alfabetsoepDaniel Wolin

‘Mijn zwarte vrienden begrijpen me écht’

Daniel Wolin: 'Ik put veel kracht uit de muziek van zwarte vrouwen, omdat ik me meer verbonden voel met hun vrouwelijke energie.' Beeld Foto: Harmen Meinsma , visagie: Ed Tijsen
Daniel Wolin: 'Ik put veel kracht uit de muziek van zwarte vrouwen, omdat ik me meer verbonden voel met hun vrouwelijke energie.'Beeld Foto: Harmen Meinsma , visagie: Ed Tijsen

Hoe ziet het leven van lhbti’ers er vandaag de dag uit? Haroon Ali interviewt wekelijks iemand over seksualiteit, genderidentiteit, hokjes en alles wat daarbuiten valt.

De jeugd van Daniel Wolin (18) was allesbehalve normaal. ‘Mijn biologische vader is Gambiaans en mijn biologische moeder is Brits. Als kind moest ik al naar de crisisopvang. Ik zou daarna teruggaan naar mijn moeder, maar die zei: ‘Ik kan Daniel niet aan, houden jullie hem maar’.’ De biologische ouders zijn nu al lange tijd uit beeld. ‘Tot mijn 12de zag ik mijn vader eens per maand, daarna niet meer. Mijn moeder heb ik één keer gezien toen ik 11 was, dat was de laatste keer.’

Wolin groeide op in een pleeggezin in Nieuw-Vennep, met zes zussen. Drie van hen waren pleegkinderen. ‘Dat voelde voor mij heel normaal. Ik heb geluk gehad, omdat ik al die jaren bij één gezin kon blijven.’ Wolins jeugd was ‘overwegend liefdevol’. Maar de worsteling met meerdere identiteiten – zwart, biseksueel en non-binair – creëerde op den duur te veel frictie thuis, waardoor hen een jaar geleden uit huis ging. Wolin wil nu vooruitkijken en droomt van acteren.

Hoe label je jezelf?

‘Naast het feit dat ik biseksueel en non-binair ben, voel ik me erg verbonden met zwart zijn. Die identiteiten zijn gelinkt, maar botsen ook. Vanuit de witte norm worden zwarte mannen vaak als masculien gezien. Ook zwarte vrouwen worden ontdaan van hun vrouwelijkheid. Dat maakt het moeilijk om non-binair te zijn als je zwart bent, omdat er geen ruimte is om je vrouwelijk te uiten.’

Hoe verliep je coming-out?

‘Op mijn 14de werd ik verliefd op een jongen van mijn theaterles. Toen besefte ik dat mijn aantrekkingskracht tot jongens niet alleen seksueel is, maar dat ik ze ook echt leuk kan vinden. Op internet lees ik vaak dat biseksualiteit een tussenstation is naar homoseksualiteit, maar ik wil niet hoeven kiezen. Ik heb wel wat geëxperimenteerd, maar er is nog niet veel gebeurd, dus ik wacht rustig af wie er op mijn pad komt.

‘Een jaar geleden ging ik mijn genderexpressie onderzoeken. Ik grap soms dat ik non-binair ben doordat ik opgroeide in een huis vol vrouwen, maar het zit veel dieper. Ik voel me niet een man, dus waarom zou ik mezelf zo noemen? Thuis werd ik niet begrepen, ook omdat ik me bewuster werd van mijn zwarte identiteit. We kregen veel ruzie, waarbij er vervelende dingen zijn gezegd, die ik liever niet herhaal. Ik vond dat ze over mijn grenzen gingen en wilde daar niet meer wonen. Mijn pleegouders konden me ook niet meer aan, dus ben ik een jaar geleden uit huis geplaatst.’

Wat is de grootste hindernis die je hebt overwonnen?

‘Via tijdelijke opvang in Santpoort en Haarlem ben ik in Hoofddorp terechtgekomen. Ik zit in een traject van begeleid wonen, maar heb een eigen kamer, keuken en badkamer. Ik zit nog steeds op school in Nieuw-Vennep en ga na de zomer naar 6 vwo. Ik krijg financiële bijstand, maar werk ook als kassamedewerker bij een supermarkt, zo vaak als ik kan.

‘Ik begin nu eigenlijk pas te verwerken wat er is gebeurd. Ik heb geen contact met mijn pleegouders, maar mijn zusjes spreek ik nog wel. Het is moeilijk geweest, maar ik ben veel sterker geworden, juist door alles wat ik heb meegemaakt.’

Met welke groep voel je je het meest verbonden?

‘Dat zijn mijn zwarte vrienden, die begrijpen me écht. Ik put ook veel kracht uit de muziek van zwarte vrouwen, omdat ik me meer verbonden voel met hun vrouwelijke energie. En ik kijk enorm op tegen Angela Davis, omdat ze een activist is die trots is op zichzelf en haar mensen. Ze kan dingen op een mooie en krachtige manier zeggen.’

Welke vooroordelen storen jou het meest?

‘Als ik me vrouwelijk kleed, vinden mensen me een freak en lachen me uit op straat. Moeders trekken hun kinderen weg als ik voorbijloop, buschauffeurs stoppen soms niet. Maar als ik me mannelijker kleed, zijn mensen juist bang voor me, dan zien ze vooral een zwarte man. Daarom ga ik ’s avonds nooit te vrouwelijk over straat, anders word ik lastiggevallen. Dan gedraag ik me juist masculiener en gebruik die angst voor zwarte mannen als schild. Het helpt dan dat ik lang ben.

‘Daten is ook moeilijk. Veel mensen willen niet afspreken met iemand die zwart is, of ze hebben juist een fetisj. ‘Ik wil een big black cock’, sturen ze dan. Of ze zeggen: ‘Ik wil dat je me verkracht.’ Je wordt dus niet gezien als mens, maar als een object in een tentoonstelling. Het doet pijn als je zo wordt behandeld, maar ik probeer trots op mezelf te zijn. Om die reden date ik liever met niet-witte mensen, omdat zij minder snel met dit soort stereotypen naar anderen kijken.’

Wat hoop je voor de toekomst?

‘Na mijn eindexamen wil ik de kleinkunstacademie in Amsterdam doen. Ik denk dat er veel vraag is naar nieuwe verhalen en nieuwe gezichten. Ik wil die verhalen overbrengen door middel van toneel, film en dans. Dat is een uitlaatklep voor mijn gevoelens, maar ergens zoek ik ook naar goedkeuring. Ik wil niet beroemd worden om de roem, maar hoop dat ik anderen kan inspireren door wie ik ben en waar ik voor sta. In deze samenleving accepteren mensen mij vaak niet, maar op het podium krijg je daar juist erkenning voor. Ik wil dat mensen denken: wauw, wat bijzonder, die Daniel kent geen angst, verdriet of onzekerheid.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden