Column Nico Dijkshoorn

Net als Baudet ga ik de Amerikanen precies de Nederlanders geven die ze graag willen – daar is blijkbaar een markt voor

Precies een dag na de laatste aflevering van Game of Thrones en het overlijden van Niki Lauda, de man die mensen met één oor liet zien dat een pet dan toch nog heel leuk kan staan, juist op de dag dat ik het allemaal even niet meer wist, bracht Thierry Baudet verlichting.

Maar eerst nog even over Niki Lauda. Een kind op de wereld moeten zetten omdat 22 rednecks in Alabama over jouw buik hebben zitten vergaderen, dat is erg, maar een half leven lang met een petje op je grillworst-hoofd boodschappen moeten doen en dat dan toch iedereen op 40 meter afstand ziet dat je bent verbrand, dat is ook erg. In de laatste twee afleveringen van Game of Thrones had iedereen een verbrand oor, maar droegen ze nog geen petjes.

Nu over Thierry Baudet en hoe hij mij redde. Ik heb zijn essay gelezen, een verhandeling over Sérotonine van Michel Houellebecq en nu weet ik wat ik deze zomervakantie ga doen: in Amerika verhalen vertellen over Nederland. Ik ga de Amerikanen precies de Nederlanders geven die ze graag willen, want daar is blijkbaar een markt voor.

Jan Peter Balkenende had dat ooit als eerste Nederlander in de gaten. Die vertelde in een Amerikaanse kerk vol abortusverbieders dat wij in Nederland allemaal naar het programma The Hour Of Power keken. Met miljoenen tegelijk smulden wij - alles volgens Jan Peter - wekelijks van woest orerende onheilsprofeten die namens God en consorten een cordon sanitaire om de buik van bevruchte vrouwen legden.

In werkelijkheid keken er hier in Nederland 37 mensen en een schildpad.

Jan Peter Balkenende, toen premier van Nederland, kon ze alles wijsmaken. Op een of andere manier vond ik dat aandoenlijk. Jan Peter Balkenende in Amerika was hoe dan ook feest. Zijn achterwaartse entree in The Oval Office, met een gezicht alsof hij een nachtje bij Michael Jackson mocht logeren, was al onbetaalbaar, maar dit was nog mooier: keihard liegen over je eigen land omdat er toch een oceaan tussen zit.

Thierry Baudet heeft mij de ogen geopend. Het kan nog steeds, aan Amerikanen vertellen hoe het er in Nederland aan toegaat. Daarom reis ik de komende maanden langs de meest conservatieve gebieden en ik ga ze - net als Baudet - vertellen wat ze graag horen.

Ik zal het hebben over onze kermisabortussen: net zo lang in een botsautootje zitten tot het ongeboren kind vanzelf tussen je schoenen ligt. Ik zal de Amerikanen vertellen over de bandeloosheid in Nederland. Hoe iedereen elkaar hier maar bevrucht, midden op straat. Ik ga ze beelden laten zien van het fileprobleem en dat dit komt omdat er elke dag heidenen midden op de A1 liggen te copuleren, vreemd genoeg altijd vlak bij Amersfoort.

Ik zal ze vertellen over onze vrouwen, die zelf beslissen wanneer ze een kind willen. Al die vrouwen zijn makkelijk te herkennen: ze hebben een mandje aan hun fiets, vol met plastic bloemen. Ze lachen en ze lijken gelukkig. Ze zwaaien naar mannen zonder dat ze met die man willen trouwen. Ik ga ze vertellen dat onze vrouwen helemaal geen man nodig hebben.

Daarna vertel ik ze over het Forum voor Democratie en dat er rond Maastricht broedstallen voor laag opgeleide vrouwen worden gebouwd. Volgend jaar zal in een van die stallen het songfestival worden georganiseerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden