Column Toine Heijmans

Met mijn vader is tot op de dag van vandaag 'niks mis'. Dat wil hij graag gezegd hebben

Volkskrantverslaggever Toine Heijmans schrijft vanaf nu wekelijks over zijn vader, die alzheimer heeft.

De vader van Toine Heijmans met zijn gezin in 1980. Beeld Toine Heijmans

Mijn vader gaat alleen die kamer binnen en een uur later komt hij naar buiten, arm in arm met zijn nieuwe vriend. Nu zijn ze voor altijd samen. Dokter Alzheimer is de pestkop van de middelbare school. Iedereen is ondergeschikt aan hem. Het enige wat mijn vader vanaf nu te doen staat, is incasseren. Tot nu toe liet dokter Alzheimer zich niet zien, al dacht ik hem soms te herkennen in een schaduw, een verkeerde beweging, een rare datum. In zijn zwijgen. Hier kon ook dokter Autonoom aan het werk zijn, of dokter Eigenwijs, twee vrienden die mijn vader levenslang al ondersteunen. Ik wist het wel. We wisten het wel. Maar de pestkop wist het beter. Sindsdien rennen we achter mijn vader aan en kijkt hij niet meer om.

Met mijn vader trouwens is tot op de dag van vandaag 'niks mis'. Dat wil hij graag gezegd hebben. Hoe is het met je geheugen, pa? 'Nou, volgens de laatste berichten is er niks mis.' Mijn vader heeft altijd gelijk. Hij praat nog steeds in grappen, een prima middel tegen al uw levensvragen. Het zijn ook altijd goede grappen. Met intelligentie kom je een heel eind tijdens je laatste bokswedstrijd. Niet iedereen begrijpt dat.

De arts van het ziekenhuis is geen arts maar een physician assistant en draagt een stethoscoop over zijn witte jas. Een witte jas, daar is mijn vader gevoelig voor in omgekeerde richting. Noem mijn vader een anti-autoritair: op zolder liggen nog zijn woeste olieverfschilderijen tegen de oorlog in Vietnam.

Wat hij hier moet in dat kamertje, rare vragen beantwoorden alsof hij een proefwerk maakt, rekensommen, nondeju.

Mijn vader in dat kamertje achterlaten, zoals hij mij vroeger achterliet op school tijdens de Cito-toets.

We tappen koffie uit een automaat op de gang. De muren van het ziekenhuis, kaler dan ooit. Folders over groepsgesprekken, lotgenoten, mantelzorgers. Er is alvast een wereld voor ons georganiseerd.

Terwijl mijn vader toch echt de enige is die dit overkomt. Niemand heeft zo'n vader, laat dat duidelijk zijn. Hij is zijn eigen domein. Maar verder zijn we hartelijk welkom in dokter Alzheimers habitat, diens keizerrijk en tsarendom en heerschappij over het heelal.

In het kamertje krijgt mijn vader ‘de diagnose’ overhandigd.

Ten bewijze laat de physician assistant de hersens van mijn vader zien. Ze vullen het beeldscherm van de computer. Hij zoomt in, hij swipet door de hersens alsof het websites zijn. Het werk van de dokter is duidelijk zichtbaar. De hersens trekken zich terug als een indrogende walnoot. Wat overblijft is lege ruimte.

Behalve als meneer wil meedoen aan experimenteel onderzoek met een yoghurtdrankje, zegt de physician assistant, komt hiermee een einde aan de behandeling.

‘Dat is dan allemaal weer prima geregeld’, zegt mijn vader. Met zijn Cito-score op zak verlaat hij het ziekenhuis, en komt er nooit meer terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden