Postuum Neil Peart (1952-2020)

Neil Peart (1952-2020) van het rocktrio Rush was een van de beste rockdrummers ooit

Zijn liefde voor een agressief geluid paarde hij aan een mathematisch precieze kijk op ritmes. 

Drummer Neil Peart tijdens een optreden in 2014. Beeld Reuters

Neil Peart gold als een van de allerbeste rockdrummers. De Canadees maakte vanaf 1974 naast Geddy Lee (bas, zang, toetsen) en gitarist Alex Lifeson veertig jaar lang deel uit van het symfonische rocktrio Rush, waarvoor hij ook alle teksten schreef. Vrijdagavond werd bekendgemaakt dat Peart dinsdag is overleden, aan de gevolgen van een hersentumor. Hij werd 67 jaar. 

Zijn liefde voor sciencefiction, fantasy en aanvankelijk het objectivisme van Ayn Rand (waar hij later afstand van zou nemen) kon hij goed omzetten in suites die aanvankelijk hele plaatkanten duurden, op albums als 2112 (1976) en Hemispheres (1978).

In die complexe stukken kwam al snel ruimte voor Pearts typerende klaterende drumpartijen. Peart was een bewonderaar van het donderende agressieve geluid van Keith Moon (The Who). Daaraan voegde hij een mathematisch precieze kijk op complexe ritmes toe. Peart leek het als een uitdaging te zien in Rush-nummers zo vaak mogelijk van metrum te wisselen.

Het maakte zijn werk ideaal om bij te luchtdrummen, met virtuele stokken meeslaan op de muziek. Al viel dat niet mee, want Peart had om zich heen niet alleen een industrieel complex van bassdrums, trommels, cymbalen, timpalen, houtblokken, bellen en bekkens gebouwd, hij wist met zijn stokken ook in een recordtijd van links naar rechts alle geluidsopwekkers te raken.

Luister naar wat een van de meest geliefde Rush-songs werd, Tom Sawyer uit 1981. Onmogelijk om na tweeënhalve minuut niet even de denkbeeldige stokken te pakken en mee te slaan met wat een van de beroemdste drum-fills uit de rockhistorie werd.

Rouwverwerking

Maar Peart wilde meer met zijn leven dan alleen rockmuzikant zijn. Voorafgaand aan optredens bezocht hij graag musea. Hij maakte twee albums als eerbetoon aan jazz-drummer Buddy Rich en schreef hij diverse non-fictieboeken en memoires waarvan Ghost Rider: Travels On The Healing Road het aangrijpendst is. Het is het relaas van Pearts rouwverwerking nadat hij eind jaren negentig binnen een jaar zowel zijn dochter (verkeersongeluk) als zijn vrouw (kanker) was verloren.

Na vijf jaar afwezigheid kwam Peart in 2002 weer terug in de band waarin hij tot 2015 zou blijven drummen. Door de manier waarop hij zijn instrument bespeelde was elke avond niks minder dan een uitputtingsslag. Een genot om naar te kijken, maar voor een gewoon mens niet een leven lang vol te houden. In 2014 hield hij het na ruim veertig jaar topsport voor gezien. Het betekende het einde van Rush.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden