Column Eva Posthuma de Boer

Mijn hoofd geeft geen melk en dat constateert Woody elke dag opnieuw, beledigd en verongelijkt

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers - een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva. Over kronkels en katten.

Je hebt twee soorten slapelozen: moeilijke inslapers en moeilijke doorslapers. Ik ben van het tweede type. Rond 4 uur ’s ochtends vult mijn hoofd zich met duivelse spinsels die zich door boek noch beeldscherm laten verdrijven, en eenmaal aan ga ik niet meer uit. Tenminste, zo was het tot voor kort. Edoch: ik heb er iets tegen gevonden. Aangezien ruim eenderde van de Nederlanders ’s nachts ligt te vloeken in bed, maak ik graag  iets wereldkundig. De remedie tegen slapeloosheid is, rapaa, rapaa, rapaa: het luisterboek. 

Jarenlang haalde ik mijn neus ervoor op, zowel uit principe – lezen doe ik van papier – als uit ongeduld, want zelf lezen gaat beduidend sneller. Terwijl, wat is er fijner dan voorgelezen worden en daarbij in slaap vallen? Ik stel de wekker van het luisterboek in op 15 minuten, zodat de stem daarna vanzelf zwijgt, ga lekker liggen en luister. Het helse getob ebt weg, en nog voor het kwartier verstreken is, ben ik ongemerkt weer naar dromenland vertrokken. Dat de boeken mondjesmaat vorderen, geeft niets. Ik geniet me suf en slaap als een roosje. 

Zo heb ik me door Jeroen Willems Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht laten voorlezen. Wie de roman kent, en zich de stem van Jeroen Willems kan herinneren, begrijpt hoe gelukzalig al die kwartiertjes waren. 

Man en kat in Caïro, 1997. Beeld Eddy Posthuma de Boer

Nu luister ik naar de kattenavonturen van Simon Carmiggelt. Hoofdrolspelers zijn eerstgeborene Thelonious, een zwart mannetje, en Picasso, anders dan de naam doet vermoeden een vrouwtje. Elk hebben ze hun eigenaardigheden. Zo koestert Thelonious een onverklaarbare voorkeur voor de adamsappel van zijn baasje, en slingert hij zich daar, liefst wanneer het baasje zijn stukjes voor de krant zit te tikken, luid spinnend omheen, en is Picasso uitzonderlijk jaloers aangelegd.

Het duurde even voor Thelonious en Picasso aan elkaar gewend waren, maar inmiddels is er verkering, en, jawel: een nestje op komst. Het liefdesleven tussen de twee kent z’n ups en z’n downs, die ik al wegzinkend volg, mijn eigen Woody aan mijn voeteneinde – overigens ook een behoorlijk Carmigelliaanse kater: gulzig en lui als een dikke, rijke sultan drinkt hij alleen uit stromende kranen, en dom als een ezel probeert hij elke ochtend stipt om half acht (hij kan klokkijken) of er melk uit mijn hoofd komt door er met zijn poten keihard op te duwen. Maar mijn hoofd geeft geen melk. En dat constateert hij elke dag opnieuw, beledigd en verongelijkt.

Voorlopig verdrijf ik mijn kronkels met die van Carmiggelt. Hoe de zwangerschap van Picasso verder zal verlopen en of Thelonious niet van schrik de pleiterik maakt als hij straks een achtling in de schoot van zijn ooit zo ranke vrouwtje ziet liggen: het zal mij benieuwen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden