Onze gids deze weekIan Gillan

Na vele jaren Deep Purple komt er maar geen eind aan voor zanger Ian Gillan (75)

Beeld Ben Wolf

Eind deze maand zou Deep Purple hun Long Goodbye-tour hebben afgesloten in Amsterdam. Maar de zeventigers zitten voorlopig allemaal binnen. Eén voordeel: zo heeft zanger Ian Gillan misschien eindelijk eens tijd voor iets anders dan reizen, rusten en zingen. Dit weekeinde is hij onze gids.

Nee, die hoge schreeuwzang uit Child in Time, het nummer van de Britse hardrockband Deep Purple dat al sinds mensenheugenis in de hoogste regionen van de Top 2000 staat, laat Ian Gillan (75) niet zo vaak meer schallen. ‘Ik moet een beetje zuinig zijn op mijn stem. Ik maakte ooit met mezelf de afspraak vanaf mijn 50ste niet meer te schreeuwen. Dat past niet bij een man op leeftijd, het is net zo potsierlijk als mannen van in de zeventig met grijze paardenstaarten. Ik heb me niet helemaal aan die belofte kunnen houden’, bekent Gillan vanuit zijn tweede huis in Portugal. ‘Maar het is ook best belachelijk dat Deep Purple na 52 jaar nog altijd bestaat.’

En dat ze nog altijd nieuw werk afleveren, voegt hij daaraan toe. ‘We hadden jaren geleden al het classic rock-circuit in kunnen gaan. Gewoon knallen met onze hits Smoke on The Water, Woman from Tokyo en Highway Star. We waren een jaar of tien geleden al bijna op het punt gekomen dat we dachten dat de wereld niet meer op nieuwe Deep Purple-songs zat te wachten, dus why bother?’

En toen liep Gillan in Toronto producer Bob Ezrin tegen het lijf. De man die in de jaren zeventig furore maakte met producties voor Alice Cooper, Lou Reed en Pink Floyd. ‘Hij gaf ons de injectie die we nodig hadden. Banddemocratie was voor ons vijven heilig in Deep Purple, maar als je ons in de studio onze gang laat gaan, dan wordt het een rommeltje. Ezrin greep steeds precies op het juiste moment in. Hij hoort precies welk basloopje van Roger (Glover) goed is en welke orgelpartij van Don Airey bruikbaar is in een liedje.’

Beeld Ben Wolf

Met Ezrin achter de knoppen nam Deep Purple vorig jaar de plaat Whoosh! op, die in augustus verscheen. Een degelijke, stevige rockplaat met sterke songs. ‘Zonder gilletjes hoor. Dat doe ik alleen nog maar live.’

Alleen wanneer? Eigenlijk zou Deep Purple nu volop aan het touren zijn geweest. ‘We zouden onze Long Goodbye-tour eind oktober bij jullie in Amsterdam hebben afgesloten. Maar voorlopig zitten we allemaal thuis.’

Zo wordt het wel een heel lang afscheid. Was die Long Goodbye-tournee zoals die in 2017 begon ook echt zo bedoeld? ‘Onze vorige plaat kwam uit dat jaar en heette Infinite, maar we dachten even dat het klaar was. Fysiek kregen we allemaal onze ongemakken. Moet je eens indenken, Ian Paice die al sinds 1968 die harde partijen moet drummen, dat is niet gezond toch?’

Misschien dat het noodgedwongen thuiszitten de mannen weer een beetje kan opladen. Maar liever gaat Gillan de tourbus in. ‘Ik zit hier lekker in de zon in de Algarve. Maar ik wil weer zingen. Desnoods heel even gillen.’

Flamenco-gitarist TomatitoBeeld Getty Images

Muziek

Tomatito – Barrio Negro (1991)

‘Elvis trok me als 10-jarig jongetje de rock-’n-roll in. Ik was jongenssopraan in het kerkkoor, toen ik Heartbreak Hotel hoorde. Dat veranderde mijn leven. Maar dat hoor je vast van iedere man van mijn leeftijd. Laat ik dus maar een meer recente liefde noemen, die voor flamenco-gitarist Tomatito. Een Spanjaard, ontdekt door de grote meester Paco de Lucia.

‘Vanochtend draaide ik Tomatito’s album Barrio Negro nog, dan ben ik echt even in een andere wereld. Vooral het nummer Armonías del Romañé geeft me iedere keer weer kippenvel.

‘Wat ik er zo mooi aan vind weet ik eigenlijk niet. Misschien vind ik het vooral fijn om instrumentale muziek te horen, dan hoef ik even niet aan mijn eigen stem te denken die toch wat lager en zwakker is gaan klinken.’

Beeld Alamy Stock Photo

Film

Cactus Jack (Hal Needham, 1979)

‘Ik ben bepaald geen filmkenner en hou het ook niet bij. Ik heb een aardige video- en dvd-collectie die nauwelijks wordt aangevuld. Als ik zin heb in een film dan moet dat er eentje zijn die ik al van haver tot gort ken. Gewoon, even ontspannen en lachen om grappen waar ik al jaren om lach. Cactus Jack is zo’n film. Mijn vrienden lachen me uit als ik er weer over begin, maar ik heb geen weerstand tegen Ann-Margret, Kirk Douglas en vooral Arnold Schwarzenegger. Zo’n dialoog als: ‘What’s your name?’ – ‘Handsome Stranger. I was named after my father, dat is toch meesterlijk?’

‘Het verhaaltje is flinterdun, maar wat zou het? Een soort vleesgeworden cartoon met Kirk Douglas en Arnold Schwarzenegger als Tom & Jerry.

‘Dat vind ik leuker dan wat ik van de hedendaagse actiefilms meekrijg. De shotwisselingen zijn veel te snel, het camerawerk is gejaagd, er zit nergens rust in en de muziek is meestal niet om aan te horen. Hard, lelijk en over de top.’

Platland, een Roman van vele Dimensies (1884).

Boek

Flatland: A Romance of Many Dimensions (1884)

‘Ik lees veel, altijd gedaan ook. Al sinds mijn jeugd heb ik een voorkeur voor historische romans. Boeken die zich afspelen in de Victoriaanse tijd. Platland is een beetje een parodie op Victoriaanse romans. Ik las het een jaar of veertig geleden voor het eerst. Een vierkant krijgt bezoek van een cirkel die een bol blijkt te zijn. Zo wordt het vierkant een derde dimensie ingetrokken. Ik vond dat Abbott een mooie manier had gevonden om zo perspectief te beschrijven.

‘Naast mijn bed heb ik ook een hele stapel saaie boeken liggen, en wat niemendalletjes. Mijn vrouw vraagt wel eens waarom daar zoveel slechte boeken liggen. Nou, omdat ik daarbij goed in slaap kan vallen.

‘Een van die boeken is Wolf Hall van Hilary Mantel. Lieve help, wat vind ik dat een vervelend boek zeg. Ik begrijp niet hoe zo’n dor dik boek zoveel prijzen kan winnen. Alles eraan is saai. De toon en de verhaallijn maken dat ik er binnen een paar bladzijden bij in slaap val.’

Beeld Alamy Stock Photo

Culinair

Rock cakes van Mary Berry

‘Hoe ouder ik word hoe minder ik geef om culinaire hoogstandjes. Vroeger vond ik het leuk om naar fancy restaurants te gaan als we op tournee een dagje vrij waren. Lekker Italiaans of Indiaas eten. Dat is al lang geen prioriteit meer. Sociale contacten zoals het ontmoeten van vrienden vind ik veel belangrijker als ik in het buitenland ben.

‘De eerste keer dat ik ergens kwam wilde ik alle bezienswaardigheden, architectuur en musea zien. De volgende keer ging ik naar de beste restaurants en leukste pubs. Als je dat rondje ook hebt gemaakt kom je er de derde keer achter dat je ergens aangekomen liever even kletst met mensen die je dierbaar zijn. Dan maakt de kwaliteit van het eten niet uit.

‘Ik vind het de laatste tijd ook steeds leuker om zelf wat voor vrienden te maken. Gewoon thuis. Ik merk dat ik terugverlang naar hele simpele dingen die ik in mijn jeugd lekker vond. Die kookboeken van Mary Berry vind ik leuk. Geen pretenties maar wel goed Engels eten, daar is ze goed in.

‘Haar rock-cakes zijn even simpel als lekker. Gewoon gemaakt met meel, boter, ei en wat gedroogd fruit. Twintig minuten in de oven en klaar. Daar hoef ik niet de deur voor uit hoor.’

Beeld Alamy Stock Photo

Auto

Volvo 240 GL

‘Hier in de Algarve rijd ik een eenvoudige Ford Focus. Die heeft de beste versnellingsbak, weet ik inmiddels, wat handig is in de heuvels.

‘Mijn favoriete auto is de Volvo 240 GL die ik jaren had. Tjonge, wat werd ik daar destijds door bandleden om uitgelachen. Een Volvo was geen rock-’n-roll. Een beetje popster had een Rolls-Royce of een Jaguar. Of allebei, zoals ik. Want natuurlijk had ik begin jaren zeventig een Rolls. Dat was hét symbool van succes en daar wilde iedere rockster mee pronken.

‘Toen ik een keertje voor de Marquee geparkeerd stond, in de seventies dé Londense concertzaal, maakte iemand met een sleutel een enorme kras op mijn Rolls. Allemaal jaloezie, maar ik was meteen genezen van die patserwagens. Ik kocht een Volvo en daar heb ik ondanks het aanvankelijke hoongelach nooit spijt van gehad. Ik kon er alle apparatuur in kwijt en na een paar honderdduizend kilometer op de teller reed ik nog altijd als een prins rond.’

Beeld the pencil neck geek

Luxe object

Elektrische puntenslijper van Panasonic

‘Ik geef niks om luxe. Oké, een beetje comfort is lekker. En ik vind het fijn dat ik huizen in Engeland en Portugal heb. Maar dure spullen om me heen? Een jacht? Italiaanse schoenen? Nee, niet voor mij.

‘Ik heb alles wat ik nodig heb. Al is er één ding dat misschien niet bij iedereen tot de eerste levensbehoeften behoort, maar waar ik heel blij mee ben: de elektrische puntenslijper van Panasonic. Ik heb er twee. In elk huis één. En die gebruik ik vaak. Zeker de laatste tijd nu ik veel thuis ben en veel ben gaan het schrijven is zo’n apparaat mijn beste vriend. Al van kindsaf schrijf ik liever met potlood dan met pen, die dingen drogen maar uit. Op een potlood kun je altijd vertrouwen. En dan even de punt slijpen in zo’n machine vind ik heerlijk.’

De Nippon Budokan in Tokio, waar een deel van ‘Made in Japan’ werd opgenomen.Beeld Alamy Stock Photo

Land

Japan

‘Ik heb alles gezien en kom in mijn herinneringen steeds vaker terug in Japan. Natuurlijk ook omdat ik er door het succes van ons live album Made In Japan zoveel aan wordt herinnerd. Die plaat heeft echt een iconische status gekregen.

‘We namen hem in 1972 op. Het onthaal was hysterisch en wij wisten ook niet wat we meemaakten. Echt een cultuurshock. Dat buigen waar we niks van begrepen. Dat respect voor ons. Dat was echt iets anders dan we in Amerika of Europa ervoeren. Daar werd toch een beetje op ons rocksterren neergekeken

‘Die eerste keer ben ik nooit vergeten, maar ook nu ik de cultuur beter begrijp heb ik nog een zwak voor het land. Optredens in steden als Osaka en Tokio zijn altijd een hoogtepunt van de tour.’

De Tuin der Lusten.Beeld Museo del Prado, Madrid

Beeldende Kunst

Jeroen Bosch – De Tuin der Lusten (1480-1490)

‘Ik zat nog niet in Deep Purple toen ze in 1969 een deel van een schilderij van Jeroen Bosch op de platenhoes afdrukten. Ik kwam erbij toen dat album, Deep Purple, net klaar was. Maar die hoes heeft me altijd gefascineerd. Ik ben alle details gaan bestuderen en heb het drieluik ook zien hangen in het Prado in Madrid.

‘Dat is het enige museum waar ik nog wel eens naar binnen glip. Alsof het schilderij een deel is van mijn leven. 

‘Ook houd ik van Dali en andere surrealisten, maar zoals gezegd: musea, restaurants en andere bezienswaardigheden laat ik op tournee steeds meer aan me voorbijgaan. Het is doodvermoeiend voor een man als ik. Ik vind het allemaal nog hartstikke leuk maar tijd voor iets anders dan reizen, rusten en zingen heb ik niet.’

CV Ian Gillan

19 augustus 1945 Geboren in Chiswick, Londen.

1969 Zanger van Deep Purple na een paar jaar bij rockband Episode Six.

1970 Rol van Jezus in de eerste (ook op plaat verschenen) theaterproductie van de musical Jesus Christ Superstar.

1970 Deep Purple album In Rock (met Child In Time).

1972 Live dubbel-album Made In Japan.

1973 Verlaat Deep Purple, maakt platen in Gillan en Ian Gillan Band.

1983 Zanger in Black Sabbath, voor één album Born Again.

1984 Terug in Deep Purple. Album Perfect Strangers.

1992 Nadat hij in 1989 weer uit de band was gestapt, keert hij terug en is tot op de dag van vandaag zanger in Deep Purple gebleven.

2020 Album Whoosh! Na Now What (2013) en Infinite (2017) het derde Deep Purple-album dat door Bob Ezrin is geproduceerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden