Paulien Cornelisse In 150 woorden

Natuurfilms verpesten hoe we kijken naar dieren

Er was een zeehond in de Amstel aangetroffen, een ringelrob om precies te zijn. Hij was helemaal komen zwemmen vanuit het Noorse poolgebied.

Moest ik dit gaan bekijken, vroeg ik me af, om het idee ook meteen weer af te wijzen. We hadden de livefeed van Maarten van der Weijden tenslotte al. Daarnaast vind ik het spotten van zeehonden altijd nogal een matige ­ervaring. Je denkt een tak te zien, dat is dan een zeehondenkopje, maar dat weet je pas als de tak ineens wegduikt. Dan kun je dus ook gewoon naar een tak gaan kijken, langer ook.

Kijken naar wilde dieren is meestal kijken naar het idee dat je over dat dier hebt. Daarin hebben natuurfilms natuurlijk ook veel verpest. Ik ben ooit op een safari geweest in Afrika. Daar zag ik, echt waar, leeuwen die van een olifantenkarkas aan het eten waren. Toch vond ik het vooral irritant dat er niet werd ingezoomd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden