekommer om het lot van verpieterende exemplaren achter andermans raam. Zoals in het kantoor aan de overkant, waar een jongeman de hele dag Excel-sheets bestudeert terwijl de Monsterae Deliciosae om hem heen een langzaam en wie weet pijnlijk sterfproces doormaken.

Niet op het raam tikken, sprak ik mezelf toe. Maar ik had het al gedaan. ‘Wát?’ gebaarde Excelmans geërgerd. Ik wees op het lijden van mijn groene vrienden en maakte me uit de voeten. Inmiddels staat er een gietertje in de vensterbank, de planten lijken aan de beterende hand. Verontrustend, hoe bevredigend bemoeizucht kan voelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden