Column Caspar Loopt

Na de watersnoodramp was de sfeer in Zeeland: alles wat oud is, moet weg

Aflevering 281.

In Zierikzee, monumentenstad, kabbelt het toeristische seizoen nog voort. In de oude haven ligt een drijvend museum, antieke boten. Later, in Veere, hetzelfde gevoel, lopen door historisch erfgoed en door vergane glorie. Iemand wees me op een liedje van Jaap Fischer, Het Veerse Gat. Dat gat is dicht, sinds 1961. Veere is sindsdien geen zeehaven meer, het Veerse Meer is recreatiebestemming geworden, en Veere recreatiestad. ‘De haven ligt voor joker’, zingt Jaap Fischer.

Nu ja, het toerisme zorgt er tenminste voor dat het historische erfgoed in deze stadjes wordt gekoesterd. Op het platteland van Zeeland is juist rigoureus gebroken met het verleden. Het andere uiterste. Normaal gesproken kun je een tijdlijn in het landschap ontwaren, van oud naar nieuw. Maar na de watersnoodramp was de sfeer in Zeeland: alles wat oud is, moet weg. Oude dijken verdwenen, net als vliedbergen, strandwallen, heggen, hagen, boomwallen. Daar kwam de ruilverkaveling, de schaalvergroting in de landbouw nog overheen. Rommelhoekjes verdwenen, oude boomgaarden en bloemrijke binnendijkjes ook. Het deed de Zeeuwse archeoloog Jan Adriaan Trimpe Burger verzuchten: ‘Jullie hebben alles wat hoger is dan een molshoop geëgaliseerd.’

Het jaagpad langs het Kanaal door Walcheren. Beeld Caspar Janssen

Lange inleiding om uit te komen bij een lichtpunt. Ik loop langs het Kanaal door Walcheren, van Veere naar Middelburg, over het oude ‘jaagpad’. Rechts de oude binnendijk, die door Het Zeeuwse Landschap wordt beheerd als bloemdijk, met schaapskuddes. Voor en op de dijk staan meidoorns, bramen, bessen. Grasmussen, groenlingen, kneutjes en putters, veel vlinders, vooral zandoogjes. Om de zoveel tijd een reeënpaadje. Het water in het kanaal – en het kwelwater - varieert van zout tot brak, er bloeien aardbeiklavers en zeeasters. Achter de dijk, in het natuurgebiedje Oude Veerseweg, is een klein deel van het vroegere, natte weidegebied in ere hersteld. Over een gerestaureerde heul, een gemetselde overbrugging van een sloot. Veel plasjes zijn drooggevallen, maar waar nog water staat zie ik kieviten, een kluut en een watersnip. In de verte de Lange Jan van Middelburg. Bijna het Zeeuwse landschap van weleer. Alleen het knaloranje dak van een nieuwe megastal op de voorgrond houdt me met beide benen in de realiteit van nu.   

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.