column sylvia witteman

Moest ik me nu ook al gaan schamen voor het feit dat ik geen papieren brieven meer schrijf?

Onderweg naar de kaasboer (ik besef dat ik me hier op glad ijs begeef sinds ook het begrip ‘kaasschaamte’ is toegevoegd aan de vlieg-, vlees-, douche- open haard- en plasticschaamte die we al hadden, maar de waarheid moet op tafel) onderweg naar de kaasboer dus, passeerde ik de buurtbrievenbus. Het ging niet goed met hem. Gisteren had hij nog fier uit zijn gleufjes gekeken, maar nu lag hij ruggelings op de stoep. Er zat natte, groene vogelpoep op zijn klepje voor ‘overige postcodes’. Twee mannen in bevoegde overalls waren bezig het gat te dichten waar ze hem zojuist uitgewrikt hadden.

‘Halen jullie de brievenbus weg?’, vroeg ik. Het was geen onderzoeksjournalistiek voor een Pulitzerprijs, maar die mannen hadden blijkbaar vaker met dit bijltje gehakt; ze begonnen direct met het opvoeren van een eenakter voor twee brievenbusverwijderaars en een passant.

‘Mevrouw’, sprak de een, zijn armen polemisch over elkaar, ‘hoe vaak post u nou nog een brief?’ Ik hoefde niet lang na te denken. ‘Zowat nooit’, antwoordde ik. De man sloeg zijn handen kletsend ineen, grijnsde leep alsof hij me op heterdaad betrapt had en gaf met een theatrale armzwaai het woord aan zijn collega. ‘Precies, mevrouw’, zei die. ‘Dus tegen iedereen die moeilijk doet zeggen wij dan: dat heeft u aan uzelf te danken.’

Het klonk beschuldigend. ‘Ik doe helemaal niet moeilijk’,  sprak ik gekwetst. ‘Van mij mag die brievenbus weg, hoor. Er zit een postkantoortje om de hoek, dus...’

De eerste man onderbrak me. ‘Ja, voor ú maakt het misschien niks uit’, sprak hij. Maar wat denkt u dat het voor oude mensen betekent? De helft van de brievenbussen verdwijnt, beseft u dat? De hélft! Ja, daar kunt u natuurlijk niet diréct iets aan doen, maar ik wil maar zeggen: zonder internet had deze brievenbus hier nu nog gestaan.’ Hij wees bestraffend naar de dode brievenbus, op de stoep.

Ik besloot me los te maken van die twee gewetensbezwaarden, groette en vervolgde mokkend mijn weg. Moest ik me nu ook al gaan schamen voor het feit dat ik geen papieren brieven meer schrijf? Nee, dat verdomde ik. Ze konden de pot op.

Bij de kaasboer kocht ik een extra groot stuk kaas én een harde worst, mét een plastic tasje erbij. Ik betaalde met mijn pinpas (het zal ook wel weer míjn schuld zijn dat cashgeld binnenkort verdwijnt). Thuis ga ik een uur heel heet douchen, bedacht ik grimmig. Ik steek de open haard aan, het is er koud genoeg voor. En daarna boek ik een verre vliegreis voor het hele gezin, naar een lekker warm land met zo min mogelijk mensenrechten.

De schaamte voorbij.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.