Column Peter Buwalda

Momenteel zit ik diep in de hiphop, maar nu toch nog even over Elvis

Momenteel zit ik diep in de hiphop. He’s killing it, zou Em zeggen. (Em is Eminem – 50, Dre, Snoop, Kendrick en ik noemen hem zo.) Maar Jets oma heeft mij geframed als Elvisfan. (Zachtjes: ‘Ben ik ook, natuurlijk. Maar dat weten Eminem en zo niet.’)

Vorige week, terwijl ik me geknield tot Kanye West lag te bekennen – The College Dropout, waarom ken ik die schijf niet, bestaat al sinds 2004, ik tel één, twee… veertien verloren jaren, moet ik dan álles zelf doen? – stuurde ze me een mailtje door over een ‘wereldwijde release’. Misschien was het iets voor mij?

Wat stond er allemaal op stapel? Welnu, ene Wouter de Boer bood namens Edel Collecties een Elvis ‘Christmas’ Munt aan. ‘Elvis’, zo begon zijn missive, ‘wenst u alvast een fijne Kerst!’

Attent, zeker voor een schedel en wat halfverteerde botten.

‘Vandaag’, ging het voort, ‘is namelijk de wereldwijde release van de Elvis Christmas Coin 2018! Een altijd op-en-top Elvis Gift!’

Het was een verzorgd mailtje, uitgerust met een ‘Elvis Presley 40’-logo, kennelijk ter viering dat de King veertig jaar onder de zoden lag. Ook zag je een besneeuwd Graceland, met geshopte kerstlichtjes aan de dakgoot, en een mijmerende Elvis, helaas in spiegelbeeld. Zag ik aan de quiff, die qua kamrichting rechtsdraaiend was – wat alleen op het zuidelijk halfrond kan. Waar Elvis nooit heen mocht van Colonel Parker, klootzakken.

Pardon.

Eronder afgebeeld de twee kanten van de Amerikaanse halve dollar waarom het ging. De muntzijde zag er uit zoals een halve dollar eruit ziet: muntig. De kopkant allerminst, daarover zat een rood stickertje met dennentakjes en kerstballen, en in sierletters: ‘Merry Christmas’. Ingemonteerd Elvis’ glimlachende hoofd, een saaie, vaak gebruikte foto uit 1956. Aan elke Elvis-kop kan ik zien uit welk jaar die stamt. Handig hè? Jammer dat Wedden, dat...? van de buis is. Maar voor een eigen tafeltje bij Tussen kunst en kitsch ben ik ook beschikbaar.

Bij Edel Collecties vonden ze het kunst. ‘Het portret van Elvis op indrukwekkende manier verrijkt!’, meende Wouter. Mooi freudiaans gezegd, complimenten. Het stukje staal, dat bij de wisselkantoren 0,43 euro doet, kostte alleen vandaag, vanwege de wereldwijde release, 9,95. Erna werd het 14,95.

Wie zat erachter? Priscilla? Hanteerde de weduwe tegenwoordig de Pritt-stift? ‘Wij onderhouden goede contacten met de EPE (Elvis Presley Enterprises) in Amerika,’ verklaarde Wouter zich nader. ‘Het is ons daarom opnieuw gelukt een mooi aantal van 500 Elvis ‘Christmas’ munten voor Nederland beschikbaar te krijgen. Het gaat om de officiële Amerikaanse Half Dollar met een indrukwekkende verrijking van het portret van The King.’

Jaja, gast. Zei je al.

Deze Wouter is in feite een nieuw fenomeen, bedacht ik. Geen Elvis-imitator in een billige jumpsuit, toch nog afzichtelijker dan the real thing, maar een Colonel Parker-imitator. Parker was de King of Merchandise, de man die al in 1956 tijdens optredens buttons met ‘I love Elvis’ én ‘I hate Elvis’ verkocht. Maar deze Elvis Christmas Coin was zelfs hem te dol geworden. Welke rechtgeaarde Amerikaan plakt over het smoelwerk van JFK een Elvis-sticker? Maar Parker wás geen Amerikaan. Hij was een Hollander. Net als Wouter van Edel Collecties, die vanuit Bunschoten, vrij naar Willem Elsschot, Jets oma probeert te verneuken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden