Column Toine Heijmans

Mijn moeder speelt het spel wachtwoordgame, het level heet FBTO

Volkskrantverslaggever Toine Heijmans schrijft wekelijks over zijn vader, die alzheimer heeft.

Het gezin Heijmans in 1980. Foto Privéarchief Toine Heijmans.

Mijn vader slaapt ineens zo veel en vaak, dat mijn moeder eindelijk toekomt aan haar hobby. Zodra mijn vaders ogen dicht gaan – traag als rolluiken, hij slaapt kaarsrecht in zijn stoel - sluipt ze naar boven, zet de computer aan en begint met gamen.

Misschien helpt het tegen wat mijn vader overkomt. Ook hier biedt dr. Alzheimer een ruim assortiment. Hij heeft een eigen lijn ontwikkeld van producten, en allemaal dragen ze zijn naam. Superieure spelletjes die het brein kneden voordat het uitdroogt, net als klei − het oude woord is hersengymnastiek. Met wat mazzel is het de zorgverzekering die betaalt.

(Er zijn ook alzheimersokken trouwens. De linker verschilt van de rechter, en omgekeerd. Vreemd, want mijn vader en de dr. weten exact waar ze mee bezig zijn. Die trekken uiteraard nooit verschillende sokken aan, omdat het wat betreft bepaalde dingen nodeloos compliceert.)

Het spel dat mijn moeder speelt is een wachtwoordgame. Het level heet FBTO. Naast de computer ligt haar notitieboekje, gekromd en verkleurd. Hierin bewaart mijn moeder de wachtwoorden. Ze zijn van potlood, omdat van wachtwoorden wordt verwacht dat ze veranderen.

Mijn vader en mijn moeder zijn wat betreft de verzekeringen al eeuwen bij de FBTO. Je kiest vroeg in het leven, en dan raast alles voorbij. Dat leer je achteraf. Maar sinds de FBTO geen brieven meer stuurt is de relatie bekoeld. Het heeft nu alle schijn van eenrichtingsverkeer.

Mijn moeders hobby trouwens is haar werk geworden. En iedereen vindt dit normaal.

Op de website van de FBTO ontvouwt zich voor mijn moeder on demand het zorglandschap. Toegang volgt nadat enkele raadsels zijn opgelost, net als in een ridderroman. Hier zijn de wachtwoorden van belang.

De FBTO eist zowel de wachtwoorden van mijn vader als van mijn moeder op, ook al zijn ze praktisch één. Eén account voor een bepaalde mantelzorgsituatie, mevrouw, dat is helaas niet mogelijk. Net zoals het sturen van brieven helaas onmogelijk is geworden. Wij zien dat trouwens zelf als service.

Zodra mijn moeder de poorten naar het zorglandschap opent met haar wachtwoordenboek, doemen nieuwe challenges op. Een level hoger moeten ook de DigiD’s van stal − twee maal uiteraard want mijn vader en mijn moeder zijn nog steeds twee personages. Als de DigiD is ingevuld, belt het gamesysteem de telefoon van mijn moeder en spreekt een code in. Die luistert ze dan af. En vult ze in.

De FBTO houdt van zieke mensen en hun mantelzorgers, maar houdt er verder geen rekening mee. Dit maakt het spelletje zo spannend.

Net als ze wil beginnen met de game Mijn Overheid (neem die woorden letterlijk, ma, het is hún overheid, niet de jouwe), waarbij verborgen berichten moeten opgevist uit een gecamoufleerde downloadmap, stommelt iemand de trap op.

De luiken voor mijn vaders ogen zijn weer opgerold.

En wat hiervan nu eigenlijk allemaal de bedoeling is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.