Column Toine Heijmans

Mijn vader laat zich niks vertellen door zijn valse vrienden

Vader van Toine. Beeld Uit het fotoalbum van Toine Heijmans.

Volkskrantverslaggever Toine Heijmans schrijft wekelijks over zijn vader, die alzheimer heeft.

Mijn vader beschikt zoals bekend over een rechte rug, maar heeft sinds kort wat ondersteuning nodig van zijn vrienden. Ze houden hem overeind, trekken hem achterover, drukken hem voorover, duwen hem naar links, nooit naar rechts. Ze sturen hem de gang op van het studentenhuis met de opdracht bij de buurvrouw aan te kloppen en blijven lachend achter in zijn kamer. Heb je vrienden voor.

Wie wat veroorzaakt blijft onduidelijk, ook na lezing van de bijsluiters. Hoe beter je je vrienden kent, hoe langer de lijst met al dan niet geregistreerde bijwerkingen.

Wat de geneeskunde betreft vertrouwt mijn vader op het alternatieve. Maakte de gang naar de acupuncturist toen acupunctuur nog bijzonder was, zeg maar in de tijd dat niemand doordeweeks pasta at. Soms zaten de naalden bij thuiskomst nog in zijn lijf, achter zijn oor, en die liet hij dan zijn zoon zien. Het deed geen zeer, het verlegde zijn energiebanen, dat was het narratief. Helaas hielpen de naalden hem niet van het roken af.

Vanwege de verbouwing door dr. Alzheimers Sloopwerken bv dijt de chemische vriendengroep van mijn vader uit. Haldol druppelde als eerste zijn leven binnen. Daarna kwam de tweeling Lorazepam en Citalopram. Met Quetiapine had hij een onenightstand maar ze bracht hem uit evenwicht, vandaar de komst van Trazolan en Temazepam, de listige halfbroers van de overkant. Het is echt een stevig vriendenclubje. In gezamenlijkheid stutten ze mijn vader, en daarna lichten ze hem pootje.

Omdat hij zoveel met zijn vrienden is, praat mijn vader minder met zijn zoon, en alleen op fluistertoon, terwijl de woorden verwaaien over de eeuwige velden van zijn gemoedstoestand.

‘Het is verdomde... moeilijk...’

Wat is moeilijk, pa? ‘Nou dat... jouw neus.’

De vrienden duwen hem vooruit, trekken hem terug, laten hem slapen met zijn voorhoofd op de gemeenschappelijke tafel van het studentenhuis. Maken hem wakker. Brengen hem in slaap maar niet op de gebruikelijke tijden. Het blijven vrienden, hè. Die doen hun best, maar het zijn geen professionals.

Medicatie en mijn vader gaan niet samen – hij slikte hooguit knoflookpillen. Heil verwachtte hij ineens van hypnose, en als hij terugkwam van de hypnotiseur nam mijn vader de mooiste verhalen mee. Zijn zoon herinnert zich de sessie waarin bleek dat mijn vader in een vorig leven op de brandstapel is gestorven, vandaar het roken. De sessies stopten toen mijn vader met de Lada onderweg naar huis in de achteruitkijkspiegel zichzelf zag zitten op de achterbank. Hij stopte, stapte uit, maakte het portier open, liet zichzelf uitstappen en reed verder.

Vervolgens begon hij met transcendente meditatie en haptonomie en homeopathie. Verveinethee. Alles van dr. Vogel, de oplichter. Met yoga had hij moeite: zodra mijn vaders matje was uitgerold viel hij in slaap tussen de dames.

Alles beter dan chemie: de ijdele hoop van de ijdele mens is verpakt in pillen. Mijn vader is taai en buigzaam als biestarwegras. Die laat zich niks vertellen door zijn valse vrienden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden