Mijn oudste zus en ik voorstaan de naturellook en onze jongste zusjes verdedigen hun oorlogsverf

Hayat is altijd weer een beetje zenuwachtig voor een Marokkaanse bruiloft. Want hoe erg zal de bruid ditmaal zijn toegetakeld?

Beeld Eva Roefs

Ik ben op een Marokkaanse bruiloft en kijk m'n ogen weer eens uit bij al die prachtige dames in de meest fantastische jurken. De één is nog mooier dan de ander. Op Nederlandse bruiloften is het ook leuk om te kijken wat iedereen aanheeft, maar Nederlandse gasten zijn vrij ingetogen. Als ze serieus hun best doen, zetten de dames een hoedje op. Dat is het dan wel. Marokkaanse meisjes hebben minder moeite met opvallen, die komen als ware prinsessen opdraven en zijn dan licht ontstemd over het ontbreken van een koets, want die was zeker op zijn plaats geweest. Misschien dat de Marokkaanse bruid daarom zo haar best doet niet overtroefd te worden en op één avond er met gemak vier tot zes jurken doorheen knalt. Bij elke jurk, die ze niet veel langer dan een uur zal dragen, maakt de bruid opnieuw haar entree in de zaal, waarbij ze langzaam langs het publiek schrijdt dat vol bewondering de nieuwe creatie in zich opneemt en haar een staande ovatie geeft. Fantastisch.

Ik moet bekennen dat ik bij Marokkaanse bruiloften wel zenuwachtig ben. Een beetje bang zelfs. Ik vraag me namelijk altijd af hoe meedogenloos de bruid ditmaal toegetakeld zal zijn. Hoeveel oorlogsverf op dat mooie gezichtje geplamuurd is. Een goede negaffa - dat is een juffrouw die de bruid in al die jurken hijst en die ook de make-up voor haar (gepeperde) rekening neemt - begint haar werk met drie hutkoffers vol haarstukken, nepwimpers, glitters en make-up in alle kleuren van de regenboog. Om de één of andere reden lijkt zo'n negaffa erop gericht te zijn het slachtoffer zo onherkenbaar mogelijk te maken. Ik zag eens een bruidsvideo waarbij ik pas na vijftien minuten doorhad wie het was, mijn nichtje. Je ziet zo'n bruidegom toch ook wat beduusd kijken of hij wel naast het juiste meisje zit.

Ik begrijp daar niets van en vind het eeuwig zonde. Als het nou lelijke gedrochten zijn, zou ik ook zeggen: gooi er zo veel mogelijk verf tegenaan, dan wordt het misschien nog wat. Maar Marokkaanse meisjes zijn hartstikke mooi. Toch wordt het make-upgeweld alleen maar erger. Daar waar Nederlandse meisjes naturel ogen, smeren mijn zusjes zich dagelijks in met radioactief afval voor ze een stap buiten de deur zetten. Ook op straat zie ik Marokkaanse meisjes met idioot veel make-up; en nu word ik op deze bruiloft opnieuw omsingeld door foundation, blush en zwart ingekleurde wenkbrauwen. Ik dacht dat die wenkbrauwen van Bert en Ernie komisch bedoeld waren.

Bij ons thuis wordt al jaren een make-updiscussie gevoerd waarbij mijn oudste zus en ik de naturellook voorstaan en onze jongste zusjes hun oorlogsverf verdedigen. Mijn moeder was vroeger streng en vond dat make-up bewaard moest worden voor bijzondere gelegenheden. Ik hoefde het niet in mijn hoofd te halen met make-up naar school te gaan, dat was ordinair. Ik weet niet wat er met haar gebeurd is, maar bij de jongsten voert ze een ander beleid. Al kan ik me er inmiddels iets bij voorstellen: het moet de uitputting zijn. Zelf ben ik pas drie jaar moeder en het kan me nu al niet meer schelen wat de kinderen doen, zolang ze me met rust laten en het huis niet vernielen. Mijn vader heeft het ook opgegeven. Als hij met het gezin op stap gaat, wacht hij gelaten bij de deur tot zijn dochters hun gezicht hebben opgeschilderd. Dat kan zomaar een uur duren. Ik vroeg m'n zusjes eens waar ze dat überhaupt allemaal hadden geleerd, want ik wist van de helft van al die potjes en kwasten niet wat de bedoeling ervan was. Ze keken me vol medelijden aan en zeiden dat dat 'gewoon' via tutorials en blogs te leren is. 'Maar ja', merkte de jongste droogjes op, 'jij bent oud, dus jij begrijpt dat niet'.

Wat ik me nu stiekem afvraag: hoe doen die meiden dat als ze een leuke jongen tegenkomen? Een knuffel of een kus is schier onmogelijk met al die schmink, tenzij die jongen het niet erg vindt om zelf ook onder de verf te komen. Is dat misschien waarom Marokkaanse ouders hun dochters rustig laten tutten? Misschien troost mijn vader zich met de gedachte dat geen enkele jongen zijn dochter zal willen aanraken met al die afschrikwekkende lagen foundation, en ziet hij make-up als een moderne kuisheidsgordel. Wie weet.

Columniste Hayat schrijft onder pseudoniem in verband met haar juridische werk. hayat@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden