'Mijn man had hem in zijn camper onzedelijk betast'

Corine Koole interviewt mensen over lust & liefde. Deze week: de man van Anneke (73) leidde drie levens, vol bedrog en misbruik.

Beeld Thinkstock

We leerden elkaar kennen op de kweekschool. Hij kreeg een baan in een uithoek van het land en na twee jaar vond ik daar ook een betrekking. In de jaren voor ons huwelijk woonde hij bij een oude man die hem vertroetelde met lekker eten en liflafjes. Hij sliep er onder een roze flanellen laken en als ik vroeg, ligt dat lekker, antwoordde hij eenvoudig: ja, heerlijk. Tot we in 1965 trouwden, kenden we elkaar eigenlijk alleen van de weekenden. We voerden lange gesprekken en om raadselachtige redenen voelde ik me veilig bij hem. Hij was geen praatjesmaker zoals veel andere mannen en werd nooit dronken. Maar na een maand zei mijn man: ik houd niet van sportief, ik zou willen dat je wat chiquere kleren ging dragen. Hij kocht lange oorbellen en hakken en parelkettingen. Ook drong hij erop aan dat ik mijn nagels lakte. Eenmaal zwanger, braakte hij met me mee. De huisarts adviseerde gekookt lamsvlees. Daar stond ik met mijn omgedraaide maag vlees te bereiden voor de stakker. En nog ging er bij mij geen lichtje branden. Ook niet toen we jaren later in het zwembad zaten en mij zijn vrouwelijke tred opviel. Ik zei: maar schat, jij hebt de benen van een vrouw. Elke andere man zou geïrriteerd hebben gereageerd, hij kirde van blijdschap: meen je dat? Ik was verbaasd, zo blij had ik hem nog nooit gezien. Mijn sjieke kleren, het solidaire overgeven, de vrouwenbenen, ze waren een compensatie voor het leven dat hij had willen leiden. Het zou nog jaren duren voor dat besef tot me doordrong.

Op een dag, begin jaren tachtig, werd ik gebeld door de huisarts, of ik naar de praktijk kon komen. Hij kon niet zeggen waarom. Daar aangekomen, hoorde ik dat mijn man syfilis had en dat hij mij als de haard had aangewezen. Ik was verontwaardigd. Lichamelijke onderzoeken wezen uit dat ik niets mankeerde. De volgende dag vroeg de huisarts aan mijn echtgenoot: nu wil ik van u weten, heeft u contacten met een man of met een vrouw. Hij zei: met een man. Het klonk timide. Ik was razend, maar, en ik weet nog niet waarom, mijn volgende reactie was niet: die man afschudden en wegwezen. Ik bleef zitten waar ik zat. Ik had twee jonge kinderen, mijn man was directeur van een basisschool. Een scheiding omdat hij homoseksueel was, zou veel consequenties hebben. Zijn biecht en zijn berouw slikte ik niet als zoete koek, wel als de crisis die ieder huwelijk wel eens treft. Wat was ik voor vrouw geweest, voor moeder vooral, als ik de vader van mijn twee zonen in de steek had gelaten toen hij het moeilijk had? Voor alles wilde ik mijn kinderen veiligheid bieden. Bovendien wilde mijn man een nieuwe start maken. Mijn lang gekoesterde wens een boerderij te kopen, zou in vervulling gaan. Hoe het mogelijk was, is moeilijk te bepalen, maar ik liet mij vermurwen. Zonder overigens mijn ogen te sluiten. Ook toen hij later - natuurlijk, natuurlijk - opnieuw met mannen verhoudingen kreeg en de geparfumeerde enveloppen op de deurmat vielen, had ik ze wagenwijd open. Maar ik sprak er met niemand over en viel 10 kilo af. Mijn man had drie levens en ik was zijn dekmantel. Het eerste leven was dat als geliefde schooldirecteur, getrouwd, twee kinderen. Leven twee was dat met wisselende mannen. Leven drie bleek zijn weerzinwekkende kant, die ik pas ontdekte nadat ik eindelijk in 1985 had besloten hem te verlaten. Het 16-jarige Turkse jongetje uit het gezin waarmee we bevriend waren geraakt en dat ik Nederlands leerde, vertelde mij op een dag vlak voor onze scheiding dat mijn man hem jarenlang wekelijks had meegenomen in zijn camper en hem onzedelijk had betast. Mijn man had gezegd, en ik herinner het me letterlijk: ik wil je vader zijn, wees niet bang, ik ga dingen met je doen die alle Nederlandse vaders met hun kinderen doen. Als het alleen zijn bedrog was geweest, had ik hem met rust kunnen laten, maar nu was ik perplex en vastberaden hem aan te geven.

Toen deed ik nog een schokkende ontdekking, erger dan zijn verraad aan ons huwelijk, bijna zo verwoestend als zijn vergrijp: niemand wilde luisteren. Ik belde de politie en de inspecteur en de wethouder van onderwijs en die wilden hem alleen overplaatsen naar een andere gemeente. De, nota bene, vrouwelijke wethouder zei: denk aan de kinderen. Even dacht ik dat ze de kinderen die misbruikt waren bedoelde, want er waren inmiddels meerdere gevallen bekend, onder wie mijn twee jongere broers. Nee, zei ze, denk aan je eigen kinderen, zij mogen niets weten. Niemand.

Dat was midden jaren tachtig. Nu zijn we ruim dertig jaar verder. Mijn zoons zijn volwassen. Toen mijn oudste kleinkind werd geboren en mijn ex oppas-opa wilde worden, moest ik mijn zoon weer aan het verleden van zijn vader herinneren, maar hij wilde niks horen en verbrak ons contact. Hem en zijn broer en de kleinkinderen heb ik al jaren niet gezien. Zeker, mijn leven gaat verder. Met mijn tweede, lieve man maak ik reizen, ik ben gelukkig en blij met wat ik heb. Maar ik zal nooit begrijpen waarom ik word afgerekend omdat ik mij niet schaar achter de leugens van mijn ex. Is het voor kinderen dan zo moeilijk de waarheid onder ogen te zien, dat ze nog liever hun eigen kinderen blootstellen aan het gevaar van misbruik dan te erkennen wat er is gebeurd? Mijn huidige man zegt: laat het rusten. Het grootste deel van de dag doe ik dat, het andere deel verbijt ik me. Zolang niemand mij gelooft, is het alsof mijn levenslange gevecht voor de liefde, tegen oneerlijkheid en verderf, volslagen zinloos is geweest.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Anneke gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden