Michiel de Ruyter wist al dat dé islam niet bestaat

Vorig jaar hulde Geert Wilders zich in een kostuum van het Theatermuseum en poseerde tijdens een fotoshoot voor Veronica Magazine als onze nationale zeeheld Michiel de Ruyter. Op de vraag waarom De Ruyter zijn grote held is, antwoordde Wilders: 'Hij is een van de grootste helden uit onze geschiedenis. Strijdbaar. Voor niets en niemand bang. In zijn gevechten met buitenlandse legers en piraten toonde hij zijn strijdlust.'

Inderdaad, De Ruyter was voor niemand bang: ook niet voor moslims. Vanaf 1644 maakte hij voor eigen rekening regelmatig handelstochten naar Marokko. Blijkbaar had hij niets tegen een multiculturele gemeenschap, want ruwweg de helft van de bemanning van zijn schip De Salamander kwam uit het buitenland.
Vanuit Agadir reisde De Ruyter drie dagreizen het binnenland in om handel te drijven met de onafhankelijke vorst en geestelijk leider Sidi Ali Ben Mohammed, aan wie hij wapens, peper, bijlen, zilveren kroezen, kistjes en hoeden verkocht. De islamitische leider raakte zo onder de indruk van de Zeeuwse zeeman dat zij vriendschap sloten, hetgeen de latere admiraal een bevoorrechte handelspositie opleverde. Het legde hem geen windeieren.
Met de handel op Marokko wist De Ruyter een aanzienlijk kapitaal te verwerven. Dat kon echter alleen doordat de handelspartners elkaar niet beledigden, maar respect betoonden en dus vertrouwen schonken. Handel floreert immers slechts bij de gratie van vertrouwen.
Als De Ruyter iets ontdekte tijdens zijn Marokkaanse reizen dan was het wel dat dé islam niet bestaat, aangezien moslims net als christenen geen eenheid vormen, maar uiteenvallen in vele groepen. Sidi Ali Ben Mohammed bijvoorbeeld was de leider van een zuidelijke provincie die in opstand kwam tegen de Saadi-dynastie. In het noorden aan de Middellandse Zeekust werd de haven van de stad Salé geblokkeerd door Algerijnse piraten. Nadat De Ruyter die had verjaagd, bewees men hem in Salé de hoogste eer door hem een triomftocht te paard te laten maken.
Vermoedelijk was De Ruyter in zijn geboorteplaats Vlissingen al zo ingeburgerd dat een grote drang naar uitburgering bij hem de kop opstak. In plaats van zich in vertrouwde omgeving te verschansen, zeilde hij het vreemde avontuur tegemoet. Van islamofobie had hij geen last: op religieus gebied was hij tolerant. Wellicht droeg de eeuwige beweging van de zee ertoe bij dat hij er geen verstokte ideeën op na hield. Hij voldeed althans zeker niet aan de definitie die Churchill van een fanaticus gaf: 'A fanatic is one who can't change his mind and won't change his subject.' Manicheïstische fantasieën over een wereldomspannende strijd tegen één bepaalde religie die het kwaad vertegenwoordigt, waren De Ruyter vreemd.
Nu is bekendheid met de geschiedenis onder meer door de VVD naar voren gebracht als een van de normen voor goed burgerschap. De historicus Mark Rutte schreef in het ontwerp VVD-beginselprogramma uit 2008: 'De studie van de geschiedenis leert ons dat het Nederlandse beschavingsproject in feite op drie fundamenten rust: namelijk de joods-christelijke traditie, het humanisme en de Verlichting. Om de betekenis van deze fundamenten voor onze samenleving te leren kennen, zouden immigranten zich ook moeten verdiepen in de Nederlandse geschiedenis.'
Historische verhalen vormen inderdaad een onmisbaar bindmiddel dat volken tot naties maakt. Een geheugenloos land verkeert in een permanente identiteitscrisis.
Kortom: laat Geert Wilders immigranten het goede voorbeeld geven door zich eens werkelijk in zijn held en diens diplomatieke kwaliteiten te verdiepen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden